ยอดเงินในบัญชีคือตัววัดค่าพลัง

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเช่าขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าคับแคบในย่านสลัมเขตสี่ ผสมปนเปไปกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อราคาถูกและคาวเลือดจางๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าขาดวิ่นของรินทร์ มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนให้รื่นรมย์นัก แต่สำหรับฮันเตอร์แรงก์ศูนย์ผู้ไร้ค่าในสายตาของสมาคม นี่คือกลิ่นอายของความเป็นจริงอันโหดร้ายที่เขาต้องดมมันมานานนับปี รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีแดงซีดที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามขยับตัว สายตาคมกริบของเขาจดจ้องไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าหน้าจอแตกยับเยยิน ทว่าเหนือหน้าจอนั้น กลับปรากฏหน้าต่างสีทองอร่ามโปร่งแสงที่ขับเน้นด้วยลวดลายอัญมณีระยิบระยับ—อินเทอร์เฟซของ **"ระบบมหาเศรษฐีพลิกโลก"** ที่เพิ่งผูกพันธะกับจิตวิญญาณของเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบยอดเงินคงเหลือในบัญชีธนาคารส่วนบุคคลของโฮสต์] [ธนาคารกลางมหานคร: บัญชีออมทรัพย์เลขที่ XXX-X-XX482-X] [ยอดเงินสดสุทธิ: 3,420 บาท (สามพันสี่ร้อยยี่สิบบาทถ้วน)] [สถานะ: ทรัพย์สินระดับเศษฝุ่นในจักรวาลฮันเตอร์] รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความสมเพชเวทนาในชีวิตอดีตของตนเอง สามพันสี่ร้อยยี่ิสิบบาท... นี่คือเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ หลังจากที่เขาเอาเงินเก็บทั้งหมดไปซื้อโพชั่นรักษาแผลระดับต่ำให้ฟ้าใสเมื่อสัปดาห์ก่อน เงินจำนวนนี้แม้แต่จะซื้อข้าวกินให้ครบสามมื้อในเขตปลอดภัยยังยากเย็น นับประสาอะไรกับการซื้อแกนอสูรหรืออุปกรณ์เวทมนตร์เพื่อใช้เลื่อนระดับฮันเตอร์ "หึ... ชีวิตที่เอาแต่ก้มหัวให้พวกมัน สุดท้ายก็เหลือค่าแค่เศษเหรียญในกระเป๋าเสื้อกาวน์พวกสมาคมจริงๆ สินะครับ" รินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับทอประกายคมปลาบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจที่ดังแกร็ก ประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างระมัดระวัง ร่างเพรียวบางของฟ้าใสปรากฏขึ้นในกรอบประตู ใบหน้าของเธอซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด เส้นผมสีดำสนิทรวบไว้ลวกๆ และที่หัวไหล่ข้างขวา มีผ้าพันแผลเปื้อนคราบเลือดสีคล้ำซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด เธอกวาดสายตาเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นรินทร์นั่งอยู่ รอยยิ้มฝืดเฝื่อนก็ถูกฝืนปั้นแต่งขึ้นบนเรียวปากซีดเซียวทันที "รินทร์... ยังไม่นอนอีกเหรอคะ... เอ๊ย... ยังไม่นอนอีกเหรอครับ" ฟ้าใสเผลอหลุดคำพูดเก่าๆ ออกมาตามความคุ้นชิน ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำลงท้ายเมื่อเห็นสายตาที่รินทร์มองมา เธอวางกระเป๋าเป้สะพายหลังเก่าๆ ลงบนโต๊ะไม้ตัวเตี้ยด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน "วันนี้ฉัน... เอ่อ... ผมไปรับจ้างแบกหินเวทมนตร์ที่โกดังเขตสามมา ได้ค่าจ้างมาสามร้อยบาท เดี๋ยวผมเอาไปซื้อโจ๊กมาให้นะครับ คุณจะได้กินยารักษาอาการช้ำในด้วย" รินทร์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขาไม่ได้พูดอะไรออกไปในทันที แต่สายตากลับทอดมองไปยังรอยแผลฟกช้ำที่โผล่พ้นคอเสื้อของหญิงสาว หัวใจของฮันเตอร์หนุ่มกระตุกวาบด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น ฟ้าใส... หญิงสาวผู้เคยเป็นถึงฮันเตอร์แรงก์ A แถวหน้าของกิลด์รุ่งอรุณ ผู้หญิงที่เคยเฉิดฉายอยู่ท่ามกลางแสงไฟและเสียงปรบมือในสนามประลองระดับประเทศ กลับต้องมาทนก้มหน้าก้มตาทำงานใช้แรงงานแลกเงินสามร้อยบาท