วิกฤตแมลงเวทมนตร์บุกแปลงผัก

"หยุดนะเจ้าพวกตัวร้าย! นั่นมันใบมินต์สีทองที่ข้าประคบประหงมมาสามเดือนเชียวนะ!" เสียงแหลมเล็กของลูเมนตวาดกร้าว ร่างภูติน้อยพุ่งตัวไปมาเหนือนิ้วมือที่สั่นเทาของริน หญิงสาวไม่ได้สนใจคำสบถของคู่หูแม้แต่น้อย ดวงตาของเธอจดจ้องไปยังภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง ในแปลงสมุนไพรที่เคยเขียวชอุ่ม บัดนี้ถูกรุกรานโดยฝูง 'ด้วงผลึกปีกใส' นับร้อย พวกมันกำลังกัดกินยอดอ่อนของพืชเวทมนตร์ด้วยขากรรไกรที่เรืองแสงสีฟ้าจางๆ ทุกครั้งที่พวกมันขยับ กลิ่นหอมฉุนของน้ำค้างสมุนไพรที่ถูกทำลายก็ฟุ้งกระจายไปในอากาศ "ริน! ทำอะไรสักอย่างสิ! ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้ เราไม่มีมินต์สดไปทำพายลาเวนเดอร์มินต์ให้ท่านเจ้าเมืองวันพรุ่งนี้แน่!" ลูเมนทรุดลงนั่งบนใบบัวยักษ์อย่างหมดแรง ปีกใสๆ ของเขาหู่ลงจนแทบจะแตะพื้น รินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นดินที่แปรเปลี่ยนไปจากความสดชื่นกลายเป็นกลิ่นฉุนกึกของยางไม้ที่ไหลซึมจากรอยแผลของต้นไม้ ทำให้เธอต้องกำมือแน่น เธอหลับตาลงชั่วขณะ ภาพความทรงจำในอดีตสมัยที่ต้องเร่งผลิตขนมจนลืมใส่ใจคุณภาพของวัตถุดิบผุดขึ้นมา นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจ แต่นี่คือชีวิตที่เธอเฝ้าฟูมฟักมากับมือ "ลูเมน... ถอยออกมา" เสียงของรินราบเรียบ แต่หนักแน่นจนภูติตัวน้อยสะดุ้ง "จะทำอะไรน่ะ? ถ้าจะใช้ยาฆ่าแมลงเวทมนตร์แรงๆ ข้าไม่ยอมนะ! นั่นมันจะทำให้สมุนไพรเสียรสชาติไปหมด!" "ใครบอกว่าจะใช้สารเคมีกันล่ะคะ" รินลืมตาขึ้น แววตาของเธอเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นแบบเชฟที่กำลังเผชิญหน้ากับวัตถุดิบที่ยากที่สุด "ถ้าพวกมันชอบความหวานของน้ำค้างในใบมินต์ เราก็แค่ต้องเปลี่ยน 'สูตร' ของสวนนี้ให้พวกมันไม่อยากลิ้มรสอีกต่อไป" เธอหันหลังกลับ วิ่งตรงไปยังห้องเก็บวัตถุดิบในคาเฟ่ ในหัวของเธอประมวลผลเหมือนตอนที่กำลังแก้สูตรคุกกี้ที่แป้งแห้งเกินไป กลิ่นกาแฟดริปที่ค้างอยู่ในอากาศผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศที่เธอหยิบออกมาจากชั้นวาง ทั้งกระเทียมป่า ผงพริกแห้งจากหุบเขาเพลิง และน้ำส้มสายชูหมักจากผลไม้เบอร์รี่เปรี้ยวจัด หนึ่งชั่วโมงต่อมา รินกลับออกมาพร้อมกับขวดสเปรย์ทำมือ เธอเริ่มฉีดละอองน้ำผสมสูตรลับลงไปบนใบสมุนไพรอย่างใจเย็น ลูเมนเฝ้ามองอย่างระแวง แต่ทันใดนั้น สิ่งที่น่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น เจ้าพวกด้วงผลึกปีกใสที่เคยรุมทึ้งสมุนไพรอย่างตะกละตะกลาม กลับหยุดชะงัก พวกมันสั่นปีกสีใสด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเริ่มทยอยบินหนีออกจากแปลงผักด้วยท่าทางโซเซราวกับคนเมาเครื่องเทศ "ริน... เจ้าทำได้ยังไงน่ะ?" ลูเมนตาโต มองดูรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของหญิงสาว "ความลับของการเป็นเชฟ ไม่ใช่แค่การทำให้อาหารอร่อย แต่คือการรู้ว่า 'ส่วนผสม' ไหนที่เข้าคู่กัน และส่วนผสมไหนที่ควรจะอยู่ห่างกันให้ไกลที่สุดค่ะ" รินเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางมองดูสวนที่เริ่มกลับมาสงบสุขอีกครั้ง ทว่า ความเงียบนั้นกลับคงอยู่ไม่นาน เมื่อลูเมนขยับปีกบินขึ้นสูง สายตาของเขามองไปยังสุดเขตป่าด้านหลังคาเฟ่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "ริน! นั่น... นั่นมันไม่ใช่แค่ฝูงด้วงแล้ว!" รินหันไปมองตามทิศทางนั้น ลมพายุหมุนขนาดเล็กกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางป่าลึก และในใจกลางพายุนั้น เธอเห็นร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาเข้มกำลังก้าวออกมาพร้อมกับถือไม้เท้าที่ประดับด้วยกะโหลกสัตว์ประหลาด แสงสีม่วงจากปลายไม้เท้าสั่นไหวและสาดส่องลงบนพื้นดิน ทำให้พืชที่รินเพิ่งรักษาไว้เริ่มเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วเป็นทางยาว "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' จะไม่ได้มาแค่ตัวเดียวแล้วล่ะค่ะ" รินพึมพำ มือที่ถือขวดสเปรย์เย็นเฉียบ ชายคนนั้นหยุดเดินเมื่อมาถึงหน้าประตูคาเฟ่ เขาลดฮู้ดลงเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด—มันคือใบหน้าของคนในอดีตที่เธอเคยพยายามลืมไปเมื่อนานมาแล้ว—ชายคนนั้นแสยะยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หาเจอจนได้นะ... คุณเชฟผู้หนีความจริงมาซ่อนตัวอยู่ในโลกที่ไร้รสชาติแห่งนี้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความอบอุ่นและลุ้นระทึกในบทนี้ด้วยกันนะคะ