วันที่ฝนพรำกับช็อกโกแลตร้อนแก้วพิเศษ

“อย่าได้แม้แต่จะขยับนิ้วมาแตะถ้วยเซรามิกใบนั้นเชียวนะเจ้าก้อนเมฆไร้ค่า ถ้าแกทำมันแตก ฉันจะจับแกไปเป็นปุ๋ยบำรุงต้นมินต์ที่หลังร้านให้ดู!” เสียงแหลมเล็กของลูเมนดังแทรกเสียงฟ้าร้องครืนครางด้านนอก ควันจางๆ จากเตาอบยังคงพวยพุ่งในอากาศอุ่นชื้น รินวางถาดอบคุกกี้อัลมอนด์ลงบนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กเก่าแก่ ก่อนจะหันไปมองภูติน้อยพฤกษาที่กำลังทำท่าทางขึงขังใส่ก้อนเมฆสีเทาประหลาดรูปร่างคล้ายก้อนสำลีที่ลอยต่ำเข้ามาเกาะขอบหน้าต่างคาเฟ่ “ลูเมนคะ... ใจเย็นๆ นะคะ เขาคงแค่อยากหลบฝนเหมือนกับคนอื่นๆ นั่นแหละค่ะ” รินเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้ผ้ากันเปื้อนซับเหงื่อที่ซึมตามไรผม ในวันที่ท้องฟ้าที่นี่ดูเหมือนจะร้องไห้หนักกว่าวันไหนๆ กลิ่นอายของความชื้นและดินหลังฝนตกอบอวลไปทั่วคาเฟ่ปาฏิหาริย์แทนที่กลิ่นหอมของดอกไม้ป่า ภายในร้านเวลานี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความเงียบงันเหมือนทุกที บนโต๊ะไม้ตัวยาวมุมห้อง มีกลุ่มลูกค้าที่ไม่น่าจะโคจรมาพบกันได้กำลังนั่งกอดถ้วยช็อกโกแลตร้อนของรินด้วยสีหน้ากึ่งเคลิบเคลิ้มกึ่งปลดปล่อย อัศวินเกราะเงินจากอาณาจักรแดนเหนือที่ปกติมักวางตัวเคร่งขรึม วันนี้ถอดถุงมือเหล็กออกจนหมดสิ้น ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบกำลังประคองถ้วยเซรามิกอุ่นๆ ไว้ในมือราวกับมันคืออัญมณีล้ำค่า ฝั่งตรงข้ามคือแม่มดพยากรณ์ผู้มีดวงตาสีมรกตเรืองรอง เธอไม่ได้มองอนาคตผ่านลูกแก้วเหมือนที่เคยทำ แต่กลับจ้องมองฟองนมที่ค่อยๆ ละลายไปกับเนื้อช็อกโกแลตเข้มข้นด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงอย่างประหลาด “ช็อกโกแลตของคุณริน... มันไม่ได้มีแค่รสหวานนะคะ” แม่มดเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเธอแหบพร่า “มันเหมือนกับการได้กลับบ้านในวันที่เราหลงทางไปไกลแสนไกล” รินยิ้มตอบ พลางขยับมือบรรจงโรยผงโกโก้พรีเมียมลงบนแก้วถัดไปอย่างชำนาญ “เพราะความสุขบางครั้งก็ซ่อนอยู่ในความขมที่พอดีไงคะ สำหรับวันที่ท้องฟ้ามืดหม่นแบบนี้ ช็อกโกแลตร้อนที่เคี่ยวด้วยความอดทนคือยาใจที่ดีที่สุดแล้วค่ะ” ลูเมนที่หยุดโวยวายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ บินลงมาเกาะที่บ่าของรินพลางถอนหายใจยาว “คนพวกนี้ก็แปลกนะ แทนที่จะไปรบกับมังกรหรือทำนายชะตาเมือง กลับมานั่งทำหน้าซึ้งกับเครื่องดื่มแก้วเดียว... มนุษย์นี่เข้าใจยากจริงๆ” “นั่นเพราะพวกเขาเหนื่อยมามากแล้วไงคะลูเมน” รินกระซิบเบาๆ สายตาเหลือบมองออกไปที่หน้าต่าง ฝนด้านนอกเริ่มหนักขึ้นจนกลายเป็นม่านน้ำตกสีเทา กระแสพลังเวทมนตร์ในอากาศปั่นป่วนจนทำให้แก้วกาแฟที่วางอยู่สั่นไหวเล็กน้อย บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปทันที อัศวินแดนเหนือวางถ้วยลงช้าๆ มือขวาของเขากุมด้ามดาบโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของแม่มดพยากรณ์เบิกกว้างราวกับเห็นบางสิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาในม่านฝน เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจากทิศทางของสวนสมุนไพรหลังร้าน ตามมาด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้ช็อกโกแลตร้อนในถ้วยกระเพื่อมเป็นวงคลื่น รินวางถ้วยที่กำลังเตรียมเสิร์ฟลงทันที ความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นผ่านสันหลัง นี่ไม่ใช่แขกประจำที่มาหลบฝนแน่นอน “ทุกคนคะ... อยู่หลังเคาน์เตอร์นะคะ” รินสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้ในใจจะเต้นรัวด้วยความกังวล ลูเมนกลายเป็นร่างพฤกษาขนาดยักษ์ในชั่วพริบตา กิ่งก้านของมันแผ่ขยายปกป้องลูกค้าภายในร้าน ทันใดนั้น ประตูหน้าร้านที่ปิดสนิทก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ลมพายุและหยาดฝนสาดซัดเข้ามาในร้านพร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มที่เปียกปอนไปทั้งตัว กลิ่นอายของความตายและเศษเสี้ยวของเวทมนตร์ต้องห้ามลอยปะทะจมูกรินทันที ชายปริศนาคนนั้นก้าวเข้ามา สองมือของเขาสั่นเทา ขณะที่มือข้างหนึ่งยื่นวัตถุบางอย่างที่พันด้วยผ้าเก่าๆ มาทางริน “ท่านริน... ได้โปรด... ข้าพเจ้าต้องการ ‘รสชาติ’ ที่จะช่วยระงับคำสาปนี้... ก่อนที่มันจะกลืนกินวิญญาณของข้าไปตลอดกาล” รินชะงักไปเมื่อเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าผืนนั้น มันคือเมล็ดโกโก้สีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยือกและมีรอยร้าวที่เปลือกนอกราวกับมีสิ่งมีชีวิตกำลังพยายามแหวกว่ายออกมา และที่สำคัญที่สุด... รอยตราประทับบนเมล็ดนั้น คือตราสัญลักษณ์เดียวกันกับที่เคยทำลายชีวิตเชฟเบเกอรี่ของเธอในโลกก่อน! นี่ไม่ใช่แค่การหลบฝนธรรมดา... นี่คือการกลับมาของอดีตที่เธอพยายามหนีมาตลอด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความอบอุ่นและลุ้นระทึกในบทนี้ด้วยกันนะคะ