เพื่อผู้ชายที่ไร้พลังอย่างเขา เพียงเพราะเธอปฏิเสธที่จะแต่งงานกับรองหัวหน้ากิลด์สารเลวคนนั้น และยืนหยัดที่จะปกป้องเขาในวันที่ถูกขับไล่ออกจากปาร์ตี้ ความรู้สึกผิดหวังในโชคชะตาถูกแทนที่ด้วยเปลวเพลิงแห่งความมุ่งมั่นที่ลุกโชนขึ้นในอก "ฟ้าใส..." รินทร์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนหญิงสาวต้องชะงัก เธอยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจระคนกังวล "คะ... ครับ? มีอะไรหรือเปล่าครับ หรือแผลตรงซี่โครงของคุณกำเริบอีกแล้ว" ฟ้าใสรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย มือเรียวบางที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับดาบเอื้อมมาแตะที่หน้าผากของเขาโดยสัญชาตญาณ รินทร์เอื้อมมือไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของเธอไว้แน่นสัมผัสได้ถึงอาการสะดุ้งเล็กน้อยของหญิงสาว เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ดวงตาคู่นั้นไม่มีความอ่อนแอหรือความสิ้นหวังหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความหนักแน่นดั่งขุนเขาและความอบอุ่นที่ส่งผ่านไปถึงหัวใจของคนตรงหน้า "ไม่ต้องไปซื้อโจ๊กหรอกครับ... และนับจากวันนี้เป็นต้นไป คุณก็ไม่ต้องไปแบกหินที่โกданบ้าบอพวกนั้นอีกแล้ว" รินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว ฟ้าใสขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายความไม่เข้าใจระคนเป็นห่วง "รินทร์... คุณพูดอะไรน่ะครับ เงินสามพันกว่าบาทในบัญชีเรา เราต้องเก็บไว้จ่ายค่าเช่าห้องกับค่ารักษานะครับ ถ้าไม่ใช้แรงงานแล้วเราจะเอาอะไรกิน..." รินทร์ไม่ตอบคำถามของเธอ มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าต่างระบบมหาเศรษฐีสีทองสว่างวาบขึ้นมากลางอากาศอีกครั้ง ราวกับรับรู้ถึงเจตจำนงของนายเหนือหัว [แจ้งเตือนระบบ: โฮสต์มีความประสงค์จะใช้ "เงินเก็บก้อนสุดท้าย" เพื่อทำการลงทุนเปลี่ยนสภาพเป็นพลังงานดิบหรือไม่?] [เงื่อนไขระบบ: เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ถูกใช้ผ่านระบบ จะถูกแปลงเป็น "แต้มพลังงานฮันเตอร์" และ "ค่าประสบการณ์ร่างกาย" ในอัตราส่วน 1 บาท ต่อ 1 แต้มพลังงาน!] [ท่านต้องการถอนเงินทั้งหมด 3,420 บาท เพื่อเข้าสู่กระบวนการ "วิวัฒนาการร่างขีดจำกัดศูนย์" หรือไม่?] [ ยืนยัน / ยกเลิก ] รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นที่มุมปากของรินทร์ เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วโป้งกดลงไปที่ปุ่ม "ยืนยัน" บนหน้าจอโปร่งแสงอย่างหนักแน่น **ติ๊ง!** เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารในโทรศัพท์มือถือดังขึ้นพร้อมกันอย่างน่าประหลาดใจ *["บัญชีของคุณได้ทำการโอนเงินออกจำนวน 3,420 บาท เรียบร้อยแล้ว ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: 0.00 บาท"]* ทันทีที่ตัวเลขในบัญชีลดลงเหลือศูนย์ ร่างกายของรินทร์ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงจนฟ้าใสต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ! ความรู้สึกร้อนรุ่มราวกับมีลาวาเหลวไหลเวียนอยู่ตามเส้นเลือดฝอยทุกอณู ร่างกายที่เคยผอมแห้งและเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้เริ่มส่งเสียงกรอบแกรบ กล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าขยายตัวและอัดแน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาล กระดูกทุกชิ้นส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับกำลังถูกตีขึ้นรูปใหม่โดยช่างตีเหล็กแห่งเทพเจ้า ออร่าสีดำสนิทที่แฝงไปด้วยประกายแสงสีทองอร่ามพวยพุ่งทะลักออกมาจากร่างของรินทร์จนเพดานห้องสั่นสะเทือน ฝุ่นผงและเศษกระดาษบนโต๊ะปลิวว่อนด้วยแรงกดดันมหาศาล! "อะ... อะไรกันนี่!?" ฟ้าใสถอยหลังกรูดด้วยความตื่นตระหนก