การมาเยือนของพ่อค้าเร่เผ่าคนแคระ

"ถ้าคุณยังยื่นข้อเสนอที่งี่เง่าแบบนี้มาอีกครั้ง ฉันจะสาปให้เคราของคุณกลายเป็นสาหร่ายทะเลไปตลอดกาล ลูเมน!" รินวางถ้วยกาแฟเซรามิกสีครีมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กจนเกิดเสียงดัง 'กริ๊ก' ดังก้องไปทั่วคาเฟ่ สายตาของเธอนิ่งสนิท ทว่าในแววตากลับพราวระยับไปด้วยโทสะที่ถูกเก็บกดไว้ หญิงสาวหันไปมองร่างจิ๋วของภูติน้อยพฤกษาที่กำลังบินวนรอบศีรษะของชายร่างล่ำสันตรงหน้า "ใจเย็นก่อนสิแม่ครัวคนสวย! ข้าเป็นพ่อค้า ไม่ใช่โจรขโมยของ ข้าแค่เสนอทางเลือกที่สมน้ำสมเนื้อ... เตาอบเวทมนตร์จากอาณาจักรเหล็กใต้พิภพแลกกับเมล็ดกาแฟที่คุณคั่วเองกิโลเดียว มันก็เป็นการลงทุนที่คุ้มค่าสำหรับคนทำขนมไม่ใช่หรือไง?" ชายร่างแคระนามว่า 'กริมม์' เอ่ยตอบพลางลูบเครายาวเฟื้อยที่ถักเปียไว้อย่างประณีต เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ดูเหมือนจะเล็กเกินไปสำหรับสรีระหนาหนักของเขา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจ้องมองถุงเมล็ดกาแฟที่รินซ่อนไว้หลังเคาน์เตอร์ด้วยความปรารถนาอย่างปิดไม่มิด รินยกยิ้มที่มุมปาก มือเรียวบางเอื้อมไปจับที่กรองดริปกาแฟ เธอยังไม่ตอบรับ แต่ความเงียบในร้านกลับบีบคั้นจนลูเมนที่ปกติชอบส่งเสียงเจื้อยแจ้วถึงกับหุบปากฉับ ลูเมนร่อนลงมาเกาะบนไหล่ของรินแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ริน... เตาอบนั่นน่ะ มันทำจากหินลาวาเยือกแข็งนะ ถ้าได้มา เราจะอบสโคนให้กรอบนอกนุ่มในได้โดยไม่ต้องคุมอุณหภูมิเองเลยนะ..." "ฉันรู้ลูเมน" รินตอบเสียงเรียบ "แต่เมล็ดกาแฟล็อตนี้ ฉันหมักบ่มด้วยจันทร์ข้างแรมสามรอบ มันไม่ใช่สินค้าที่จะเอาไปแลกกับเหล็กกล้าที่หาซื้อที่ไหนก็ได้" กริมม์หัวเราะร่า เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนหินบดกัน "ถ้าอย่างนั้น... ทำไมไม่ลองชิม 'ความจริง' ดูก่อนล่ะ?" เขาหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกมาจากใต้ผ้าคลุม วางมันลงบนโต๊ะเบาๆ เมื่อเปิดออก แสงสีฟ้าอ่อนวูบไหวก็สว่างวาบขึ้นมา เตาอบขนาดมินิที่วางอยู่ข้างในนั้นมีลวดลายสลักเป็นอักขระโบราณที่ขยับเขยื้อนได้ราวกับสิ่งมีชีวิต กลิ่นอายของพลังเวทที่เข้มข้นทำให้บรรยากาศในคาเฟ่เปลี่ยนไปในทันที กลิ่นหอมอบอวลของขนมปังที่ยังไม่ถูกอบลอยฟุ้งขึ้นมาจางๆ ราวกับเครื่องทดสอบ รินชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปครู่หนึ่ง เธอมองเห็น 'จิตวิญญาณ' ของช่างฝีมือในเตาอบนั้น มันไม่ใช่แค่เครื่องมือ แต่มันคือผลงานศิลปะที่เชฟทุกคนใฝ่ฝัน "เมล็ดกาแฟนั้นต้องเป็นกาแฟที่ยังไม่บด... และฉันขออีกอย่าง" รินโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของกริมม์ "บอกมาว่าใครเป็นคนส่งคุณมาที่นี่ คุณไม่มีทางข้ามพรมแดนจากดินแดนคนแคระมาถึงคาเฟ่ปลายภพแห่งนี้ได้ง่ายๆ โดยไม่มีใครหนุนหลัง" กริมม์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มกรุ้มกริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่คาดไม่ถึง เขาเอื้อมมือไปหยิบกาแฟที่รินชงไว้ขึ้นมาจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงแล้วเลื่อนกล่องเตาอบไปตรงหน้าเธอ "มีคนบอกข้าว่า... ถ้าอยากได้หัวใจของอดีตเชฟที่หนีจากโลกเก่ามาได้ ต้องใช้ของที่ไม่มีขายในโลกนี้แลกเปลี่ยน" กริมม์กระซิบเบาๆ ราวกับกลัวกำแพงร้านจะได้ยิน "ข้าไม่ได้ถูกส่งมาโดยใครทั้งนั้น แต่ข้าถูกจ้างโดย 'คนในอดีต' ของคุณ... เขาฝากบอกว่า กลิ่นกาแฟแก้วนี้ มันหอมพอที่จะทำให้คนตายฟื้นคืนชีพได้" มือของรินสั่นเทา เธอรีบคว้าถุงกาแฟส่งให้กริมม์ทันทีโดยไม่มองหน้าเขาอีกต่อไป ความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบไว้ในดินแดนเบเกอรี่ที่แสนห่างไกลพุ่งย้อนกลับมาเหมือนคลื่นพายุ "ออกไปจากร้านฉันซะ กริมม์" รินเอ่ยเสียงสั่น พลางกดปิดกล่องเตาอบเวทมนตร์นั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป กริมม์ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากชุดหนัง "ยินดีที่ได้ทำธุรกิจด้วยนะแม่ครัว... อ้อ เกือบลืมไป คนคนนั้นเขาทิ้งข้อความไว้อีกอย่าง เขาบอกว่าถ้าคุณไม่กลับไปภายในงานเทศกาลฤดูใบไม้ร่วงที่จะถึงนี้ คาเฟ่แห่งนี้... ก็อาจจะไม่ใช่ที่ปลอดภัยของคุณอีกต่อไป" เขาหันหลังเดินออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือของเธอเผลอกำผ้ากันเปื้อนแน่นจนยับยู่ยี่ ในขณะที่ลูเมนบินเข้ามาเกาะแก้มเธอด้วยความกังวล ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ทั้งที่รินเพิ่งจะล็อคประตูหน้าไปเมื่อครู่นี้เอง ประตูไม้บานเก่าถูกผลักออกช้าๆ พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่เปียกชุ่มไปด้วยละอองฝนแห่งมิติต่างโลก กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากผู้มาเยือนคนใหม่นั้นช่างคุ้นเคยจนหัวใจของรินกระตุกวูบ "กาแฟของฉัน... ยังเหมือนเดิมไหม ริน?" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบานั้นคือเสียงของคนที่เธอพยายามลืมไปตลอดกาล... คนที่เคยร่วมวางแผนเปิดคาเฟ่ด้วยกันในโลกเก่า ก่อนที่จะหักหลังเธอจนหมดสิ้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความอบอุ่นและลุ้นระทึกในบทนี้ด้วยกันนะคะ