รหัสลับในซากปรัก

เสียงเหล็กแหลมคมครูดไปกับพื้นคอนกรีตที่แตกร้าวฟังดูบาดหูเหมือนเสียงกรีดร้องของวิญญาณเครื่องจักรในสุสานแห่งนี้ กลิ่นโอโซนและคราบน้ำมันที่แห้งกรังอบอวลอยู่ในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก เซนทรุดตัวลงคุกเข่าท่ามกลางซากปรักหักพังของหุ่นยนต์รบรุ่นสงครามโลกครั้งที่สาม มือที่สวมถุงมือหนังเนื้อบางหยิบอุปกรณ์สแกนความถี่ต่ำขึ้นมาตรวจสอบรอยแยกใต้แผ่นเหล็กหนา “เซน... เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังขุดสมบัติได้แล้ว เรามีเวลาเหลือไม่ถึงห้านาที ก่อนที่พวกสอดแนมจากสภาสูงจะตรวจพบรอยรั่วของสัญญาณชีพในโซนนี้” รินยืนพิงซากโครงกระดูกโลหะขนาดมหึมาอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ปืนไรเฟิลแม่เหล็กไฟฟ้าในมือเธอยังคงตั้งอยู่ในตำแหน่งพร้อมลั่นไก สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเธอกวาดมองไปรอบพื้นที่รกร้าง ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านตามสัญชาตญาณนักรบที่คุ้นชินกับการอยู่ในสมรภูมิ เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่หรี่ตาลง จ้องมองแสงสีฟ้าจางๆ ที่ลอดออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างเยือกเย็น ตรรกะในหัวเขากำลังประมวลผลข้อมูลที่ไหลผ่านจอโฮโลแกรมตรงหน้า ราวกับนักหมากรุกที่กำลังมองหาทางเดินหมากที่ไม่มีใครคาดคิด “ไม่ใช่สมบัติหรอกริน... แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเปลี่ยนนิยามคำว่า ‘ความถูกต้อง’ ของพวกสภาสูงให้กลายเป็นเรื่องตลก” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้คีมปลายแหลมคีบเอาวัตถุขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยออกมาจากซากเหล็ก มันคือชิปประมวลผลที่มีลวดลายวงจรซับซ้อนเกินกว่าเทคโนโลยีในยุคนี้จะผลิตได้ แสงจากภายในตัวชิปเต้นเร่าราวกับหัวใจที่กำลังหายใจอยู่จริงๆ รินเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้น “ชิปนั่นน่ะเหรอ? อย่าบอกนะว่านายดั้นด้นมาที่สุสานเครื่องจักรเพื่อเอาขยะอิเล็กทรอนิกส์เนี่ยนะ?” “ถ้ามันเป็นแค่ขยะ โลกนี้ก็คงเป็นแค่ขยะใบใหญ่ที่หมุนไปวันๆ” เซนกล่าวขณะบรรจุชิปลงในกล่องนิรภัยแรงดันแม่เหล็ก “ดูรอยสลักสัญลักษณ์วงกลมซ้อนสามวงนี่สิ ริน... นี่ไม่ใช่เทคโนโลยีที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่มันคือ ‘อัลกอริทึมต้นกำเนิด’ ที่พวกมันพยายามฝังกลบมาตลอดสามสิบปี” ทันใดนั้นเอง บรรยากาศโดยรอบที่เคยเงียบสงัดก็เริ่มสั่นไหว สัญญาณไฟสีแดงจากโดรนสอดแนมที่ลอยอยู่เหนือชั้นบรรยากาศเริ่มกะพริบถี่ขึ้น เสียงไซเรนเตือนภัยจากระยะไกลดังสะท้อนก้องไปทั่วสุสานจักรกล ราวกับว่าตัวชิปที่อยู่ในมือเซนเพิ่งจะส่งสัญญาณ ‘ตื่น’ ไปยังระบบเครือข่ายส่วนกลางของเมืองหลวง รินยกปืนขึ้นประทับบ่าทันที “นายไปทำอีท่าไหนให้มันปล่อยสัญญาณรหัสลับออกมาเนี่ย! เราโดนล็อกเป้าหมายแล้วนะเซน!” “ฉันแค่ทำความสะอาดรอยคราบออกไซด์...” เซนลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อโค้ทที่เปรอะเปื้อนฝุ่นของเขาด้วยท่าทีนิ่งสนิท