แรงกดดันระดับนี้... มันรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่เธอเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ระดับบอสแรงก์ A เสียอีก! แต่มันไม่ใช่แรงกดดันที่น่ากลัว มันคือคลื่นพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงอำนาจจนทำให้วิญญาณของเธอสั่นเทิ้มด้วยความเคารพยำเกรง [แจ้งเตือนระบบ: การแปลงสภาพเสร็จสิ้น!] [โฮสต์: รินทร์] [ระดับพลังปัจจุบัน: ฮันเตอร์แรงก์ SSS (ระดับเริ่มต้นขีดจำกัดศูนย์)] [พละกำลังกายภาพ: เพิ่มขึ้น 3,420 เท่า] [ปลดล็อกทักษะติดตัวระดับตำนาน: "มหาเศรษฐีไร้พ่าย" (ทุกๆ 1 บาทที่ใช้จ่าย จะเพิ่มความแข็งแกร่งถาวรให้ร่างกายและขยายขอบเขตอาณาจักรธุรกิจโดยอัตโนมัติ)] รินทร์ค่อยๆ หลับตาลงเพื่อซึมซับพละกำลังที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกาย ความเจ็บปวดเรื้อรังที่เคยเกาะกินกระดูกมาแรมปีมลายหายไปในพริบตา ผิวหนังที่เคยซีดเซียวกลับมีเลือดฝาดและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่สมส่วนทรงพลังราวกับประติมากรรมกรีก เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสนิทคู่นั้นสะท้อนประกายแสงสีทองเรืองรองราวกับพญาราชสีห์ที่ตื่นจากการจำศีล ฟ้าใสยืนอ้าปากค้าง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตะลึงงัน เธอจดจำผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย... นี่คือรินทร์คนเดียวกับที่เคยนอนไอโขลกอยู่บนเตียงเมื่อสิบนาทีที่แล้วจริงๆ หรือ? "ฟ้าใส..." รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ แรงกดดันทั้งหมดถูกเก็บกลับเข้าสู่ร่างกายอย่างสมบูรณ์แบบ เหลือไว้เพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาเคยมีให้เธอ "บอกผมทีครับ... กิลด์รุ่งอรุณมันติดหนี้เราอยู่เท่าไหร่ ค่าคอมมิชชั่นที่พวกมันโกงคุณไป และค่าเสียหายที่พวกมันทำลายชีวิตเรา..." ฟ้าใสยังคงอึ้งงัน สมองของเธอนึกตามคำพูดของเขาแทบไม่ทัน แต่ริมฝีปากสั่นระริกก็เอื้อนเอ่ยตัวเลขออกมาโดยสัญชาตญาณ "วะ... สามสิบล้านเครดิตค่ะ... เอ่อ... ครับ" รินทร์ยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอระบบมหาเศรษฐีตอนนี้แสดงยอดเครดิตเครือข่ายธุรกิจทั่วโลกที่ถูกเชื่อมโยงเข้ามาอย่างไร้ขีดจำกัด [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบวงเงินบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Black Unlimited Card) ถูกเปิดใช้งานแล้ว] [ท่านต้องการถอนเงินสดจำนวน 30,000,000 เครดิต เพื่อไป "ทวงคืนความยุติธรรม" ณ ที่ทำการกิลด์รุ่งอรุณ ในวินาทีนี้เลยหรือไม่?] รินทร์หันไปมองหน้าต่างกระจกบานเล็กที่สะท้อนภาพแสงไฟนีออนของตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวง ซึ่งเป็นที่ตั้งของสมาคมฮันเตอร์และกิลด์รุ่งอรุณ ก่อนจะหันมาสบตากับคู่ชีวิตที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามาโดยตลอด นิ้วเรียวกดปุ่มยืนยันบนหน้าจอระบบอย่างไร้ความลังเล **ติ๊ง!** เสียงข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารกลางดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมๆ กับเสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวติดตราสัญลักษณ์ตระกูลมหาเศรษฐีลึกลับ ที่บินแหวกม่านราตรีมาลอยลำอยู่เหนือหลังคาห้องพักสลัมเก่าๆ ของพวกเขา แรงลมจากใบพัดตีระรัวจนหน้าต่างไม้พังกระเด็นออก รินทร์ยื่นมือหนาออกไปจับมือเรียวบางของฟ้าใสไว้แน่น ดึงเธอเข้ามาแนบชิดกาย ก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกที่แฝงไปด้วยอำนาจล้นพ้น "เตรียมตัวเก็บกระเป๋านะครับ... เราจะไปทวงเงินที่พวกมันปล้นไปคืนมา พร้อมกับดอกเบี้ยที่ทำให้พวกมันต้องคุกเข่าร้องขอชีวิต" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา