ไพ่ทาโรต์ใบที่ศูนย์

กลิ่นสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกที่โชยออกมาจากผิวเงากระจกบานใหญ่ริมห้องโถงเขตหวงห้าม ไม่ใช่สิ่งที่รวินทร์ควรจะได้สัมผัสในยามที่อุณหภูมิห้องปกติควรจะอุ่นสบายจากเวทมนตร์ปรับอากาศของอคาเดมีเวทมนตร์เซนต์ลูเมน ดวงตาเรียวคมภายใต้กรอบแว่นใสจดจ้องไปยังภาพสะท้อนของกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นปีที่หนึ่ง ทั้งห้าคนกำลังยืนล้อมรอบร่างไร้วิญญาณของรุ่นพี่ปีสามที่ถูกพบในสภาพประหลาด ผิวหนังแห้งกรังราวกับถูกสูบเอาพลังชีวิตออกไปจนหมดสิ้น ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรวินทร์เต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่ศพตรงหน้า... แต่เป็นเงาดำทมิฬที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาด้านหลัง โดยที่ในห้องจริงกลับไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้นเลย *[แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: คดีฆาตกรรมเงาทมิฬในเขตหวงห้าม]* *[เงื่อนไขเวลา: 24 ชั่วโมงก่อนที่วิญญาณของผู้ตายจะกลายเป็นบริวารของบอสลับ]* *[คำเตือนจากระบบ: ฆาตกรตัวจริงกำลังยืนอยู่ร่วมในห้องนี้... และมันกำลังมองดูพวกคุณผ่านกระจกบานนั้น]* ข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นในห้วงสำนึกทำให้รวินทร์ต้องกัดกรามแน่น ข้อมูลมหาศาลจากระบบประเมินสถานการณ์วิ่งพล่านอยู่ในสมองอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าตนเองมีพลังเวทพื้นฐานน้อยนิดจนแทบจะเรียกว่าเป็นศูนย์ หากต้องเผชิญหน้ากับฆาตกรที่ใช้ศาสตร์มืดระดับนี้โดยไม่มีแนวทางป้องกัน เขากับเพื่อนๆ คงกลายเป็นศพรายต่อไปภายในไม่กี่นาทีนี้แน่ๆ "รวินทร์ นายเอาแต่เงียบมาสักพักแล้วนะ... เห็นอะไรจากศพนั้นอีกหรือเปล่า?" เสียงกระซิบเจือความหวาดหวั่นของเอמהรอน เพื่อนสนิทสายแทงก์ประจำกลุ่มดังขึ้นข้างหู พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาแตะไหล่เขาเบาๆ รวินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดก่อนจะหันไปสบตากับทุกคนในห้อง "ฉันไม่ได้มองศพหรอก... ฉันกำลังมอง 'คน' ที่กำลังยิ้มให้พวกเราต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็เย็นเยียบลงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ทุกสายตาหันขวับมามองรวินทร์เป็นตาเดียวด้วยความหวาดผวา ก่อนที่เสียงหัวเราะแผ่วเบาจะลอยละลิ่วมาจากมุมมืดของห้องโถง เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ราวกับกำลังชมการแสดงละครสัตว์ที่ใกล้จะถึงฉากไคลแมซ์ "ฉลาดสมกับที่เป็นเด็กทุนอัจฉริยะประจำปีนี้จริงๆ รวินทร์น้อย..." ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาเสาหินอ่อน ศิรินทร์ อาจารย์สาวลึกลับประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเย็นชา ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาคู่สวยใต้ปีกหมวกปีกกว้างคู่นั้นไม่ได้มองศพเบื้องล่างเลยแม้แต่น้อย แต่กลับจดจ้องตรงมาที่รวินทร์ด้วยประกายตาวับวามที่ยากจะคาดเดา ในมือเรียวขาวราวกับกระเบื้องเคลือบของเธอกำลังสับสำรับไพ่ทาโรต์โบราณ ส่งเสียงกระทบกันเบาๆ เป็นจังหวะจะโคน ท่ามกลางความตึงเครียดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก "อาจารย์ศิรินทร์! ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ในเขตหวงห้ามยามวิกาลได้ล่ะครับ?" หนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นอุทานขึ้นด้วยความตกใจ ศิรินทร์ไม่ได้สนใจเสียงทักท้วงนั้น เธอย่างก้าวเข้ามาใกล้รวินทร์ทีละน้อย กลิ่นอายหอมจางๆ ของดอกมะลิยามค่ำคืนผสมผสานกับกลิ่นอายเวทมนตร์โบราณลอยเข้าแตะจมูก รวินทร์ขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ทว่าอาจารย์สาวกลับหยุดยืนตรงหน้าเขา ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ "เด็กดี... การเล่นซ่อนหากับความตายไม่ใช่เรื่องสนุกหรอกนะ" ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่ทำให้สันหลังของรวินทร์เย็นวาบ "โดยเฉพาะเมื่อเธอยังไม่รู้เลยว่า... ไพ่ใบต่อไปที่เธอต้องเปิดคืออะไร" ทันใดนั้นเอง นิ้วเรียวของอาจารย์สาวก็ดึงไพ่ใบหนึ่งออกมาจากสำรับอย่างรวดเร็วราวกับกลมายา แล้วตวัดพลิกหงายขึ้นกลางอากาศ ไพ่ใบนั้นส่องแสงเรืองรองสีทองจางๆ ท่ามกลางความมืด ภาพบนหน้าไพ่ปรากฏรูปชายหนุ่มในชุดนักเดินทางสีสันสดใส กำลังก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความกังวล โดยมีสุนัขตัวเล็กวิ่งตามหลัง และเบื้องหน้าของเขากคือหน้าผาสูงชันที่เบื้องล่างคือความว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง *ไพ่ The Fool... ไพ่หมายเลขศูนย์* รวินทร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สมองวิเคราะห์ความหมายและความเชื่อมโยงอย่างรวดเร็ว ไพ่ใบนี้คือสัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นใหม่ ความไร้เดียงสา การเดินทางสู่ดินแดนที่ไม่รู้จัก... หรือในอีกนัยหนึ่ง มันคือการเดินเข้าสู่หลุมพรางโดยไม่รู้ตัว "อาจารย์กำลังจะบอกอะไรผมกันแน่ครับ?" รวินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะยังคงความสุภาพและนิ่งสงบ แต่กลับแฝงไปด้วยความกดดันที่พยายามส่งผ่านความหมายให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขากำลังอ่านเกมของเธออยู่เช่นกัน ศิรินทร์ยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่คมสะท้อนภาพใบหน้าของรวินทร์ที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างจริงจัง เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนชิดกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ระวังตัวให้ดีล่ะรวินทร์... เพราะเงาในกระจกไม่ได้กำลังมองพวกเธอ แต่มันกำลังรอให้ 'คนโง่' เดินก้าวข้ามเส้นเขตแดนเข้ามาต่างหากล่ะ" สิ้นคำเตือนนั้น กระจกบานใหญ่เบื้องหลังของพวกเขาก็เกิดรอยร้าวขนาดมหึมาขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีสาเหตุ เสียงกรีดแหลมสูงของวิญญาณดังสะท้อนก้องมาจากอีกด้านหนึ่งของกระจก ราวกับมีบางสิ่งกำลังพยายามพังทลายผนังกั้นระหว่างโลกคนเป็นกับโลกความตายออกมาอย่างบ้าคลั่ง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้เสมอนะคะ