สมุนไพรในเงาอสูร

กลิ่นอายดินชื้นและกลิ่นฉุนจางๆ ของยางไม้ป่า เป็นสิ่งที่เรนกำลังใช้เป็นเครื่องมือกำหนดพิกัด แทนที่จะพึ่งพามินิแม็บน้อยหน่วงบนมุมขวาของจอภาพ เม็ดเหงื่อผุดพรายซึมตามไรผมของเด็กหนุ่ม ขณะที่นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ใช้มีดพับเล่มเล็กขูดลอกเปลือกไม้สีเทาเข้มของต้น *สโทริดอน* ออกอย่างเบามือ ที่นี่คือเขตป่าชั้นนอกของอาณาจักรลูเมน—ดินแดนเริ่มต้นที่ผู้เล่นส่วนใหญ่รีบวิ่งผ่านเพื่อไปเก็บเลเวลกับมอนสเตอร์ประเภทสไลม์หรือกระต่ายเขาเดียว แต่สำหรับนักเล่นแร่แปรธาตุฝึกหัดอย่างเขา ความอุดมสมบูรณ์ในซอกหลืบอับชื้นเหล่านี้ต่างหากคือขุมทรัพย์ที่แท้จริง "ความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศสูงเกินเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ แสงแดดส่องลงมาไม่ถึงพื้นดินเพราะเรือนยอดไม้ทึบหนa... สภาพแวดล้อมแบบนี้แหละค่ะ เหมาะที่สุดสำหรับ *รากจันทราสีคราม* ที่มักจะแอบเติบโตอยู่ใต้รากไม้ใหญ่" เสียงหวานใสแต่แฝงความกังวลเล็กน้อยของเซร่าดังขึ้นจากเบื้องหลัง ร่างโปร่งบางในชุดคลุมนักเวทสีขาวสะอาดตาคอยกวาดสายตามองไปรอบพุ่มไม้หนาทึบ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววระแวดระวังผิดกับ NPC ทั่วไปในเกมที่มักยืนยืดอกท่องประโยคเดิมซ้ำๆ เซร่ามีท่าทีเหมือนสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อและสัญชาตญาณเอาตัวรอดอย่างเต็มเปี่ยม เรนพยักหน้ารับช้าๆ โดยไม่ละสายตาจากโคนต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า "คุณเซร่าพูดถูกครับ... เอ๊ย... ค่ะ" เขาเผลอหลุดปากคำพูดติดปากออกมาตามความคุ้นเคยในโลกเก่า แต่ก็รีบปรับน้ำเสียงและสติกลับมาอย่างรวดเร็ว "ระบบนิเวศจำลองของเกมนี้ออกแบบมาละเอียดมาก หากเราเก็บเกี่ยวผิดวิธี สมุนไพรเหล่านี้จะเปลี่ยนสภาพเป็นไอเทมขยะทันที" ปลายมีดพับสะกิดลงบนผิวเนื้อดินร่วนซุยอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับความเย็นเยียบของวัตถุบางอย่างที่มีลักษณะเป็นเส้นใยเรียวยาวสีน้ำเงินเข้มสะท้อนแสงเรืองรองจางๆ ในความมืดของเงาไม้ เรนกลั้นหายใจเล็กน้อย ค่อยๆ ใช้ปลายมีดแซะดินออกอย่างไร้ที่ติ เพื่อรักษาโครงสร้างรากแก้วของมันเอาไว้ให้สมบูรณ์ที่สุด *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ท่านได้รับไอเทมระดับ RARE 'รากจันทราสีคราม' x1 ต้น] [เงื่อนไขการเก็บเกี่ยวสมบูรณ์แบบ 100% ได้รับโบนัสทักษะความชำนาญการเล่นแร่แปรธาตุ +50] เรนถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก ขณะเก็บเจ้าสมุนไพรราคางามลงในช่องเก็บของพิเศษที่บุด้วยผ้าสักหลาดกันกระแทก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของเด็กหนุ่ม ความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้แหละที่ทำให้การเล่นเกมแนว VRMMO สมจริงเช่นนี้มีเสน่ห์น่าหลงใหล ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที เสียงลมหายใจหืดหาดที่ดังสะท้อนก้องมาจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ระดับต่ำอย่างกระต่ายป่า แต่มันคือเสียงคำรามต่ำในลำคอที่เต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวขนาดย่อม