ชาร้อนกับเพื่อนใหม่

“ถ้าคุณยังกอดเป้ใบนั้นแน่นเหมือนกอดความผิดพลาดของตัวเองแบบนี้ อีกร้อยปีคุณก็เดินไปไม่ถึงยอดเขาลูกนั้นหรอกครับ” เสียงห้าวทุ้มของชายแปลกหน้าแทรกผ่านเสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำกระทบหลังคาผ้าใบของเต็นท์พักพิงชั่วคราวกลางหุบเขา ผมชะงักมือที่กำลังพยายามรื้อกระเป๋าหาเสื้อกันหนาว สายตาเงยขึ้นสบกับดวงตาสีฟ้าจัดจ้านที่ดูขัดกับสภาพมอมแมมของใบหน้าและเคราครึ้มของเขา “ผมแค่... เตรียมตัวมาไม่ดีพอ” ผมตอบสั้นๆ พลางหลบสายตาไปทางแก้วสแตนเลสที่วางอยู่บนแผ่นไม้เก่าๆ ชายคนนั้น—คนที่ผมเพิ่งมารู้ภายหลังว่าชื่อ 'ลูคัส'—ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขาเพียงแต่หยิบกาน้ำใบเล็กขึ้นมาวางบนเตาแก๊สพกพา เสียงฟู่ของเปลวไฟดังกลบความเงียบที่น่าอึดอัด กลิ่นหอมจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์เริ่มลอยอบอวลไปทั่วพื้นที่แคบๆ จนกลบกลิ่นอับชื้นของดินและฝนไปจนหมดสิ้น “ชาไหมครับ?” เขายื่นแก้วให้โดยไม่รอคำอนุญาต ผมรับมา ความร้อนผ่านเนื้อสแตนเลสถ่ายทอดมาสู่ฝ่ามือ มันไม่ใช่แค่ความร้อนจากเครื่องดื่ม แต่มันคือความอบอุ่นที่ผมไม่ได้สัมผัสมานานนับตั้งแต่เดินออกจากออฟฟิศที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าเหล่านั้น ลูคัสหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ขาข้างหนึ่งของเขาเหยียดออก ส่วนอีกข้างชันเข่าขึ้น สายตาของเขามองออกไปนอกเต็นท์ที่มืดมิด “ตะวัน ใช่ไหมครับ? เพื่อนร่วมทางที่เดินแซงผมไปเมื่อตอนสาย แต่กลับมาหยุดจมปลักอยู่ที่นี่” “คุณจำผมได้?” “ผมจำทุกคนที่ดูเหมือนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างได้เสมอ” ลูคัสจิบชาช้าๆ “คุณวิ่งหนีคนอื่น หรือวิ่งหนีตัวเองครับ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางใจที่กำลังสงบนิ่ง ผมวางแก้วชาลงอย่างลืมตัว นิ้วมือสั่นเล็กน้อย “ผมแค่... ต้องการเวลา” “เวลาไม่ใช่ทรัพยากรที่หาเพิ่มได้นะครับ มันเป็นแค่เข็มทิศ” เขาเว้นจังหวะ สายตาที่ดูเหมือนจะอ่านทะลุถึงปมในอดีตของผมจ้องมองมาอย่างจริงจัง “ถ้าเข็มทิศของคุณพัง ต่อให้คุณเดินเร็วแค่ไหน คุณก็แค่ไปถึงจุดหมายที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิมเท่านั้นเอง” เรานั่งเงียบกันครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงฝนที่เปลี่ยนจังหวะจากหนักหน่วงเป็นเบาบางลง ลูคัสไม่ได้พยายามที่จะเป็นนักปรัชญาที่ยัดเยียดบทเรียน เขาเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น เป็นเพื่อนร่วมทางในวันที่ฟ้าไม่เป็นใจ เขาเริ่มเล่าเรื่องการเดินทางของเขาในฝรั่งเศส เรื่องความผิดพลาดที่เขาเคยทำในอดีต เรื่องการเลือกที่จะทิ้งชีวิตที่มั่นคงเพื่อออกตามหาความหมายที่นิยามไม่ได้ “ลูคัส คุณไม่กลัวหรือครับ?” ผมเอ่ยทำลายความเงียบ “กลัวว่าถ้าวันหนึ่งตื่นมาแล้วพบว่าสิ่งที่เราทิ้งมามันคือสิ่งที่สำคัญที่สุด?” ลูคัสหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอิสระที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยิน “ความสำคัญคือสิ่งที่ใจเราสร้างขึ้นครับตะวัน ถ้าคุณยังโหยหาอดีต แสดงว่าคุณยังไม่ได้ทิ้งมันจริงๆ คุณแค่ย้ายที่ฝังศพของมันไปไว้ในเป้ที่แบกอยู่เท่านั้นแหละ” คำพูดนั้นทำให้ผมขนลุก ผมก้มลงมองเป้สีซีดของตัวเอง ราวกับว่ามันมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว นี่คือความจริงที่ผมพยายามปิดตายไว้ในห้องใต้หลังคาของหัวใจมาตลอด การลาออก การเดินทาง การพยายามพิสูจน์ตัวเอง... ทั้งหมดนี้มันคือการหนี หรือการแสวงหา? “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงตัดสินใจมาที่นี่?” ลูคัสเปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูอ่อนโยนขึ้น เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เปื้อนคราบดินออกมาจากอกเสื้อ “เพราะที่นี่คือจุดสุดท้ายที่พ่อผมทิ้งรอยเท้าไว้ก่อนที่เขาจะหายตัวไปตลอดกาล” ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ “คุณมาตามหาพ่อ?” “เปล่าครับ” ลูคัสตอบพลางรอยยิ้มจางๆ “ผมมาเพื่อที่จะหยุดตามหา แล้วเริ่มต้นเดินในทางของผมเอง” ฝนเริ่มหยุดตกแล้ว แต่ความเงียบกลับปกคลุมหนาแน่นกว่าเดิม ลูคัสหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากสมุดบันทึก มันเป็นภาพถ่ายเก่าๆ ขอบขาดวิ่น ใบหน้าที่ปรากฏในรูปนั้นทำให้หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ภาพชายวัยกลางคนในเสื้อแจ็คเก็ตแบบเดียวกับที่ลูคัสสวมอยู่ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ผมตะลึง... เพราะชายในรูปนั้น สวมนาฬิกาข้อมือแบบเดียวกับที่ผมสวมอยู่—นาฬิกาเรือนเดียวกับที่ได้รับสืบทอดมาจากพ่อของผมที่จากไปเมื่อสิบปีก่อน ลูคัสเลื่อนรูปนั้นมาตรงหน้าผม พร้อมกับรอยยิ้มที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สายตาของเขาไม่ได้มีความเป็นมิตรที่แสนอบอุ่นเหมือนเมื่อครู่ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ “ดูเหมือนว่าเราไม่ได้พบกันโดยบังเอิญนะครับตะวัน เพราะคนที่ส่งให้ผมมาตามหาคุณ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือพ่อของคุณเอง” ผมอ้าปากค้าง ความหนาวเย็นจากภายนอกเต็นท์แทรกซึมเข้ามาในกระดูก หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่ผมไม่เคยเตรียมใจรับมือมาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันบทเรียนชีวิตไปกับผมนะครับ - แบกเป้ท่องโลกครับ