แปลงผักเวทมนตร์และเมล็ดพันธุ์แห่งความหวัง

"ถ้าเจ้ายังเอานิ้วจิ้มดินด้วยจังหวะเหมือนกำลังนวดแป้งพายแบบนั้น เมล็ดกาแฟพันธุ์ดาราคงได้กลายเป็นปุ๋ยก่อนจะเห็นแสงอาทิตย์แน่ ริน!" ลูเมนบินโฉบผ่านหน้าฉันไปมา ปีกโปร่งใสของภูติน้อยสั่นไหวด้วยความหงุดหงิด มันใช้มือเล็กๆ เท่าก้านไม้ขีดดึงปลายผมของฉันเบาๆ เป็นเชิงเร่งเร้า ฉันถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนพลางปัดเศษดินออกจากผ้ากันเปื้อนสีครีม "ลูเมน การปลูกพืชที่ต้องใช้พลังเวทมันไม่ใช่แค่การขุดหลุมนะ แต่มันคือการสื่อสาร... ฉันแค่กำลังปรับคลื่นความถี่ให้ตรงกับผืนดินผืนนี้" "สื่อสาร?" ลูเมนแค่นหัวเราะ มันเกาะอยู่บนยอดกิ่งไม้แห้งที่ปักไว้เป็นหลักเขตแปลงผัก "ดินที่นี่มันเป็นดินดำสนิทปนละอองดาว เจ้าต้องใช้ความหนักแน่น ไม่ใช่ความนุ่มนวลแบบที่ใช้กับเค้กชิฟฟ่อน ไม่อย่างนั้นเจ้าก็จะได้แค่ข้าวสาลีแคระที่รสชาติเหมือนฟางเปียกน้ำ" ฉันไม่ได้โต้ตอบกลับ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่หลังร้านที่เดิมทีเป็นเพียงทุ่งหญ้ารกร้าง แต่ในตอนนี้ มันถูกเนรมิตให้กลายเป็นแปลงเกษตรเวทมนตร์แห่งแรกของฉัน ฉันก้มลงมองเมล็ดพันธุ์สองชนิดในอุ้งมือ หนึ่งคือ 'ข้าวสาลีสีรุ้ง' ที่เปลือกนอกส่องประกายวาววับราวกับอัญมณี และอีกหนึ่งคือ 'กาแฟดารา' เมล็ดกาแฟสีนิลที่เย็นเฉียบจนปลายนิ้วฉันชาไปถึงกระดูก มันคือความหวังของคาเฟ่แห่งนี้ หากฉันปลูกมันสำเร็จ กลิ่นหอมของกาแฟดริปจะไม่ได้แค่ปลุกคนตื่น แต่มันจะทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมมิติที่ทำให้ผู้คนลืมเลือนความเจ็บปวดได้ชั่วขณะ ฉันหลับตาลง สัมผัสถึงชีพจรของดินที่เต้นตุบอยู่ใต้ฝ่าเท้า มันไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่คิด แต่มันเหมือนหัวใจที่กำลังรอการกระตุ้น ฉันถ่ายเทพลังเวทจากปลายนิ้วลงสู่พื้นดิน ไม่ใช่การบังคับ แต่เป็นการส่งผ่านความรู้สึก... ความคิดถึงกลิ่นหอมของแป้งที่อบอยู่ในเตา ความเงียบเหงาของชีวิตที่ต้องหลบหนีมาจากโลกที่เต็มไปด้วยการแย่งชิง และความตั้งใจที่จะสร้าง 'บ้าน' แห่งใหม่ที่นี่ ดินค่อยๆ เปลี่ยนสี จากสีดำสนิทกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มและเริ่มอุ่นขึ้น เมล็ดพันธุ์ในมือสั่นไหวเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนหลุดจากมือฉันลงสู่หลุมที่เตรียมไว้เองราวกับมีชีวิต "ทำได้แล้วนี่..." ลูเมนพึมพำ น้ำเสียงของมันอ่อนลงจากความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ กลายเป็นความประหลาดใจ "เจ้าไม่ได้ใช้เวทมนตร์บังคับ แต่มันยอม... ดินยอมรับเจ้า" ฉันยิ้มที่มุมปาก ขณะที่ต้นกล้าขนาดจิ๋วเริ่มแทงยอดสีเขียวอ่อนพ้นพื้นดินขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นของความสดชื่นและไอชื้นของดินชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด ทว่าท่ามกลางความเงียบนั้นเอง เสียงกรอบแกรบที่ดังมาจากแนวป่าข้างคาเฟ่กลับทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของสัตว์ป่าทั่วไป มันหนักแน่นและสม่ำเสมอเกินไป "ลูเมน... ใครมา?" ฉันถามเบาๆ พลางคว้าจอบด้ามเล็กไว้แน่น ภูติน้อยบินขึ้นสูง สายตาของมันสอดส่ายไปในความมืดของแนวต้นไม้ ก่อนจะนิ่งค้างไป สีหน้าของมันเปลี่ยนจากความกวนประสาทเป็นความตื่นตะลึงอย่างเห็นได้ชัด "ริน... ไม่ใช่ลูกค้าปกติแน่ๆ พลังเวทที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น... มันรุนแรงจนต้นกล้าเราสั่นไปหมดแล้ว!" บุคคลปริศนาค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืดของแมกไม้ สวมเสื้อคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่าแต่ท่วงท่ากลับสง่างามราวกับราชวงศ์ที่ไร้บัลลังก์ เขาหยุดฝีเท้าลงหน้าแปลงผักที่ฉันเพิ่งปลูกเสร็จ ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและว่างเปล่าราวกับดวงดาวที่ดับแสงไปนานแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจไม่ใช่รูปลักษณ์ของเขา หากแต่เป็นถุงผ้าในมือที่เขาวางลงตรงหน้าฉัน เขาส่งเสียงแหบพร่าเหมือนคนไม่ได้พูดมาหลายสิบปี "ข้าตามหากลิ่นกาแฟนี้มานานเกินกว่าที่ใครจะนึกถึง... มันไม่ใช่แค่เมล็ดกาแฟ แต่มันคือสิ่งเดียวที่ทำลายคำสาปของข้าได้" เขากระชากผ้าคลุมออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นสีดำที่ลามไปถึงลำคอ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันพลิกคว่ำ "ริน... เจ้าไม่ควรมาอยู่ที่นี่ หากเจ้าไม่อยากให้ 'คนพวกนั้น' ตามมาฆ่าเจ้าเหมือนที่ทำกับคนรักของเจ้าในโลกเก่า!" เบเกอรี่มิติต่างโลกหวังว่าทุกท่านจะหลงรักกลิ่นอายที่อบอวลไปด้วยความลับในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