การประชันหน้าในงานประมูล

ความเงียบงันที่น่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วห้องประมูลวีไอพีระดับ V-VIP ของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร รัศมีเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างโปร่งระหงของ ‘คุณหญิงศจี’ มารดาผู้สูงศักดิ์ของปวีร์กำลังกดทับบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้ง ดวงตากลมโตคู่คมกริบที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกวาดมองร่างของนนท์และรินรดาด้วยแววตารังเกียจเจือความเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง “น่าสนใจดีนี่คะ... ไม่นึกเลยว่าเลขากระจอกๆ คนนี้ จะมีปัญญาซื้อที่ดินที่แพงที่สุดในประเทศด้วยเงินสด” น้ำเสียงเยือกเย็นและคุ้นเคยนั้นดังขึ้น ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของนนท์และรินรดาถึงกับชะงักค้างไปพร้อมกัน รินรดาขยับตัวเข้ามาประชิดร่างสูงของชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายหอมละมุนดั่งดอกไม้ป่าผสมผสานกับความมั่นใจที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่สวย เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ตัว มือเรียวบางเอื้อมไปเกี่ยวก้อยหนาของนนท์ไว้แน่นเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและพลังใจให้กันและกัน นนท์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวนิยายปั้นยังคงเรียบเฉย เย็นชา และทรงอำนาจ ดวงตาคมกราบกวาดมองผู้หญิงที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเขาในอดีตด้วยหางตา ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ดูเย้ยหยันเสียยิ่งกว่า “เงินซื้อได้ทุกอย่างนั่นแหละครับ... เอ่อ ดิฉันหมายถึงค่ะ คุณหญิงเองก็คงรู้ดีไม่ใช่เหรอคะว่าเงินซื้อได้แม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่หล่นเรี่ยราดอยู่บนพื้น” นนท์เกือบหลุดคำพูดผู้ชายออกมา แต่ก็ไหวตัวทันด้วยการเปลี่ยนน้ำเสียงให้มีความนุ่มลึกแบบฉบับของเขาเอง แต่รินรดาที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างสะใจ “อุ๊ย! ปากคอเรานี่มันแซ่บซี้ดโดนใจฉันจริงๆ เลยค่ะที่รัก” รินรดาแกล้งจีบปากจีบคอพูดเสียงดัง เพื่อตอกหน้าคุณหญิงศจีที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มเขียวคล้ำด้วยความโกรธ “นังเด็กก้าวร้าว! แกมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาต่ำทรามแบบนี้ในงานประมูลระดับประเทศ!” ปวีร์ที่นั่งอยู่ข้างมารดาผุดลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขานึกเกลียดชังรินรดาที่หันไปเลือกไอ้เลขาไก่กาแทนที่จะเป็นทายาทตระกูลใหญ่เช่นเขา และยิ่งเกลียดนนท์ที่วันนี้นุ่งสูทสั่งตัดราคาแพงระยับจนดูโดดเด่นกว่าเขาเสียอีก “สิทธิ์ที่ฉันมีเงินจ่ายค่าประมูลแพงกว่าแกไงคะ คุณปวีร์ผู้ดีตีนแดง” รินรดาหันไปยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง “หรือว่ากระเป๋าตังค์ของคุณแม่มันเริ่มแฟบ จนต้องมาเห่าหอนใส่คนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความจนกันแน่คะ?” “รินรดา!” ปวีร์คำรามลั่น เสียงทุ้มต่ำของเขาเรียกสายตาจากคหบดีและเศรษฐีทั่วทั้งห้องให้หันมามองเป็นตาเดียว แต่ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไร เพราะต่างก็รู้ดีว่าตระกูลของปวีร์กำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก ขณะที่ชายหนุ่มลึกลับนามว่านนท์คนนี้กลับกวาดซื้อทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลติดต่อกันถึงสามรายการแล้ว “เชิญเสนอราคาต่อได้เลยค่ะ ทางเราไม่ได้ว่างมาต่อปากต่อคำกับสุนัขที่กำลังจนตรอกหรอกนะคะ” นนท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง เขายกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเบาๆ ราวกับสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้าเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่น่าเบื่อหน่าย ผู้ดำเนินรายการบนเวทีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม “พ...