"หยุดเดี๋ยวนี้เจ้าหนูจอมซน! ถ้าขืนแกเด็ดสตรอว์เบอร์รี่สีทองนั่นออกไปตอนนี้ ข้าจะสาปให้หนวดของแกกลายเป็นรากไม้ให้จมอยู่ในดินไปตลอดกาล!"
เสียงแหลมเล็กของลูเมนดังประสานไปกับเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยเผ่าครึ่งสัตว์หูแมวที่กำลังปีนป่ายขึ้นไปบนนั่งร้าน รินที่กำลังเช็ดเหงื่อออกจากขมับด้วยผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ฝืนยิ้มออกมา เธอวางตะกร้าสานหวายลงบนโต๊ะไม้กลางสวน กลิ่นหอมจางๆ ของผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ที่สุกงอมอบอวลไปทั่วบริเวณ ราวกับว่าอากาศรอบตัวกำลังเต้นระบำด้วยความยินดี
วันนี้คือวันสำคัญ 'เทศกาลเก็บเกี่ยวผลผลิตแรกของคาเฟ่' หลังจากที่รินและลูเมนทุ่มเทแรงกายแรงใจปลูกพืชพรรณจากต่างโลกและจากโลกเดิมของเธอ วันนี้สวนหลังร้านที่เคยรกร้างก็กลายเป็นขุมทรัพย์สีสันสดใส
"ลูเมน ใจเย็นๆ หน่อยค่ะ วันนี้เป็นวันเฉลิมฉลองนะ ไม่ใช่สนามรบ" รินเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นถ้วยน้ำสมุนไพรเย็นเจี๊ยบให้ภูติน้อยที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียด
ลูเมนรับถ้วยไปดื่มอึกใหญ่ก่อนจะบ่นอุบอิบ "คนพวกนี้ไม่รู้อะไรเลยริน พืชพันธุ์เหล่านี้มีวิญญาณนะ การเก็บเกี่ยวต้องทำด้วยความเคารพ ไม่ใช่แค่กระชากแรงๆ แบบนั้น"
รินมองไปยังบรรยากาศรอบๆ คาเฟ่ ไม่ใช่แค่ชาวบ้านในละแวกนี้ที่มารวมตัวกัน แม้แต่ชายชราเผ่าดวอร์ฟที่ขึ้นชื่อเรื่องความใจร้อนยังยอมวางค้อนเหล็กมาช่วยเด็ดใบมินต์อย่างเบามือ หญิงสาวเผ่าเอลฟ์ผู้สูงศักดิ์ยอมลดตัวลงมาคลุกดินเพื่อคัดแยกผลผลิตที่สมบูรณ์ที่สุด ความขัดแย้งทางเผ่าพันธุ์ที่รินเคยหวาดกลัวในตอนแรก กลับถูกละลายหายไปเพียงเพราะกลิ่นหอมของพายสตรอว์เบอร์รี่ที่เธออบไว้รอ
"เอาล่ะทุกคน!" รินตะโกนเรียกเสียงใส "เก็บเสร็จแล้วเรามาพักดื่มกาแฟดริปกันก่อนนะคะ วันนี้มีเค้กฟักทองสูตรพิเศษที่ฉันตั้งใจทำเพื่อทุกคนโดยเฉพาะ!"
