ระยะห่างที่ว่างเปล่า

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากรผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ความเงียบงันที่กดทับอยู่ ณ ที่แห่งนี้ หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของพายุภายนอก แฟเอกสารสีน้ำตาลอ่อนถูกผลักมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม แรงกระแทกเบาๆ นั้นส่งผ่านความเด็ดเดี่ยวของผู้เป็นเจ้าของมือเรียวบางที่เพิ่งปล่อยมันลง รินรดายืนตัวตรงสง่าอยู่ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม เส้นผมยาวสลวยถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตเผยให้เห็นลำคอระหงและดวงหน้าที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม เยชาและว่างเปล่าจนน่าใจหาย "เซ็นชื่อตรงนี้เสียค่ะ คิรากร" น้ำเสียงหวานที่เคยออดอ้อน เอาอกเอาใจ และพะเน้าพะนอเขาในยามค่ำคืน บัดนี้ราบเรียบและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก คิรากรเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองเอกสารหย่าร้างและข้อตกลงการแยกทางที่ถูกร่างขึ้นอย่างรัดกุม ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบกับดวงตากลมโตคู่สวยที่ไร้ประกายความรักความอาลัยหลงเหลืออยู่อีกต่อไป "เธอคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจระคนหงุดหงิด อีโก้ที่ค้ำคออยู่ทำให้เขาไม่ยอมรับว่าหัวใจของตนกำลังกระตุกวาบยามเมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยนั้น "คุณไม่มีสิทธิ์เลือกห่วงโซ่ตรวนที่ผูกมัดเราไว้หรอกค่ะ เพราะตลอดสามปีที่ผ่านมา มันมีค่าแค่กรงขังสำหรับฉัน... และตอนนี้ ฉันบินหนีออกมาได้แล้ว" รินรดาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงไม่มีความสั่นเครือให้เห็นแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดในอดีตที่เคยถูกเขาเหยียบย่ำ ถูกหลอมรวมกลายเป็นเกราะเหล็กกล้าที่ไม่อาจเจาะทะลวงได้อีก คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมเย็นผสมผสานกับความดุดันอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านจนพื้นที่รอบตัวแคบลง ถือวิสาสะใช้ปลายนิ้วแข็งแรงเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตา "คิดว่าหย่าแล้ว จะหนีพ้นมือฉันไว่างั้น? เธอลืมไปแล้วหรือไงรินรดา ว่าทุกอย่างที่เธอมี แม้กระทั่งลมหายใจตอนนี้ มันก็เป็นของฉัน!" น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนอย่างคุกคาม รินรดาไม่หลบสายตา เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของประธานหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่กระตุกวูบอย่างประหลาด "ลมหายใจนี้เป็นของฉันค่ะ คิรากร... และเด็กคนนั้น ก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันคนเดียว" คำพูดนั้นสะท้อนก้องในห้องทำงาน คิรากรชะงักไปชั่วขณะ ภาพของเด็กน้อยแววตาคมกริบดื้อรั้นคนนั้นผุดขึ้นมาในหัวทันที ร่างสูงพยายามจะคว้าแขนเรียวไว้เมื่อรินรดาหมุนตัวหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่ทว่า หญิงสาวไวกว่า เธอสะบัดแขนออกอย่างไม่ใยดี เปิดประตูห้องทำงานก้าวออกไปสู่โลกกว้าง ทิ้งให้เขาเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ บรรยากาศในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยมีเสียงฝีเท้าและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของรินรดา บัดนี้กลับเวิ้งว้างและเย็นเยียบจนน่าขนลุก คิรากรเดินสำรวจห้องนอนใหญ่ที่ว่างเปล่า เสื้อผ้า ของใช้ และร่องรอยตัวตนของอดีตภรรยาถูกเก็บกวาดจนเกลี้ยงเกลา ราวกับว่าไม่เคยมีเธออยู่ ณ ที่ตรงนี้เลยแม้แต่นิดเดียว ความอ้างว้างถาโถมเข้าใส่ชายหนุ่มอย่างรุนแรง ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านอยู่ในอกจนเขาต้องซัดหมัดเข้าใส่ผนังห้องเพื่อระบายความอัดอั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่าการไม่มีเธออยู่ใกล้ๆ จะทำให้เขามีอิสระและโล่งใจ แต่ทำไม... ยามที่ไม่มีรวงข้าวไหวเอนตามลมในบ้านหลังนี้ หัวใจของเขากลับรู้สึกเหมือนถูกควักออกไปทั้งดวง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานดึงสติคิรากรให้หลุดจากภวังค์ ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปหยิบขึ้นมาดูด้วยใบหน้าบึ้งตึง คิดว่าเป็นรายงานจากเลขาเรื่องงาน แต่ทว่า สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด มันคือภาพถ่ายจากนักสืบเอกชนที่เขาว่าจ้างให้ตามติดชีวิตรินรดา ในภาพนั้น รินรดากำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยวัยกำลังซนคนหนึ่งลงจากรถคันหรู ใบหน้าของเด็กน้อยหันข้างเข้าหาแสงไฟพอดี ดวงตากลมโตคมกริบ จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักได้รูป... นั่นมันพิมพ์เขียวของ "คิรากร" ในวัยเด็กชัดๆ! มือหนาที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อย หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความจริงที่ถูกปิดตายพcงทลายลงต่อหน้าต่อตา เด็กคนนั้น... ลูกของเขาอย่างนั้นหรือ? รินรดากล้าดียังไงถึงซ่อนลูกชายของเขาไว้! คิรากรกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ดวงตาคมกริบลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและประกายความหวังที่บ้าคลั่ง เขารู้แล้วว่าต้องไปตามหาพวกเธอที่ไหน และครั้งนี้ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา เขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นพรากลูกพรากเมียไปจากเขาอีกเป็นอันขาด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