โปรไฟล์หรู กับรูมเมตจำเป็นที่ไม่ต้องการ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับสิบจู่โจมประสาทสัมผัสของผมทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องประชุมใหญ่ของ *Arch-Tech Studio* บริษัทสถาปนิกแถวหน้าของประเทศ “ถ้าคิดว่าจะมาเหยียบที่นี่เพื่อเล่นเกมแก้เบื่อ ผมแนะนำให้เดินกลับออกไปทางประตูเดิมซะดีกว่าครับ คุณคีย์” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราใบมีดโกนอาบน้ำยาพิษดังขึ้นจากหัวโต๊ะประชุม ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้าง ปลายเรียวนิ้วเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่นัยน์ตาสีนิลภายใต้กรอบแว่นสายตากลับไร้ซึ่งความปรานี อาคเนย์... สถาปนิกมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับโรคจิต และตอนนี้เขากHคือ “เจ้านาย” นอกจอที่ผมต้องจำใจก้มหัวให้อย่างเสียไม่ได้ ผมยักไหล่ ปรับรอยยิ้มมุมปากให้กวนประสาทที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต “ระดับโปรเพลเยอร์ระดับท็อปเท็นของประเทศอย่างผม ไม่ได้ว่างมาเล่นขายของหรอกครับคุณอาคเนย์ ที่ผมมานั่งตรงนี้ ก็เพราะตั๋วเครื่องบินไปเกาหลีกับยอดหนี้คอนโดหรูมันค้ำคออยู่ต่างหากล่ะครับ” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอ้อระเหย พร้อมกับควักสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดออกมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่ยี่หระ อาคเนย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งเป็นสันคมเชิดขึ้นอย่างถือดี เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งผมอย่างรวดเร็ว จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางแต่ทรงเสน่ห์ลอยเข้าแตะจมูก ร่างสูงโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้ฝ่ามือค้ำขอบโต๊ะไว้ ร่นระยะห่างระหว่างเราให้แคบลงจนน่าอึดอัด “คุณคิดว่าการเอาโปรไฟล์เด็กเส้นของเพื่อนคุณมาแปะหน้าเรซูเม่ แล้วจะทำให้ผมปล่อยผ่านผลงานขยะๆ ของคุณได้งั้นเหรอ?” อาคเนย์กระซิบชิดริมห림ฝีปาก เสียงของเขาต่ำพร่าจนน่าขนลุก “จำใส่สมองเอาไว้ด้วยนะครับว่า โปรเจกต์ ‘The Infinity Luxury Condo’ นี่คือสนามรบจริง ไม่ใช่ทัวร์นาเมนต์เด็กเล่นที่คุณจะมานอนกะเก็งกำไรความสำเร็จของคนอื่น” ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้นอกจากจะปากร้ายเป็นพิษแล้ว ยังชอบกดดันคนอื่นด้วยการใช้สายตาคุกคามแบบนี้เป็นประจำเลยสินะครับ ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่หลบเลี่ยง รอยยิ้มกวนๆ บนมุมปากยังคงอยู่ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะจากระยะประชิดนี้ก็ตาม ผมแกล้งโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกของเราเกือบจะเฉียดกัน อาคเนย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาที “ปากร้ายแบบนี้ ระวังจะตกหลุมรักเด็กเล่นเกมคนนี้เข้าสักวันนะครับ... ท่านสถาปนิก” ผมกระซิบตอบเสียงเบาหวิว ท้าทายอำนาจมืดอย่างไม่เกรงกลัว อาคเนย์กัดกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเล็กน้อย แสดงถึงความอดทนที่ใกล้จะขาดผึง เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนที่เตรียมไว้ ทว่า... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด เมฆ เพื่อนสนิทตัวดีของผมโผล่หัวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทไม่แพ้กัน ในมือถือแท็บเล็ตโชว์กราฟฟิกโปรเจกต์ที่ถูกแก้จนเละเทะ “อุ๊ย! ขัดจังหวะอะไรสวีทกันอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย พอดีผมเอาแบบแปลนฉบับแก้ไขรอบที่สิบแปดมาส่งให้ท่านประธานดูพอดี...” สายตาของอาคเนย์ผละออกจากผมอย่างไม่เต็มใจนัก เขายืดตัวตรง กลับมาตีสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกได้เร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ร่างสูงถอยห่างออกไปยืนกอดอกมองหน้าเมฆสลับกับผมด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม “ถ้าแบบแปลนรอบนี้ยังมีข้อผิดพลาดโง่ๆ อีกแม้แต่มิดเดียว... ผมจะไล่พวกคุณออกทั้งคู่ทันทีโดยไม่ต้องเซ็นสัญญา” อาคเนย์ประกาศกร้าว น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี ผมหันกลับไปมองหน้าคนสั่ง ปรายตามองรอยยิ้มเยרהหยันที่มุมปากของเขา ก่อนจะยักคิ้วให้กวนๆ หนึ่งที มือเรียวคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมาเปิดดูผ่านๆ โดยไม่สนใจคำขู่คุกคามนั้นแม้แต่น้อย เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และคนอย่างคีย์ไม่มีวันยอมแพ้ให้ใครง่ายๆ แน่นอนครับ ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะเงยหน้าขึ้นไปเถียงเขากลับนั่นเอง เสียงเคาะประตูด้านหลังก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง พร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่เดินตรงดิ่งเข้ามาสวมกอดแขนอาคเนย์หน้าตาเฉย “พี่เนย์คะ... คุณพ่อให้รินมาตามลงไปทานข้าวด้วยกันค่ะ” ผมชะงักค้าง แววตาที่เคยพราวระยับด้วยความสนุกสนานวูบไหวลงชั่วขณะ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอกอย่างไม่มีเหตุผล ในขณะที่อาคเนย์กลับขมวดคิ้วมุ่น ผลักร่างของผู้หญิงคนนั้นออกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด ก่อนที่ดวงตาสีนิลคู่นั้นจะตวัดกลับมามองหน้าผม... นิ่งสนิท และเดาไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและสนับสนุนผลงานของดาร์กไนท์เสมอนะครับ