เสียงเฮลั่นดังก้องไปทั่วสวน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอุ่นหัวใจที่รินโหยหามาตลอดหลังจากเหตุการณ์การหักหลังในโลกธุรกิจที่เคยผ่านมา ที่นี่ไม่มีการแข่งขันเพื่อทำลายล้าง มีเพียงการแบ่งปันความเหนื่อยยากเพื่อแลกกับรอยยิ้ม
เมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ แสงสีทองส้มฉาบทาไปบนโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่ตั้งวางอยู่กลางสนามหญ้า กลิ่นกาแฟคั่วบดอบอวลตัดกับกลิ่นดินหลังฝนตก รินมองดูภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหว เธอพบความสุขที่แท้จริงในดินแดนที่ไม่มีใครรู้จักเธอในฐานะ 'เชฟผู้พ่ายแพ้' แต่รู้จักเธอในฐานะ 'รินผู้มอบความสุข'
ทว่าในจังหวะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับเสียงหัวเราะและขนมแสนอร่อย ความเงียบงันประหลาดก็เข้ามาแทรกแซง เสียงหัวเราะที่เคยดังระงมพลันแผ่วเบาลงจนเงียบสนิท รินสังเกตเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ทางเข้าคาเฟ่เพียงจุดเดียว
ชายร่างสูงสวมชุดโค้ทสีเทาเข้มยาวลากพื้น ใบหน้าถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง เขาก้าวเดินเข้ามาโดยไร้เสียงฝีเท้า บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบจนหยาดน้ำค้างบนใบไม้แข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งใส
"ไม่นึกเลยว่าจะมาพบคุณที่นี่... ในสภาพที่ดูเป็นแม่บ้านแม่เรือนแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบนั้นสั่นประสาทรินจนเธอทำแก้วกาแฟในมือร่วงหล่นแตกกระจาย
มือของรินสั่นเทาขณะที่เธอค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนคนนั้น กลิ่นอายของความล้มเหลวในอดีตที่เธอเคยพยายามฝังกลบมันลงดินกลับพุ่งขึ้นมาเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง เธอจำคนผู้นี้ได้ดี... เขาคือคนเดียวกับที่เคยบงการให้ธุรกิจของเธอพังทลายลงในโลกเดิม
"คุณ... คุณมาที่นี่ได้ยังไง?" รินเอ่ยถามด้วยเสียงที่แทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ
ชายคนนั้นยกหมวกขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึก เขามองดูสวนที่อุดมสมบูรณ์รอบข้างด้วยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปากอย่างน่าสะพรึงกลัว "มิตินี้ไม่ได้ไกลจากทางเข้าที่คุณคิดหรอกริน... และที่สำคัญ ฉันมาที่นี่เพื่อจะบอกว่า 'สัญญา' ที่คุณเคยเซ็นทิ้งไว้ มันยังไม่ได้ถูกยกเลิก"
เขายื่นม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าที่มีตราประทับสีแดงฉานมาตรงหน้าริน ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคนในคาเฟ่ รินรับม้วนกระดาษนั้นมาด้วยมือที่เย็นเฉียบ เมื่อเธอคลี่มันออก เธอก็พบกับลายเซ็นของตัวเองที่เขียนไว้ว่า *'หากวันใดที่ข้าพเจ้าสูญสิ้นทุกอย่าง... ข้าพเจ้ายินดีมอบจิตวิญญาณแห่งการสร้างสรรค์ให้แก่พันธสัญญาแห่งความมืด'*
เงาสีดำเริ่มแผ่ขยายออกมาจากตราประทับบนกระดาษ มันค่อยๆ เลื้อยพันรอบแขนของรินเหมือนงูพิษที่รัดแน่นขึ้นทุกขณะ เธอหันไปมองลูเมนที่กำลังพยายามใช้เวทมนตร์ช่วย แต่ทว่าพลังของลูเมนกลับถูกปัดเป่าทิ้งราวกับไร้ค่า
"เทศกาลเก็บเกี่ยวสิ้นสุดลงแล้วริน" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น "ถึงเวลาจ่ายค่าตอบแทนที่คุณค้างชำระเสียที"
รินรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอกำลังถูกดึงดูดออกจากร่าง ท่ามกลางความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามา สิ่งที่เธอเห็นในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนภาพทุกอย่างจะตัดเป็นสีดำ คือหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นจากใบหน้าของเธอลงบนเมล็ดพันธุ์ในตะกร้า... ซึ่งบัดนี้มันกำลังเรืองแสงสีฟ้าสดใสออกมาอย่างบ้าคลั่ง!
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความอบอุ่นและลุ้นระทึกในบทนี้ด้วยกันนะคะ
คาเฟ่ปาฏิหาริย์ปลายภพ: ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอุ่นหัวใจข้ามมิติ•ตอนที่ 16
เทศกาลเก็บเกี่ยวผลผลิตแรกของคาเฟ่
ผลงานโดย เบเกอรี่มิติต่างโลก
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เบเกอรี่มิติต่างโลก)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง คาเฟ่ปาฏิหาริย์ปลายภพ: ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอุ่นหัวใจข้ามมิติ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!