ดวงตาของเขาฉายแวววาวแปลกประหลาด “ริน ถอยไปข้างหลัง... ระบบความปลอดภัยของชิปตัวนี้เพิ่งจะทำความเข้าใจกับ DNA ของฉัน” “หมายความว่าไง?” “หมายความว่า... มันไม่ได้แค่กำลังบันทึกข้อมูล แต่มันกำลังเลือก ‘ผู้ครอบครอง’ คนใหม่” เซนก้มลงมองที่ฝ่ามือ กล่องนิรภัยในมือของเขาเริ่มแปรสภาพ ตัวล็อกสลักคลายออกเองโดยอัตโนมัติ ก่อนที่ชิปประมวลผลนั้นจะพุ่งเข้าแทรกซึมผ่านถุงมือเข้าไปในกระแสเลือดของเขาโดยตรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านเส้นประสาท แต่เซนกลับทำเพียงกัดฟันแน่น มืออีกข้างหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาจิ้มสั่งการด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ [ระบบกำลังปรับเทียบ... สถานะ: ตรวจพบรหัสพันธุกรรมผู้ใช้ระดับสูง... การเข้าถึงฐานข้อมูลชั้นความลับสูงสุดปลดล็อกแล้ว...] เสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นในหัวของเซนไม่ใช่เสียงจากคอมพิวเตอร์ทั่วไป แต่มันคือเสียงกระซิบที่เหมือนกับมนุษย์คนหนึ่งที่รอคอยมานานนับศตวรรษ ในขณะเดียวกัน หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ‘ชำระล้างอัลกอริทึมผู้สร้าง’ - เวลาที่เหลืออยู่จนกว่าเป้าหมายจะถูกทำลาย: 00:00:10 วินาที] เซนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดมิด เบื้องบนนั้น กองทัพจักรกลสังหารนับร้อยลำกำลังดิ่งพสุธาลงมายังตำแหน่งของเขา รินสบถคำด่าออกมาด้วยความโมโหปนระทึกขณะนิ้วชี้ของเธอวางอยู่บนไกปืน “เซน! ถ้าเราตายที่นี่ ฉันจะตามไปหักคอแกในโลกหน้า!” “ไม่ตายหรอกริน...” เซนแสยะยิ้มที่มุมปาก ในตาคู่นั้นไม่มีความลังเลเหลืออยู่เลย “เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... กฎของโลกใบนี้ จะต้องผ่านการอนุมัติจากฉันก่อน” สิ้นเสียงของเขา ชิปในร่างกายก็ปล่อยคลื่นกระแทกแม่เหล็กไฟฟ้ามหาศาลออกมาจนพื้นดินรอบข้างยุบตัวลง ท้องฟ้าที่เคยมืดมิดกลับสว่างวาบด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ของพลังงานที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน แต่ในจังหวะที่คลื่นพลังกำลังจะปะทะกับฝูงจักรกลนั้นเอง เสียงเตือนของระบบก็ดังแทรกเข้ามาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม [คำเตือน: ตรวจพบร่องรอยของผู้ ‘แทรกแซง’... การปรากฏตัวของตัวตนที่สาม ณ พิกัดที่คุณยืนอยู่] เซนหันขวับไปทางด้านหลัง ความรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่คุ้นเคยย้อนกลับมาหาเขาอีกครั้ง ชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เจออีกครั้งในชาตินี้ กำลังยืนอยู่ตรงนั้น... มือข้างหนึ่งของชายปริศนาคนนั้นถืออุปกรณ์ที่คล้ายกับชิปของเขา แต่มีสีดำสนิทจนดูดกลืนแสงทุกอย่างรอบตัว “แกกลับมาทำไม... ‘อาจารย์’?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของเรื่องราวนี้ครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์