กลิ่นอายความดุร้ายคละคลุ้งปะปนมากับกลิ่นสาบสัตว์ป่าพุ่งเข้าปะทะจมูกจนเรนต้องชะงักค้าง "เรน ถอยหลังสามก้าว... เดี๋ยวนี้ค่ะ!" เสียงของเซร่าเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นอย่างกะทันหัน มือเรียวบางคว้าแขนเสื้อของเด็กหนุ่มแล้วดึงถอยหลังอย่างแรงโดยไม่ต้องรอให้เขาตั้งตัว ทันใดนั้นเอง พื้นดินจุดที่เรนเพิ่งนั่งยองๆ ขุดรากจันทราสีครามเมื่อครู่ก็ถูกระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยกรงเล็บมหึมาสีดำสนิทที่พุ่งทะลุดินขึ้นมาอย่างไร้เสียงเตือน ฝุ่นตลบอบอวลคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เผยให้เห็นเงาร่างมหึมาของอสูรกายสี่ขา รูปร่างคล้ายสุนัขป่าผสมสิงโต ทว่ามีดวงตาสีแดงฉานถึงสามคู่จ้องมองมาที่พวกเขาอย่างกระหายเลือด ขนบนแผงคอหนาเตอะตั้งชันราวกับเข็มเหล็ก และที่น่ากลัวที่สุดคือ ควันสีดำทมิฬที่พวยพุ่งออกมาจากปากของมันกัดเซาะพื้นหญ้าจนกลายเป็นสีดำสนิท "นั่นมัน... *กราวด์ฮาวด์แห่งความมืด* เลเวล 25!" เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว มอนสเตอร์ระดับนี้ไม่ควรจะปรากฏตัวในเขตป่าชั้นนอกที่ผู้เล่นเลเวลไม่เกินสิบควรจะอยู่ นี่มันความผิดปกติระดับบั๊กของระบบ หรือว่า... *กรี๊ดดด—!* อสูรกายยักษ์อ้าปากคำรามก้อง เสียงคำรามนั้นทรงพลังจนสร้างคลื่นกระแทกอัดเข้าที่หน้าอกของเรจนจุกแน่น เซร่ายกมือขึ้นวาดกลางอากาศ วงแหวนเวทสีทองอร่ามปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเพื่อสร้างเป็นโล่พลังงานคุ้ม "ไม่ใช่ความบังเอิญค่ะ เรน..." เซร่ากล่าวเสียงเครียด ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่รอยสักรูปงู่อันลึกลับบนหน้าผากของอستรกายตัวนั้น ซึ่งกำลังเปล่งแสงสีม่วงแปลกประหลาด "มีคนจงใจใช้ *ผงเรียกอสูร* ดึงดูดมันมาที่นี่... และเป้าหมายของมันไม่ใช่แค่การล่า แต่พยายามจะแย่งชิงสิ่งที่คุณเพิ่งเก็บมาต่างหาก" เรนก้มมองกระเป๋าคาดเอวที่บรรจุรากจันทราสีครามเอาไว้ สมุนไพรธรรมดาๆ ที่ไม่น่าจะมีค่าอะไรในสายตาคนทั่วไป เหตุใดจึงมีคนลงทุนใช้อุปกรณ์ชั้นสูงล่ออสูรระดับสูงขนาดนี้มาจัดการเขา? ดวงตาสีดำสนิทของเด็กหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย ความใจเย็นอันเป็นเอกลักษณ์เริ่มทำงาน ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงการคำนวณความน่าจะเป็นในหัวอย่างเงียบเชียบ เขากวาดสายตามองไปรอบพุ่มไม้ทึบเพื่อหาต้นตอของผู้ที่ซ่อนตัวอยู่เงาไม้ไกลออกไป ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกคั่นกลางด้วยเสียงคำรามกระหายเลือดของอสูรยักษ์ ใบไม้ไหววูบเบาๆ จากกิ่งไม้สูงสามนาฬิกา... มีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนกอดอกมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยผ่านความมืดมิด ก่อนที่เรนจะทันได้เอ่ยปากเตือน เซร่าก็หันมาสบตาเขาด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของเรนกระตุกวาบ "ระวังตัวด้วยนะคะ... คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ผู้เล่น... และก็ไม่ใช่ NPC ธรรมดาเช่นกันค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเรนและเซร่านะคะ!