เงาสะท้อนในกระจกวิเศษ

กลิ่นไอคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นอับชื้นของพรมกำมะหยี่สีแดงเข้มในห้องซ้อมเต้นชั้นใต้ดินของตึกศิลปกรรมศาสตร์ เป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงระฆังใดๆ ว่าความตายได้ย่างกรายเข้ามาเยือนสถานที่แห่งนี้แล้ว รวินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนเงาความสูงโปร่งของตนเอง ในมือข้างขวากำแฟ้มเอกสารรายงานการประเมินพลังเวทประจำเดือนแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด แม้ในทางทฤษฎีเขาจะเป็นนักเรียนทุนอัจฉริยะผู้ทำคะแนนสอบประวัติศาสตร์เวทมนตร์และตรรกะคาถาได้เป็นอันดับหนึ่งของชั้นปี แต่ในทางปฏิบัติ รวินทร์คือ "เศษเกิน" ของอคาเดมีเวทมนตร์แห่งนี้—เด็กหนุ่มผู้ไร้ซึ่งวงจรมานาในร่างกาย ไร้พลังเวทพื้นฐานที่จะจุดเปลวไฟแม้แต่ดวงเดียวบนปลายนิ้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขายืนตัวแข็งทื่ออยู่ ณ จุดนี้ ไม่ใช่เพราะความด้อยพัฒนาทางเวทมนตร์ของตนเอง หากแต่เป็นร่างที่นอนคว่ำหน้าอยู่เบื้องล่าง ห่างจากปลายรองเท้าของเขาไปไม่ถึงสามก้าว "พงศ์ธร..." รวินทร์พึมพรรณชื่อเพื่อนร่วมชั้นปีเบาหวิว ราวกับเกรงว่าเสียงกระซิบจะไปรบกวนการนอนหลับของอีกฝ่าย ทว่าความเงียบงันที่กดทับลงมากลับตะโกนความจริงอันโหดร้ายออกมาดังลั่น ร่างของพงศ์ธรทอดตัวยาวอยู่บนพื้นปาร์เกต์ขัดเงา วับวาวสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลจากเพดาน ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีคราบเลือดกระ็นกระเด็น ไม่มีรอยไหม้จากคาถาโจมตี หรือแม้แต่รอยขีดข่วนบนเครื่องแบบนักเรียนกึ่งทหารสีครามอันเป็นเอกลักษณ์ของอคาเดมี เด็กหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในตัวเต็งการแข่งขันประลองเวทประจำปี นอนนิ่งสนิทราวกับเพียงแค่เผลอหลับไปในคาบเรียนที่น่าเบื่อ หากแต่ดวงตาที่เบิกค้างสะท้อนภาพความหวาดกลัวขีดสุด และริมฝีปากที่เผยอค้างคล้ายกำลังจะเอ่ยคำขอร้องสุดท้าย—มันคือหลักฐานชั้นดีว่าวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปก่อนที่ความเจ็บปวดทางกายจะทันได้ส่งสัญญาณเสียด้วยซ้ำ รวินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เขาก้าวถอยหลังและวิ่งไปแจ้งอาจารย์เวรทันที แต่นัยน์ตาสองชั้นหลบในกลับกวาดตามองรอบห้องอย่างละเอียดด้วยความรวดเร็วตามความเคยชินของนักสืบสมัครเล่น ไม่มีรอยเท้าแปลกปลอม หน้าต่างทุกบานลงกลอนจากด้านใน ระบบรักษาความปลอดภัยด้วยเวทมนตร์สตรีมมิ่งรูนรอบห้องยังคงทำงานปกติโดยไม่มีสัญญาณเตือนภัยการบุกรุก... นี่คือห้องปิดตายสมบูรณ์แบบ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่เบื้องหน้าก็เริ่มบิดเบี้ยว ไม่ใช่เงาของรวินทร์ และไม่ใช่เงาของพงศ์ธรที่นอนอยู่บนพื้น เงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายเส้นใยแมงมุมขนาดยักษ์กำลังขยับไหวอยู่หลังเงาของเขา มันค่อยๆ ยกกรงเล็บอันโปร่งแสงขึ้น ราวกับกำลังทาบลงบนแผ่นหลังของรวินทร์จากในกระจก "ระวังตัวด้วยนะคะ เด็กน้อยผู้มองเห็นความตาย" เสียงกระซิบแหบพร่าราวกับเสียงกระดาษเสียดสีกันดังขึ้นข้างใบหู ทั้งๆ ที่ในห้องนี้ควรจะมีเพียงเขากับร่างไร้วิญญาณของพงศ์ธร รวินทร์สะดุ้งสุดตัว หมุนตัวกลับไปมองเบื้องหลังทันทีด้วยหัวใจที่เต้นรัวระส่ำ ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ปีศาจจากขุมนรกที่เขากลัว ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมยาวสีดำปักลวดลายกลุ่มดาวโบราณยืนพิงกรอบประตูอยู่ ร่างนั้นส่งกลิ่นอายจางๆ ของใบชาคาโมมายล์และกระดาษเก่าคร่ำคร่า อาจารย์ศิรินทร์ อาจารย์สาวผู้กุมความลับและเจ้าของชุดไพ่ทาโรต์โบราณ ปรายตามองร่างของพงศ์ธรบนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาคมกริบมาสบกับดวงตาตื่นตระหนกของรวินทร์ "อาจารย์ศิรินทร์..." รวินทร์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "นี่ไม่ใช่การตายธรรมชาติ... พงศ์ธรถูกสูบวิญญาณด้วยคาถาขั้นสูงที่ไม่มีในตำราเรียนทั่วไป" อาจารย์ศิรินทร์ไม่ได้ตอบรับคำวินิจฉัยนั้นทันที เรียวนิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำหยิบสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองขึ้นมาสับสลับกันอย่างคล่องแคล่ว เสียงไพ่กระทบกันเบาๆ ดั่งเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลัง นางก้าวเข้ามาใกล้ร่างของพงศ์ธรช้าๆ ก่อนจะคุกเข่าลงแล้วดึงไพ่ใบหนึ่งออกจากสำรับโดยไม่แม้แต่จะมอง แล้วหงายมันลงบนอกของเด็กหนุ่มผู้ล่วงลับ ไพ่ใบนั้นคือ **The Death**—ความตายที่ไม่ได้หมายถึงจุดจบ แต่เป็นการเริ่มต้นของการชำระล้าง "ตาถึงไม่เลวนี่ รวินทร์" อาจารย์ศิรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา มุมปากหยักยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย "แต่เธอลืมมองสิ่งสำคัญไปอย่างหนึ่ง... ดูที่ปลายนิ้วก้อยของเขาสิ" รวินทร์รีบก้มลงมองตาม ท่ามกลางความตกตะลึง ที่ปลายนิ้วก้อยข้างซ้ายของพงศ์ธร มีด้ายสีแดงจางๆ ลากยาวทะลุกำแพงหินปูนออกไปด้านนอก—เชื่อมต่อกับบางสิ่งบางอย่างที่กำลังคอยท่าพวกเขาอยู่หลังประตูบานนั้น และก่อนที่รวินทร์จะทันได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงแจ้งเตือนลึกลับจากระบบออราเคิลส่วนตัวที่ฝังอยู่ในจิตสำนึกของเขาก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: คดีฆาตกรรมเงาทมิฬในเขตหวงห้าม] [เงื่อนไขเวลา: 24 ชั่วโมงก่อนที่วิญญาณของผู้ตายจะกลายเป็นบริวารของบอสลับ] [คำเตือนจากระบบ: ฆาตกรตัวจริงกำลังยืนอยู่ร่วมในห้องนี้... และมันกำลังมองดูพวกคุณผ่านกระจกบานนั้น] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!