ฟื้นคืนชีพจากกองเลือด

"ถ้าแกยังมีลมหายใจหลงเหลืออยู่ ก็จงคลานออกมาเลียรองเท้าของข้าเสียเดี๋ยวนี้! อย่าให้ข้าต้องเสียเวลาถอนรากถอนโคนไอ้สวะอย่างแกให้เปลืองแรงเลย" เสียงฝ่าเท้าหนักๆ กระแทกลงบนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและเศษดินโคลน แรงสั่นสะเทือนนั้นส่งผ่านกระดูกซี่โครงที่หักร้าวของ ‘ไป๋จิน’ จนเขากระอักเลือดสีคล้ำออกมาคำโต กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณโสตประสาทของเขามันช่างน่ารังเกียจพอๆ กับเสียงเห่าหอนของไอ้เศษสวะเบื้องหน้า ไป๋จินพยายามลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวราวกับถูกม่านหมอกสีเลือดบดบัง ร่างกายของเขาในตอนนี้ช่างอ่อนแอราวกับกิ่งไม้แห้งที่พร้อมจะหักสะบั้นได้ทุกเมื่อ ทว่า ในส่วนลึกของจิตวิญญาณที่เกือบจะดับสูญ กลับมีประกายสายฟ้าสีทองพุ่งวาบผ่านความมืดมิด *กระบี่เก้าภพทลายสวรรค์... จิตวิญญาณแห่งราชันย์กระบี่... ข้ากลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ?* ความทรงจำนับพันปีประดังเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ทั้งวิชาดาบไร้ลักษณ์ กลยุทธ์การสงคราม และศาสตร์แห่งการอ่านใจคน ทั้งหมดที่เคยเป็นของเขาในชาติภพก่อน กำลังหลอมรวมเข้ากับร่างใหม่ที่ผอมโซนี้อย่างบ้าคลั่ง "ยังไม่ตายอีกรึ?" เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นอีกครั้ง เจ้าของเท้าที่เพิ่งกระทืบซ้ำลงบนอกของเขาคือ 'หลี่ฟาง' ศิษย์ชั้นนอกผู้มีนิสัยอันธพาลและไร้ซึ่งคุณธรรม "ดูสภาพแกสิ ไป๋จิน... ไอ้ขยะแห่งสำนักกระบี่เมฆาที่แม้แต่การรวบรวมปราณพื้นฐานยังทำไม่ได้ หากข้าฆ่าแกตอนนี้ ก็คงเหมือนฆ่ามดตัวหนึ่ง ไม่สิ... อาจจะง่ายกว่าฆ่ามดด้วยซ้ำ" ไป๋จินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น แม้ความเจ็บปวดจะแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ทว่าดวงตาที่เคยหม่นแสงกลับทอประกายคมกริบราวกับคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แฝงไปด้วยความรู้สึกเย้ยหยันในวิถีของโชคชะตา "หลี่ฟาง..." น้ำเสียงของไป๋จินแหบพร่า ทว่ากลับทรงพลังอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงของเด็กหนุ่มที่หวาดกลัว แต่เป็นเสียงของผู้อยู่เหนือผู้คนมานับศตวรรษ "เจ้าพูดถูก... ข้าในตอนนี้น่ะ เหมือนมดจริงๆ" หลี่ฟางชะงักไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นพล่านขึ้นมาตามสันหลังโดยไม่มีสาเหตุ มันไม่ใช่สายตาของคนใกล้ตาย แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังรอจังหวะตะปบเหยื่อ "เจ้า... เจ้ากล้ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้นรึ!" หลี่ฟางบันดาลโทสะ มันชักกระบี่เหล็กธรรมดาออกมาแล้วตวัดฟันลงมาหมายจะปลิดชีพให้สิ้นซาก ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบของไป๋จินดูเหมือนจะหยุดนิ่ง กระบวนท่าที่ดูรวดเร็วและร้ายกาจของหลี่ฟาง ในสายตาของราชันย์กระบี่กลับเต็มไปด้วยช่องโหว่มากมายนับไม่ถ้วน มันคือการใช้กำลังที่ปราศจากชั้นเชิง เป็นเพียงเด็กอมมือที่ถืออาวุธคมกริบแต่กลับไม่รู้จักวิธีใช้ให้เกิดประสิทธิภาพ ไป๋จินเบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อย แรงกดดันที่เคยหนักอึ้งกลับกลายเป็นความว่างเปล่า เขาใช้ปลายนิ้วดีดลงบนตัวกระบี่เบาๆ ด้วยจังหวะที่พอเหมาะพอดี *เปรี๊ยะ!* แรงสะท้อนกลับทำให้กระบี่ในมือหลี่ฟางสั่นสะท้านจนมือของมันชาดิก หลี่ฟางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างของมันจะเสียหลักล้มคะมำลงกับพื้นอย่างหมดท่า "เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไร!" ไป๋จินก้าวเข้าไปใกล้ ลมปราณในกายที่เพิ่งเริ่มฟื้นคืนตัวหมุนวนอย่างรุนแรง เขาไม่ได้เพียงแค่กลับมาในร่างของศิษย์สวะ แต่เขากำลัง 'หลอมรวม' อดีตและปัจจุบันเข้าด้วยกัน "การต่อสู้น่ะ ไม่ได้ใช้แค่แรง แต่มันคือการเข้าใจจังหวะของลมหายใจและกระแสปราณ" ไป๋จินกล่าวพลางก้มลงมองหลี่ฟางที่กำลังคลานถอยหลังด้วยความหวาดกลัว "เจ้าหัดไปหัดมาใหม่เสียเถอะ เพราะถ้าข้าเริ่มเอาจริงขึ้นมา... ต่อให้เจ้ามีชีวิตอีกสิบชีวิต ก็คงไม่พอให้ข้าสังเวยคมกระบี่หรอก" หลี่ฟางกัดฟันแน่น "เจ้ามันก็แค่ศิษย์สวะ! อย่าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆ ผู้อาวุโสเทียนหยางต้องไม่ปล่อยแกไว้แน่!" เมื่อชื่อของ 'เทียนหยาง' หลุดออกมาจากปากของอีกฝ่าย ไป๋จินก็นิ่งไปครู่หนึ่ง จิตสังหารอันเบาบางทว่าหนักแน่นดุจภูเขาพุ่งออกจากร่างของเขาโดยไม่รู้ตัว ชื่อนี้คือจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดและการทรยศในชาติก่อน เป็นชายที่เขาเคยไว้ใจมากที่สุด แต่กลับแทงข้างหลังเขาจนต้องสิ้นชีพในมหาสงครามกระบี่โลหิต "เทียนหยางงั้นรึ..." ไป๋จินพึมพำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ความเยือกเย็น "บอกมันไว้ด้วยว่า วันที่ข้าจะไปหาเขา... จะเป็นวันที่เขาต้องชดใช้ด้วยชีวิต" ไป๋จินหมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้หลี่ฟางนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ท่ามกลางกองเลือด เขาเดินตรงไปยังที่พักของศิษย์ชั้นนอก ร่างกายของเขาเริ่มปรับตัวเข้ากับวิญญาณราชันย์กระบี่ได้ดีขึ้นเรื่อยๆ ทว่าทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ทรุดโทรม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยหิมะก็แตะเข้าที่จมูก เงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ กลิ่นอายความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างนางนั้นทรงพลังจนทำให้อากาศรอบข้างจับตัวเป็นน้ำแข็ง นางคือมู่หรงเสวี่ย ศิษย์พี่หญิงผู้ที่แม้แต่เหล่าอัจฉริยะยังต้องก้มหัวให้ "เจ้าดูเปลี่ยนไปนะ ไป๋จิน" นางเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่กลับสั่นประสาทของเขาได้ดีเยี่ยม "แผลที่ปางตายเมื่อครู่... ดูเหมือนมันจะกลายเป็นแรงผลักดันให้เจ้าลุกขึ้นมาได้เร็วกว่าที่ข้าคิด" ไป๋จินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทตามสไตล์ของเขา "ข้าก็แค่ไม่อยากตายก่อนจะได้เห็นหน้าเซียนหญิงที่สวยที่สุดในสำนัก... ข้าคิดถูกใช่ไหมล่ะครับ ที่รอดมาพบท่าน" มู่หรงเสวี่ยหันกลับมาดวงตาคู่นั้นเย็นชาจนแทบจะแช่แข็งวิญญาณของคนตรงหน้าได้ แต่นางกลับหยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาวางลงบนโต๊ะ "ดื่มมันเสีย ถ้าเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่เพื่อทำเรื่องโง่ๆ ที่เจ้าเพิ่งพูดไปเมื่อครู่นี้... อ้อ แล้วก็อย่าคิดว่าข้ามาช่วยเพราะสงสาร เพราะคนอย่างเจ้า... ไม่ควรค่าแก่ความเมตตาของข้า" นางสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินผ่านเขาไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมที่จางหายไปอย่างรวดเร็ว ไป๋จินมองตามแผ่นหลังนั้นไปพลางหัวเราะในลำคอเบาๆ *เย็นชาแต่แฝงไปด้วยความห่วงใย... วิญญาณของเจ้ายังคงเป็นน้ำแข็งที่ไม่เคยละลายเลยจริงๆ นะ มู่หรงเสวี่ย* แต่ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบขวดหยกนั้น ประตูห้องก็ถูกกระแทกจนพังครืนลงมา กองกำลังศิษย์ในชุดสำนักกระบี่เมฆากว่าสิบคนกรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ และที่ยืนอยู่หน้าสุดคือศิษย์พี่ใหญ่ผู้เป็นคนสนิทของผู้อาวุโสเทียนหยาง "ไป๋จิน! เจ้าบังอาจทำร้ายศิษย์ในสำนักและลบหลู่ท่านผู้อาวุโส!" เสียงตวาดดังลั่น "ความผิดของเจ้ามีโทษสถานเดียวคือ... ตาย!" คมกระบี่กว่าสิบเล่มชี้ตรงมาที่เขา พร้อมกับไอสังหารที่หนักหน่วงจนพื้นห้องสั่นสะเทือน ไป๋จินยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อม แสงจันทร์สาดส่องผ่านรอยพังของประตูมาตกกระทบที่แววตาของเขา... ซึ่งในตอนนี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ตายงั้นรึ?" ไป๋จินหัวเราะร่า ก่อนจะหยิบเอาเศษไม้เก่าๆ ขึ้นมาถือไว้ในมือแทนกระบี่ "ถ้าพวกเจ้าอยากเห็นความตายนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้... แต่จงจำไว้ว่าเลือดที่จะนองพื้นในวันนี้ ไม่ใช่ของข้า" เขาตวัดสายตาคมปลาบไปที่กลุ่มคนตรงหน้า และในจังหวะนั้นเอง อักขระเวทโบราณสีทองก็ปรากฏขึ้นที่แผ่นหลังของเขา พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำเอาศิษย์ทุกคนหน้าถอดสีไปตามๆ กัน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นของมหาสงครามครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ สายลมแผ่วเบา