จอบหนึ่งเล่มกับอนาคตที่ต้องเปลี่ยน

"ถ้านางยังไม่ยอมคายโฉนดที่ดินแปลงนั้นออกมา พวกเราก็แค่ปล่อยให้หุบเขานี้กลืนกินนางไปทั้งเป็น ไม่มีความจำเป็นต้องเปลืองแรงลงมือเองหรอกค่ะท่านแม่" น้ำเสียงแหลมสูงของซูมี่ที่ลอยลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ ของเรือนพักแรมโทรมๆ ไม่ได้ทำให้หลินเหม่ยอิงรู้สึกสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เคยสวมแหวนหยกราคาแพง บัดนี้กำลังบรรจงใช้หินลับมีดฝนคมจอบเหล็กกล้าขึ้นสนิมจนเกิดประกายไฟสีส้มวาบวับในความมล เสียง *แกรด... แกรด...* ดังก้องอยู่ในโสตประสาท สอดรับกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งในร่างของตัวร้ายผู้โชคร้ายจากนิยายน้ำเน่าเล่มเดิม ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ หลินเหม่ยอิงคนเก่าคงวิ่งแจ้นเอาหัวชนฝาเพื่อไปราวีตบตีกับนางเอกอย่างซูมี่ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง เพื่อแย่งชิงความสนใจจากบุรุษไร้ค่าคนนั้นและพยายามทวงคืนศักดิ์ศรีจอมปลอมที่รังแต่จะนำพาความพินาศมาสู่ชีวิต แต่นั่นมันคือเรื่องของ "คนโง่" ในอดีตค่ะ เหม่ยอิงคนปัจจุบันวางมีดลง เหลือบมองหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนกรอบหน้าอย่างไม่นึกรังเกียจ นางแย้มรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก การแก้แค้นด้วยการจิกหัวตบตีมันเป็นวิธีของคนไร้ปัญญา ชนะไปก็มีแต่ได้ศัตรูเพิ่ม สู้เอาเวลาอันมีค่านี้ไปถางหญ้า พรวนดิน แล้วสร้างอาณาจักรความร่ำรวยจนพวกมันต้องก้มกราบขอส่วนบุญ ยังจะสะใจกว่าเป็นไหนๆ "อยากได้ที่ดินนักใช่ไหมคะ... งั้นก็เชิญรับฝุ่นดินจากฝ่าเท้าฉันไปก็แล้วกัน" เสียงพึมพำลอดไรฟันด้วยความมุ่งมั่น ก่อนที่ร่างระหงจะสะพายจอบขึ้นบ่าแล้วก้าวเดินออกจากเรือนพักมุ่งตรงสู่ "ไร่รกร้างหุบเขาพยัคฆ์" สมรภูมิแห่งใหม่ที่คนทั่วทั้งหมู่บ้านต่างลงความเห็นว่าไม่มีทางปลูกอะไรขึ้นอย่างเด็ดขาด ทว่า ท่ามกลางผืนดินแห้งแล้งและวัชพืชสูงท่วมหัว สายตาคมกริบของเหม่ยอิงกลับมองเห็นขุมทองมหาศาล ดินร่วนปนทรายที่มีแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์เพราะถูกทิ้งร้างมานานหลายปี ประกอบกับมิติพิเศษในห้วงจิตสำนึกที่บรรจุเมล็ดพันธุ์พืชเศรษฐกิจหายากและตำ ตำรับเกษตรกรรมขั้นสูงยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด นางไม่ได้มาเพื่อเป็นเบี้ยล่างให้ใครเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้วค่ะ แต่จะก้าวขึ้นเป็นเศรษฐีนีอันดับหนึ่งของแคว้นด้วยสองมือคู่นี้ต่างหาก ขณะที่เหม่ยอิงกำลังขุดหลุมแรกด้วยความกระตือรือร้น เงาสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งก็ทาบทับลงมาบังแสงแดดที่สาดส่องลงมาพอดี "ผู้หญิงตัวคนเดียว คิดจะพลิกฟื้นผืนดินผืนนี้เนี่ยนะ ไม่กลัวเหนื่อยจนตายคาไร่หรือไงคุณหนูตกอับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้น เฉินเฟยหลง วิศวกรหลวงผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่แฝงไว้ด้วยความดุดัน ยืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่ สายตาคมกราบกวาดมองร่างเพรียวบางที่แต่งกายด้วยชุดชาวบ้านมอมแมมแต่กลับมีประกายความมั่นใจเจิดจ้าอยู่ในดวงตาคู่สวยอย่างนึกฉงน เหม่ยอิงชะงักมือที่ถือจอบ นางตวัดสายตากลับไปมองบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวแปรอันตรายในหุบเขานี้ แม้ภายนอกเขาจะดูเย็นชาและมักจะคอยพูดจายั่วโมโห แต่นางสังเกตเห็นหลายครั้งแล้วว่า ชายหนุ่มผู้นี้มักจะแอบ (ไม่เนียน) เอาเครื่องมือช่างและน้ำดื่มสะอาดมาวางไว้ใกล้ๆ แปลงเกษตรของนางอยู่เสมอ "ถ้าท่านว่างมากนัก จะมาช่วยฉันขุดดินสักสามร้อยหลุม หรือจะยืนเก๊กท่ารอเก็บค่าเช่าที่กันแน่คะ ท่านวิศวกรเฉิน" เหม่ยอิงย้อนถามด้วยรอยยิ้มท้าทาย ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในน้ำเสียงแม้แต่น้อย เฉินเฟยหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ไม่มีเค้าลางของความเย่อหยิ่งน่ารำคาญใจเหมือนวันแรกที่พบกัน เหลือเพียงความดื้อรั้นและเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาเขาอย่างประหลาด "ถ้าฉันช่วย... ค่าจ้างล่ะ?" เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษอบอวลไปด้วยความกดดันอันตรายแต่ชวนใจสั่น "ข้าวกล่องฝีมือฉัน รับรองว่าอร่อยจนท่านลืมไม่ลงค่ะ" เหม่ยอิงตอบสวนทันควันโดยไม่หลบสายตา บรรยากาศรอบกายเงียบงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้า และเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคนทั้งคู่ ทว่าในวินาทีที่เฉินเฟยหลงกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงตะโกนโกลาหลก็ดังมาจากทางปากทางเข้าหุบเขา "คุณหนูหลิน! แย่แล้วค่ะ! ทางการ... ทางการส่งคนมาประกาศยึดครองที่ดินรอบหุบเขาพยัคฆ์ทั้งหมดแล้ว บอกว่าที่นี่มีประกาศราชโองการลับ!" มือที่ถือจอบของเหม่ยอิงชะงักค้างทันที ดวงตาส่อประกายวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นอีกครั้งเมื่อนางตระหนักได้ว่า... สงครามแย่งชิงความมั่งคั่งเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เสียแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!