คำเชิญจากราชสำนักที่ถูกปฏิเสธ

“ท่านเคานต์คะ... ดิฉันคิดว่าน้ำชาในถ้วยของท่านน่าจะเย็นชืดเสียแล้ว หากท่านยังคงปล่อยให้เงาของท่านสื่อสารเรื่องที่ไม่เป็นมงคลอยู่เช่นนี้” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะกำลังกรีดร้องเมื่อเห็นเงาที่ผนังนั้นยังคงยกนิ้วชี้ขึ้นกดลงบนตำแหน่งคอหอยของตัวเองซ้ำๆ ราวกับกำลังกดดันให้ฉันพยักหน้าตอบรับข้อเสนอที่เปี่ยมไปด้วยพิษภัยนั่น มือที่ถือถาดไม้สั่นเล็กน้อยจนกาน้ำชาเซรามิกกระทบกันเกิดเสียง ‘กริ๊ง’ แผ่วเบา ท่านเคานต์เอเลียส ขุนนางหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาดุจรูปสลัก ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าดั่งหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง เขาวางถ้วยชาลงช้าๆ พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นซับมุมปาก มุมปากของเขาหยักยิ้มเล็กน้อย ทว่าแววตากลับไม่บ่งบอกถึงความยินดีแม้แต่น้อย “คุณริน... ช่างเป็นคนช่างสังเกตสมคำร่ำลือ” เขาเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล “ที่เมืองหลวง พวกเขากำลังโหยหา ‘ความสุข’ ที่คุณสร้างขึ้น พวกเขามีทั้งทองคำ มีทั้งอำนาจ แต่สิ่งที่พวกเขาขาดคือรสชาติที่เหมือนกับ ‘ความทรงจำที่หายไป’ คุณจะให้ผมกลับไปมือเปล่าจริงๆ หรือครับ?” ลูเมนที่แอบอยู่หลังโหลแก้วใส่เมล็ดกาแฟส่งเสียง ‘จิ๊’ ในลำคอ ปีกใสๆ ของมันสั่นระริกด้วยความโกรธ ฉันส่งสัญญาณมือให้มันสงบลง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่ฉันเพิ่งดริปไปเมื่อครู่ช่วยให้สติสัมปชัญญะกลับคืนมาบ้าง “ดิฉันเป็นเพียงคนทำขนมธรรมดาคนหนึ่งค่ะ” ฉันตอบพลางรินชาเพิ่มให้เขาอย่างใจเย็น “ร้านเล็กๆ แห่งนี้ในชายป่า คืออาณาจักรเดียวที่ดิฉันปรารถนาจะดูแล หากให้ดิฉันต้องเอาตัวเองไปวางไว้ท่ามกลางเกมการเมืองที่คาวเลือดและเต็มไปด้วยการแย่งชิง... ดิฉันเกรงว่าเบเกอรี่ของดิฉันจะสูญเสียความหอมหวานไปเสียก่อน” ท่านเคานต์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตาฉันตรงๆ เงาบนผนังหยุดนิ่งทันที ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับความมืดมิดที่กดทับบรรยากาศภายในร้าน แสงแดดบ่ายคล้อยสาดส่องเข้ามาอีกครั้ง ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “คุณกำลังปฏิเสธ ‘คำเชิญ’ ของราชสำนัก” เขากล่าวเสียงเรียบ แต่ดูอันตรายกว่าเดิม “รู้ใช่ไหมว่าการปฏิเสธในสิ่งที่เป็นความต้องการของกษัตริย์ มีบทลงโทษอย่างไร?” “หากบทลงโทษของการรักษาสิ่งที่ตนเองรักคือความตาย ดิฉันก็พร้อมจะน้อมรับค่ะ” ฉันยืดหลังตรง จ้องกลับด้วยสายตาที่แน่วแน่ แม้ขาใต้เคาน์เตอร์จะอ่อนแรงเต็มที “แต่ถ้าท่านจะถามถึงสูตรขนม หรือการเปิดสาขาที่เมืองหลวง ดิฉันขอตอบด้วยคำเดิม... ร้านนี้ไม่มีบริการส่งออก และไม่มีบริการสำหรับผู้ที่พกพา ‘เงา’ มาข่มขู่ผู้อื่น” ความเงียบเข้าปกคลุมร้านชั่วขณะ ลูเมนพุ่งตัวออกมาจากหลังโหลกาแฟ บินวนรอบตัวท่านเคานต์อย่างเกรี้ยวกราด ไอเวทมนตร์สีเขียวจางๆ กระจายตัวรอบร้านราวกับขู่ฟ่อ ท่านเคานต์หัวเราะร่วนออกมาเบาๆ ทว่าเสียงนั้นกลับฟังดูแห้งแล้งเกินกว่าจะเป็นความขบขัน เขาหยัดกายลุกขึ้นจัดเสื้อคลุมกำมะหยี่ให้เข้าที่ “น่าสนใจจริงๆ ริน... คุณเป็นมนุษย์คนแรกที่กล้าต่อรองกับผมด้วยหัวใจที่มั่นคงขนาดนี้” เขายื่นมือมาหยิบกล่องขนม ‘เอแคลร์ลาเวนเดอร์’ ที่ฉันเพิ่งอบเสร็จออกไปกล่องหนึ่ง แล้วเดินไปที่ประตูร้าน “หวังว่าคุณจะยังคงรักษา ‘ความสงบสุข’ นี้ไว้ได้นานอย่างที่ปากพูดนะครับ เพราะเมื่อถึงเวลาที่ความมืดจากเมืองหลวงแผ่ขยายมาถึงที่นี่... เมื่อนั้นคุณจะเป็นคนมาเคาะประตูบ้านผมเอง” เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบา ท่านเคานต์ก้าวออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของดอกลาเวนเดอร์ที่จางหายไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความรู้สึกเย็นเยียบที่เกาะกุมแผ่นหลังของฉัน “ริน... เราต้องย้ายที่อยู่แล้วใช่ไหม?” ลูเมนถามเสียงสั่น พลางบินมาเกาะที่ไหล่ฉัน ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงที่ดูผิดปกติ ฉันหยิบผ้าเช็ดโต๊ะมาเช็ดคราบรอยนิ้วมือของเขาออกด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา ความเงียบของชายป่าที่เคยโอบกอดฉันไว้บัดนี้กลับดูเปราะบางเหมือนแก้วที่กำลังจะแตก ทว่าในตอนที่ฉันกำลังจะปิดร้าน ความเงียบสงัดภายนอกก็ถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังรัวจากทางเข้าป่า ไม่ใช่ฝีเท้าของท่านเคานต์ แต่เป็นเสียงของกองทหารม้าที่ควบตะบึงมาด้วยความเร็วสูง และดูเหมือนพวกเขาไม่ได้มาเพื่อดื่มกาแฟ เงาดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นที่หน้าประตูร้านอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เงาของขุนนางคนนั้น... มันคือเงาของสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่โตกว่ามาก และกลิ่นของมันคือกลิ่นของกำมะถันที่ไหม้เกรียม ประตูร้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะร่างชายหนุ่มในชุดเกราะโชกเลือดก้าวเข้ามาพร้อมกับดาบที่หักครึ่งในมือ เขาล้มลงตรงหน้าเคาน์เตอร์ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้น “อย่า... เชื่อ... ในสิ่งที่เห็น... พรุ่งนี้เช้า... ร้านนี้จะไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน...” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมกรุ่นและรสชาติแห่งความทรงจำกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