ซื้อบริษัทคู่แข่งเพื่อสั่งสอน

เสียงตบโต๊ะประชุมดังปังจนเอกสารรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุดปลิวว่อนกระจายเต็มพื้นห้อง ปวีร์ยืนค้ำโต๊ะด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขากำลังมองร่างสูงโปรดของนนท์ที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ โดยมีรินรดา—คุณหนูตระกูลดังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟราคาแพงระยับบนโซฟาหนังแท้อย่างไม่สะทกสะทاخต่อบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว "แกคิดว่าแกเป็นใครวะไอนนท์! แค่เคยเป็นลูกไล่ตีนก้นฉันสมัยมหาวิทยาลัย จู่ๆ จะมาฮุบกิจการบริษัทพิมพ์เขียวอย่างพวกเราเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ!" ปวีร์ตะคอกลั่น เสียงแหบแห้งด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยความเกรี้ยวกราด นนท์ยังคงนิ่งเงียบ เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา เรียวตาสีเข้มทอดมองอดีตเพื่อนรักผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาด้วยความสมเพชเวทนา มือเรียวหนาสอดเข้ากระเป๋ากางเกงสลักแบรนด์เนมอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะก้าวเดินช้าๆ เข้าหาโต๊ะประชุมตัวใหญ่ "ความฝันกับความจริงมันต่างกันมากนะคะคุณปวีร์... โดยเฉพาะเมื่อความจริงที่ว่า 'เงิน' สามารถซื้อลมหายใจของบริษัทคุณได้ทั้งดอง" นนนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขามจนปวีร์ถึงกับผงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระทบกันเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วจัดชายเสื้อสูทหรูให้เข้าที่ เดินเข้ามาควงแขนนนท์ไว้หลวมๆ ดวงตากลมโตเฉี่ยวคมจ้องมองปวีร์ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวจิ๋ว "ใช่ค่ะคุณปวีร์ ท่าทางที่คุณพยายามตะโกนแหกปากอยู่เมื่อกี้ น่าสมเพชเสียจนฉันเกือบจะควักกระเป๋าให้เศษเงินเป็นค่ารถกลับบ้านแล้วนะเสียดายที่... เงินของพวกเรา มันมีค่าเกินกว่าจะเอามาละลายกับบริษัทใกล้เจ๊งอย่างพวกคุณ" คำพูดเชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้าทำเอาปวีร์หน้าชาดล หน้าซีดเผือดลงถนัดตา หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมจู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีใครสั่งการ ข้อความตัวอักษรสีแดงฉานปรากฏหราด้วยโลโก้ของบริษัทโฮลดิ้งยักษ์ใหญ่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาเทคโอเวอร์ ตามด้วยรายการทรัพย์สิน หนี้สิน และสถานะการเงินที่ถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงสิบนาที ทีมผู้บริหารระดับสูงและคณะกรรมการบริษัทที่เคยนั่งนิ่งเงียบ ต่างพากันหน้าตาตื่นตระหนก บ้างกุมขมับ บ้างรีบเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเมื่อรู้ชะตากรรมของตัวเอง "ทะ... ทำไมระบบถึงบล็อกการเข้าถึงทั้งหมด!" เสียงหนึ่งในคณะกรรมการโวยวายลั่น นนท์ปรายตาไปมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับขึ้นมาควงเล่นในมือ "เพราะบริษัทนี้ถูกซื้อขาดไปตั้งแต่วินาทีที่คุณเริ่มไล่พนักงานแผนกบัญชีออกอย่างไร้เหตุผลแล้วค่ะ... และตอนนี้ ในฐานะประธานคนใหม่ของที่นี่ คำสั่งแรกของดิฉัน—อ้อ, ของผม—คือการประกาศ 'เลิกจ้าง' คณะผู้บริหารชุดเดิมทั้งหมดทันที โดยไม่มีการจ่ายค่าชดเชยใดๆ ทั้งสิ้น เนื่องจากพบหลักฐานการทุจริตยักยอกทรัพย์" สิ้นคำประกาศิตของนนท์ เสียงฮือฮาก็ดังระเบើมหวั่นไหว ปวีร์เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือสั่นเทาคว้าชายกางเกงของนนท์ไว้ราวกับคนใกล้ตาย ดวงตาเบิกโพสต์ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "นนท์... กูเพื่อนแกนะเว้ย! มึงจะทำกับกูแบบนี้ไม่ได้..." ปวีร์เสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสมเพช นนท์ก้มมองอดีตเพื่อนรักที่เคยเหยียบย่ำเขาด้วยสายตาว่างเปล่า เขาค่อยๆ แกะมืออันสั่นเทานั้นออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะย่อตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "ตอนที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีผม คุณเคยคิดถึงคำว่า 'เพื่อน' บ้างไหมคะ... ลาก่อนค่ะ คุณปวีร์" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม เธอกดโทรศัพท์มือถือสั่งการลูกน้องเสียงใส "จัดการพาคนออกไปให้หมด แล้วเปลี่ยนรหัสตึกซะ ฉันไม่อยากให้มีกลิ่นอายของคนไร้น้ำยาเหลืออยู่ในตึกนี้อีกแม้แต่นิดเดียวค่ะ" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่จอดอยู่บนดาดฟ้าก็ส่งเสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นกระจกตึก นนท์จูงมือรินรดาเดินเคียงคู่กันออกไปจากห้องประชุมท่ามกลางสายตานับสิบที่มองตามด้วยความหวาดผวาและเคารพยำเกรงในอำนาจเงินตราที่ไร้ขีดจำกัด ทว่า ก่อนที่ประตูลิฟต์ส่วนตัวจะปิดลง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในมือของนนท์ก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความปริศนาจากเบอร์แปลกที่ส่งตรงเข้ามาหน้าจอ *“ยินดีด้วยกับการซื้อบริษัทแรก... แต่เกม 'ล่าหัว' จริงๆ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ท่านประธาน”* ไอศกรีมมินต์ช็อกขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