พะ... - เอ้ย! ตอนนี้ราคาประมูลของ ‘สร้อยอัญมณีแห่งนทีคราม’ พุ่งขึ้นไปถึงสองร้อยล้านบาทแล้วครับ! มีใครให้สูงกว่านี้อีกไหมครับ?” ปวีร์หันไปมองมารดาด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ สร้อยเส้นนี้มีความจำเป็นอย่างยิ่งต่อการกู้หน้าทางธุรกิจของครอบครัว หากพลาดไป พวกเขาอาจจะต้องล้มละลายจริงๆ คุณหญิงศจีสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะยกป้ายประมูลขึ้นสูงด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย “สองร้อยห้าสิบ Tú ล้าน!” คุณหญิงศจีประกาศกร้าวด้วยเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น “ตระกูลของเราไม่มีทางยอมแพ้ให้กับพวกไร้หัวนอนปลายเท้าหรอกนะ!” เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วห้อง สองร้อยห้าสิบเจ็ดล้านบาท! มันคือตัวเลขที่สูงเกินกว่ามูลค่าจริงของอัญมณีไปเกือบเท่าตัว ปวีร์ยิ้มเยาะออกมาด้วยความโล่งอก เขาเชื่อว่าต่อให้รินรดาจะรวยมาจากไหน ก็คงไม่กล้าทุ่มเงินมหาศาลขนาดนี้กับของเล่นชิ้นเดียวหรอก ทว่า นนท์กลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นสัมผัสคางเบาๆ ดวงตาคมกริบมองไปยังสร้อยอัญมณีที่เปล่งประกายระยิบระยับราวกับมันเป็นเพียงลูกแก้วไร้ค่าในสายตาของเขา “ระบบคะ...” นนท์พึมพำเบาๆ ในใจอย่างรวดเร็ว [ติ๊ง! ตรวจพบความต้องการใช้งานเงินสดจำนวนมหาศาลเพื่อตบหน้าตัวละครระดับสวะ ระบบอภิมหาเศรษฐีพร้อมสนับสนุนวงเงินไม่จำกัดทันทีค่ะท่านประธาน!] เสียงหวานใสของระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า นนท์หันไปสบตากับรินรดา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนทั้งคู่ เป็นรอยยิ้มที่รู้ทันกันและเต็มไปด้วยความสะใจขั้นสุด “สามร้อยล้านบาทค่ะ” นนท์ยกป้ายขึ้นช้าๆ น้ำเสียงนุ่มลึกดังก้องไปทั่วห้องประมูลที่เงียบกริบราวกับป่าช้า พรึบ! ทุกคนในห้องหันขวับมามองนนท์เป็นตาเดียวด้วยความช็อกตาค้าง คุณหญิงศจีถึงกับทรุดฮวบลงนั่งเก้าอี้ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ปวีร์อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ สามร้อยล้าน! แค่พริบตาเดียว เลขาไก่กาคนนี้กล้าทุ่มเงินสามร้อยล้านเพื่อซื้อสร้อยเส้นเดียวเนี่ยนะ! “คุณ... นายบ้าไปแล้วเหรอ!” ปวีร์ตะโกนลั่นด้วยความสติหลุด ชี้หน้ายื่นเข้ามาหานนท์ “แกเอาเงินมาจากไหน! เงินสกปรกจากไหนวะถึงกล้าเอามาล้างผลาญในที่แบบนี้!” “เงินที่สะอาดและหอมหวานกว่าเงินในกระเป๋าของคุณแม่คุณก็แล้วกันค่ะ” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างนนท์ รัศมีความเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์แผ่ซ่านจนปวีร์ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “จำไว้ซะด้วยนะคะว่าคนแบบพวกคุณ ไม่มีปแม้แต่จะมาเหยียบชายเสื้อของพวกเราเลยด้วยซ้ำ!” “หมดเวลาสนุกแล้วล่ะค่ะ” นนท์เอ่ยเบาๆ แต่ทรงพลัง เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากไทเทเนียมบริสุทธิ์ ประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ส่องประกายวิบวับออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น พนักงานประมูลรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา พร้อมกับเครื่องรูดบัตรวีไอพีรุ่นพิเศษที่สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น “เชิญค่ะ...” นนท์ยื่นบัตรใบนั้นให้พนักงานรับไปอย่างมั่นใจ ติ๊ง! เสียงเครื่องรูดบัตรดังขึ้นกังวาน ท่ามกลางความเงียบสงบที่ทุกคนต่างกลั้นหายใจลุ้นระทึกว่าบัตรใบนั้นจะเป็นของปลอมหรือไม่ หน้าจอเครื่องรูดบัตรปรากฏข้อความสีเขียวสว่างวาบ: **[TRANSACTION APPROVED: 300,000,000 THB - UNLIMITED BALANCE]** รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนนท์ ขณะที่เขายื่นมือไปรับสร้อยอัญมณีราคา300ล้านบาทมาถือไว้ในมือ ก่อนจะหันไปมองปวีร์ที่กำลังทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้จบลงแล้ว ประตูบานใหญ่หรูหราของห้องประมูลก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบของชายชุดดำพร้อมปืนพกที่เหน็บไว้ที่เอวเดินก้าวเข้ามาล้อมรอบห้องไว้หมดสิ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าดุดันคล้ายคลึงกับนนท์ ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายตัวดีของพ่อ” --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ!)*