สัญญาณเตือนจากความว่างเปล่า

ความดันในท่อส่งออกซิเจนหลักตกฮวบลงเจ็ดเปอร์เซ็นต์ในเวลาไม่ถึงสามวินาที ศิลาขยับนิ้วภายใต้ถุงมือแรงดันหนาเตอะ ปรับค่าประแจแม่เหล็กด้วยสัญชาตญาณอันเกิดจากประสบการณ์นับทศวรรษในเขตอวกาศไร้แรงโน้มถ่วง ร่างของเขาลอยเคว้งอยู่เหนือแผงวงจรภายนอกของสถานีอวกาศ 'โอเอซิส-9' เบื้องล่างคือความเวิ้งว้างสีดำสนิทของสุริยจักรวาลที่ประดับประดาด้วยละอองดาวไกลโพ้น ทว่าความงามอันเงียบงันนั้นซ่อนพิษสงไว้ครบถ้วน อุณหภูมิภายนอกติดลบสองร้อยองศาเซลเซียส และรังสีคอสมิกพร้อมจะแผดเผาเซลล์ในร่างกายให้กลายเป็นจุลได้ทุกเมื่อหากชุดอวกาศเกิดรอยรั่วแม้แต่นิดเดียว "ศิลา สถานีรายงานความผิดปกติที่เซกเตอร์สี่ คุณเห็นอะไรไหม" เสียงทุ้มต่ำผ่านช่องสัญญาณสื่อสารดังขึ้น นาวิน เจ้าหน้าที่กฎหมายประจำสถานีผู้คุมกฎเหล็กทุกตารางนิ้ว น้ำเสียงของอีกฝ่ายเรียบนิ่งและทรงอำนาจเสมอ ราวกับไม่ได้กำลังพูดคุยกับมนุษย์ด้วยกัน แต่กำลังตรวจทานบัญชีงบประมาณที่ผิดพลาด "ผมเห็นความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในรูปแบบของน็อตหลวมสามตัวกับซีลยางที่กรอบแตกครับ นาวิน" ศิลาตอบกลับ น้ำเสียงเจือความเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยขณะใช้ประแจขันยึดแผ่นโลหะไทเทเนียม "บอกคณะกรรมการบริหารของคุณหรือยัง ว่างบซ่อมบำรุงรอบล่าสุดมันถูกหั่นจนเหลือแค่เศษกระดูกหมู" "งบประมาณถูกจัดสรรตามความจำเป็นของสถานการณ์ความมั่นคงครับ ไม่ใช่ความรู้สึกส่วนตัวของคุณ" นาวินโต้กลับทันควัน น้ำเสียงไม่มีความลังเล "และกรุณาใช้คำว่า 'เจ้าหน้าที่กำกับดูแล' ไม่ใช่นายจ้างของคุณ" ศิลายิ้มเยาะในความมืดของหมวกนิรภัย เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายคงกำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟสังเคราะห์อยู่ในห้องควบคุมที่มีระบบปรับอากาศสมบูรณ์แบบ ขณะที่เขาต้องมาเสี่ยงชีวิตอยู่บนผิวเปลือกนอกที่ไร้การปกป้อง ความขัดแย้งระหว่างเขากับนาวินไม่ใช่เรื่องใหม่ ศิลามองว่ามนุษย์ทุกชีวิตบนสถานีแห่งนี้มีค่าเท่าเทียมกัน และกฎระเบียบไม่ควรอยู่เหนือความอยู่รอด แต่นาวินมองว่ากฎคือรากฐานเดียวที่ค้ำจุนไม่ให้สังคมมนุษย์ในอวกาศล่มสลายลงสู่ความป่าเถื่อน แม้จะต้องเสียสละคนส่วนน้อยเพื่อคนส่วนใหญ่ก็ตาม อุดมการณ์ที่สวนทางกันราวขั้วบวกและขั้วลบนี้ กลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดในยามที่พวกเขาต้องร่วมมือกันแก้ปัญหาความเป็นความตาย ทว่าวันนี้ บรรยากาศดูจะตึงเครียดกว่าทุกครั้ง "ผมกำลังขันตัวยึดสุดท้าย... เสร็จสิ้น" ศิลาพึมพำพร้อมกับถอนหายใจยาวเหยียดในระบบปิด "ระบบความดันกำลังกลับสู่ภาวะปกติ... เดี๋ยว" มือที่กำลังจะเก็บประแจชะงักก้าง ดวงตาคมกริบภายใต้กระจกหมวกหรี่ลงเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างบนแผงวงจรสำรองที่อยู่ลึกลงไปใต้โครงสร้างหลัก แสงไฟกะพริบสีส้มที่ควรจะนิ่ง กลับเต้นเป็นจังหวะแปลกประหลาด มันไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยอัตโนมัติจากระบบคอมพิวเตอร์หลัก แต่เป็นรหัสผ่านที่ถูกป้อนเข้ามาด้วยมือ... รหัสที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นข้อมูลขยะเพื่อตบตาการตรวจสอบ "นาวิน..." ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนจากความสบายๆ เป็นความจริงจังในทันที "คุณเห็นบันทึกการส่งข้อมูลออกนอกสถานีเมื่อสิบนาทีที่แล้วไหม" เงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสายทันที มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของนาวินที่ดังแทรกเข้ามาในคลื่นความถี่ "ระบบกำลังถูกเข้าถึงจากภายนอก" นาวินกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความเย่อหยิ่งลงไปหลายส่วน ความตึงเครียดแผ่ซ่านผ่านคลื่นวิทยุ "ไม่ใช่การแฮกจากภายนอกสถานี... แต่เป็นการเปิดประตูต้อนรับจากข้างใน" ศิลาขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย "ใครมีสิทธิ์เข้าถึงห้องควบคุมระดับนั้นได้บ้าง นอกจาก..." "นอกจากคณะกรรมการบริหารระดับสูงและฝ่ายกฎหมาย" นาวินพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเย็นเยียบลงจนน่ากลัว "และตอนนี้... เส้นทางการส่งสัญญาณนั้นกำลังพุ่งเป้าไปที่พิกัดลับในเขตดาวเคราะห์น้อยรกร้าง ที่ซึ่งไม่มีแม้แต่ชื่อในแผนดวงดาว" ก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม หน้าจอแสดงผลบนแขนเสื้อของเขาก็กะพริบวาบ ข้อมูลทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยไฟล์ข้อความขนาดเล็ก ไฟล์เดียวที่ถูกเข้ารหัสลับอย่างหนาแน่น และมันถูกส่งตรงมายังชุดอวกาศส่วนตัวของเขาโดยเฉพาะ ศิลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่อ่านข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนจอภาพตรงหน้า *[ระวังตัวให้ดี... คนที่สั่งตัดงบซ่อมบำรุง ไม่ได้ต้องการประหยัดงบ แต่ต้องการให้สถานีนี้พังทลายลงจากภายใน]* และในวินาทีนั้นเอง ไฟส่องสว่างทั่วทั้งสถานีอวกาศภายนอกก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตกลืนกินทุกสิ่งเหลือไว้เพียงเสียงเตือนภัยกึกก้องที่ดังขึ้นในหัวสมองของศิลา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