เบาะแสจากอดีต

"ถ้าคุณคิดจะเอาเอกสารชุดนี้ไปเป็นหลักฐานในชั้นศาล ผมแนะนำให้คุณเตรียมหลุมฝังศพไว้ให้ตัวเองด้วยเลยดีกว่าครับ ลีลานา" เสียงของคณินราบเรียบ ทว่าทรงพลังราวกับเสียงปืนที่เหนี่ยวไกในห้องโถงที่เงียบสงัด เขาโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำครึลงบนโต๊ะไม้โอ๊กของลีลานา เสียงกระดาษที่เสียดสีกันดังสนั่นในความรู้สึกของหญิงสาว เธอไม่ตอบโต้ทันที แต่นัยน์ตาคู่คมกริบจ้องเขม็งไปยังสันแฟ้มที่ประทับตรา ‘ลับเฉพาะ’ ซึ่งจางหายไปตามกาลเวลา ลีลานาค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสแฟ้มนั้น ปลายนิ้วของเธอสั่นระริกโดยที่เธอพยายามจะควบคุมมัน เธอรู้ดีว่าข้างในนั้นคืออะไร—มันคือฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอมานานนับสิบปี "คุณไปเอามาจากไหน" เธอถาม เสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง คณินเอนหลังพิงเก้าอี้หนัง กอดอกจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขาสวมชุดสูทสีเข้มที่เนี้ยบกริบไร้ที่ติ เหมือนกับบุคลิกของเขาที่มักจะห่อหุ้มความอำมหิตไว้ภายใต้ความสุภาพเสมอ "ในโลกของกฎหมาย ความจริงเป็นเพียงเรื่องของมุมมองครับคุณทนาย แต่ในโลกของ 'ความยุติธรรมที่แท้จริง' ความจริงคือสิ่งที่คุณต้องแย่งชิงมันมาจากอุ้งมือของปิศาจ ผมแค่ไปหยิบมันมาจากที่ที่ไม่มีใครอยากให้มันถูกเปิดเผย" ลีลานาเปิดแฟ้มออก สายตาของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะเมื่อเห็นชื่อ ‘ลลิล’ ปรากฏอยู่ในรายงานการสืบสวนคดีทุจริตจัดซื้อจัดจ้างโครงการรัฐเมื่อสิบปีก่อน พี่สาวของเธอไม่ใช่แค่เหยื่ออุบัติเหตุรถชนอย่างที่ตำรวจสรุปสำนวนคดีในตอนนั้น แต่นี่คือรายงานการสอบสวนภายในที่ระบุว่า พี่สาวของเธอกำลังจะเปิดโปงเครือข่ายฟอกเงินที่มีชื่อของนักการเมืองระดับสูงและอัยการอาวุโสหลายคนพัวพัน "คุณเก็บมันไว้ทำไมตลอดสิบปี คิน" เธอเงยหน้าขึ้นถาม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความแค้นที่ผสมปนเปกับความสงสัย "คุณเป็นอัยการ คุณรู้ว่าหลักฐานนี้สามารถสั่นคลอนรากฐานของกระบวนการยุติธรรมได้ แต่คุณกลับเลือกที่จะเก็บมันไว้เป็นไพ่ตายในกระเป๋าเสื้อแทนที่จะส่งฟ้อง" คณินยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา "เพราะถ้าผมส่งฟ้องเมื่อสิบปีก่อน ผมก็คงกลายเป็นเพียงศพไร้ชื่ออีกรายที่ถูกฝังไว้ข้างทางเหมือนพี่สาวคุณครับ การรักษากฎหมายไม่ได้หมายความว่าต้องกระโจนเข้าใส่ความตายอย่างโง่เขลาเสมอไป การรู้จักรอจังหวะ... คือวิชาที่สำคัญที่สุดของคนอย่างเรา" เขาลุกขึ้นยืน เดินอ้อมมาข้างหลังลีลานา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ของเขาทำให้เธอรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล เขาโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบาแต่บาดลึก "คุณโกรธผมได้นะ ลีลานา คุณจะเกลียดผมด้วยซ้ำ แต่วันนี้... เมื่อคุณถือเอกสารชุดนี้อยู่ในมือ คุณก็ไม่ใช่ทนายความผู้เที่ยงธรรมอีกต่อไป คุณกลายเป็นพวกเดียวกับผมแล้ว" ลีลานาสูดลมหายใจเข้าลึก ความโกรธปะทุขึ้นในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอรู้ว่าเขากำลังปั่นหัวเธอ กำลังลากเธอลงไปในโคลนตมเดียวกับเขา แต่เมื่อเธออ่านหน้าสุดท้ายของรายงานการสืบสวนนั้น ความโกรธก็พลันมอดดับกลายเป็นความเย็นยะเยือก มันไม่ใช่แค่คดีทุจริต แต่มันคือบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีลับ และชื่อสุดท้ายที่ปรากฏในรายชื่อผู้รับผลประโยชน์ในวันที่พี่สาวของเธอเสียชีวิต... คือชื่อที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น "พ่อของคุณ..." ลีลานาพึมพำ มือไม้เริ่มไร้ความรู้สึก "คุณหลอกฉัน คิน คุณรู้มาตลอดว่าใครเป็นคนบงการ แล้วคุณก็เอาเรื่องนี้มาล่อหลอกฉัน เพื่อที่จะให้ฉันเป็นเครื่องมือในการกำจัดศัตรูทางการเมืองของคุณ โดยใช้ความตายของพี่สาวฉันเป็นเดิมพัน!" คณินไม่ได้ปฏิเสธ เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างผู้มีชัย "เครื่องมือหรือพันธมิตร มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณมองผ่านเลนส์ตัวไหนครับ คุณลีลานา ความยุติธรรมต้องแลกมาด้วยเลือดเสมอ และถ้าคุณอยากจะล้างมลทินให้พี่สาวคุณ คุณก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องยอมเปื้อนเลือดไปพร้อมกับผม" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานของลีลานาดังขึ้นสองครั้งอย่างหนักแน่น ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่ดุดันจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที คณินหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยอ่านยากกลับเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่ลีลานาไม่เคยเห็นมาก่อน ส่วนผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่นั้นหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กวาดสายตามายังเอกสารในมือของลีลานา ก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงต่ำ "ดูเหมือนว่า... พยานที่สำคัญที่สุดของคดีสิบปีที่แล้ว จะไม่ยอมตายไปพร้อมกับความลับเสียทีสินะครับ" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาความดันโลหิตของลีลานาพุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ คณินขยับตัวเข้ามาขวางหน้าลีลานาไว้โดยสัญชาตญาณ แต่ในมือของเขากลับปรากฏปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ใต้สูทอย่างแนบเนียน ลีลานาช็อกจนพูดไม่ออก เมื่อเห็นว่าชายที่อยู่ตรงหน้าคือใคร—คนที่ควรจะตายไปพร้อมกับอุบัติเหตุครั้งนั้น คนที่ควรจะเป็นเหยื่อ แต่กลับยืนอยู่ตรงนี้ด้วยสภาพที่ไร้รอยขีดข่วนราวกับเวลาสิบปีที่ผ่านมาไม่เคยมีอยู่จริง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของอดีต แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้นานนับทศวรรษ และดูเหมือนว่าตอนนี้ พวกเขาต่างก็ตกลงไปในกับดักนั้นเรียบร้อยแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มกัดกินจิตวิญญาณกันนะครับ - พยานปากเอก