เคล็ดวิชาลับแห่งปฐพี

“เจ้าคิดว่าเศษสวะอย่างเจ้า จะกล้าใช้กระบี่ต้านทานข้าด้วยวิชาไร้ค่าพวกนี้งั้นหรือ?” เสียงหัวเราะเยาะหยันของผู้อาวุโสเทียนหยางดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงฝึกตนที่มืดมิด ไอสังหารสีเทาอมม่วงแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาจนผนังหินรอบด้านแตกร้าว มันคือแรงกดดันจากปราณระดับหลอมรวมที่ผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดามิอาจต้านทานได้แม้เพียงเศษเสี้ยว ไป๋จินไม่ได้ขยับกายหลบเลี่ยง เขายังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหินอักขระที่ผุพัง ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้ลมพัดพา มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายเกินไปสำหรับสถานการณ์ที่คอขาดบาดตายเช่นนี้ “ท่านผู้อาวุโส... วิชาที่ท่านว่าไร้ค่า แท้จริงแล้วคือสิ่งที่ท่านพยายามตะเกียกตะกายแย่งชิงมาตลอดชีวิตมิใช่หรือ?” ไป๋จินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนใจของคนฟัง “วิชาที่ท่านใช้กำจัดข้าในชาติก่อน... วันนี้ ข้าจะใช้มันตบหน้าท่านในชาตินี้เอง” ไป๋จินหลับตาลง สติสัมปชัญญะดิ่งลึกเข้าสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของจิตวิญญาณ ในร่างที่อ่อนแอนี้ จุดชีพจรทั้งหมดถูกกักขังด้วยรอยประทับตรามารของเทียนหยาง แต่นั่นคือปัญหาสำหรับคนอื่น... ไม่ใช่สำหรับอดีตราชันย์กระบี่ผู้เคยพิชิตสวรรค์มาแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงกระแสธารของพลังฟ้าดินที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว แทนที่จะพยายามบีบคั้นมันให้เข้ามา เขาเลือกที่จะ ‘เปิดรับ’ อย่างไร้ขอบเขต *ฟึ่บ!* ไออุ่นระลอกหนึ่งหมุนวนรอบร่างของไป๋จินราวกับพายุทอร์นาโดขนาดจิ๋ว ผิวหนังของเขาเริ่มปรากฏเส้นแสงสีทองสว่างวาบขึ้นตามจุดชีพจรที่ถูกปิดกั้น ความเจ็บปวดจากการทะลวงด่านปราณรุนแรงราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่กระดูกสันหลัง แต่ชายหนุ่มกลับไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่แอะเดียว เขาเพียงแค่หัวเราะในลำคอด้วยความสมเพช “กลืนกินฟ้าดิน... สยบหมื่นอริ!” ไป๋จินคำรามแผ่วเบา ทันใดนั้น ลมปราณที่เคยเฉื่อยชาในร่างก็ระเบิดออกดั่งเขื่อนแตก พลังงานจากธรรมชาติทั่วทั้งยอดเขากระบี่เมฆาพุ่งทะลักเข้าสู่ร่างของเขาผ่านจุดชีพจรที่เปิดออกทีละจุด หนึ่ง... สอง... สาม... สิบแปด! ความว่างเปล่าที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยพลังที่เดือดพล่าน เทียนหยางที่ยืนมองอยู่เบื้องหน้าถึงกับชะงักงัน สีหน้าของผู้อาวุโสเปลี่ยนจากความเย้ยหยันเป็นความหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด “เป็นไปไม่ได้! เจ้าเป็นเพียงศิษย์สวะที่มีเส้นชีพจรพิการ เหตุใดจึงควบคุมปราณฟ้าดินได้เยี่ยงจอมยุทธ์ระดับสูง!” เทียนหยางตวาดลั่น มือข้างหนึ่งรีบชักกระบี่คู่กายออกมา แต่ทว่า... ช้าเกินไป ไป๋จินลืมตาขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามราวกับดวงดารา เขาดีดตัวขึ้นจากแท่นหินด้วยความเร็วเหนือวิสัย ร่างกายเคลื่อนไหวประหนึ่งเงาพรายที่จับต้องไม่ได้ ในมือของเขายังไม่มีกระบี่ แต่ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วกลับคมกริบจนตัดอากาศขาดกระจุย เขาก้าวข้ามหน้าเทียนหยางไปเพียงหนึ่งช่วงตัว ก่อนจะหมุนตัวกลับมาด้วยจังหวะที่เหนือความคาดหมาย “วิชาที่ท่านภูมิใจนักหนา... มันมีจุดบอดที่ท่านมองข้ามไปตลอดกาล” ไป๋จินกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท “นั่นก็คือ ความโลภของท่านที่บังตาจนลืมมอง ‘วิถี’ ที่แท้จริงไปเสียสนิท” มู่หรงเสวี่ยที่แอบมองอยู่หลังเสาหินถึงกับเบิกตากว้าง นางสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพลังปราณที่บริสุทธิ์และทรงพลังอย่างประหลาด หัวใจของนางเต้นระรัวในจังหวะที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความสงสัยว่าคนผู้นี้คือใครกันแน่เริ่มกัดกินจิตใจของนางเสียจนยากจะควบคุม ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ไป๋จินก็ไม่ได้ลงมือสังหารทันที เขาทำเพียงแค่ดีดนิ้วไปที่ใบกระบี่ของเทียนหยางเบาๆ เสียง ‘เคร้ง’ ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงกระดิ่งแห่งหายนะ และในวินาทีนั่นเอง ใบกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนักก็เริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ วิ่งกระจายตัวไปทั่ว แต่มันไม่ใช่แค่กระบี่... ที่พื้นเบื้องล่างที่พวกเขายืนอยู่ จู่ๆ ก็ปรากฏอักขระโบราณที่ส่องแสงสีเลือดพุ่งขึ้นมาล้อมรอบตัวทั้งคู่ไว้ ผนึกที่ถูกทิ้งไว้โดยใครบางคนกำลังจะตื่นขึ้น “ดูเหมือนว่าสิ่งที่ข้าปลุกขึ้นมา... จะไม่ใช่แค่พลังของข้าเพียงอย่างเดียวเสียแล้ว” ไป๋จินยิ้มกว้าง แต่นัยน์ตาไม่มีความขบขันอยู่แม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นจากเงาดำเบื้องหลังผู้อาวุโสเทียนหยาง ไม่ใช่คนของสำนัก... แต่เป็นไอสังหารที่คุ้นเคยจากอดีตชาติที่ไป๋จินคิดว่าได้จบสิ้นไปแล้ว ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมก้าวเข้าสู่รอยแยกของโชคชะตาไปพร้อมกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ สายลมแผ่วเบา