กฎระเบียบที่ไร้ลมหายใจ

เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องกระทบโครงสร้างเหล็กกล้าไร้สนิมของสถานีอวกาศเซนทอรี 7 จนเกิดเป็นเงาทอดยาวบิดเบี้ยว ศิลายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง ขณะที่เหงาเม็ดกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมและสันหลัง ความมืดมิดภายนอกกระจกบานมหึมาไม่ได้น่ากลัวเท่ากับตัวเลขการใช้พลังงานที่กำลังดิ่งพสุธาลงอย่างรวดเร็วราวกับดิ่งเหว ระบบหล่อเลี้ยงชีพโซน C กำลังจะล่มสลาย นั่นหมายถึงลมหายใจของคนงานเหมืองและครอบครัวนับร้อยชีวิตที่อยู่ใต้ความรับผิดชอบของเขากำลังถูกนับถอยหลัง "บ้าเอ้ย... ตัวตัดกระแสไฟหลักไม่ได้ขัดข้องเองแน่ๆ" ศ พึมพำกับตัวเองผ่านหน้ากากกรองอากาศ เสียงลมหายใจของเขาดังสะท้อนก้องในหูฟัง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเงียบเชียบดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง รองเท้าบูทหนาเหยียบย่ำลงบนพื้นโลหะสะท้อนก้องเป็นจังหวะจะโคน ศิลาไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมอง เขาก็จดจำกลิ่นอายความเย็นชาและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เจือจางด้วยกลิ่นอลูมิเนียมอวกาศนั้นได้ดี มันคือกลิ่นอายของกฎหมาย ระเบียบ และความตายที่สวมสูทสั่งตัด "คุณกำลังทำให้สถานการณ์แย่ลงนะ, คุณศิลา" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นเอ่ยขึ้น นาวินก้าวออกมาจากเงาของเสาโครงสร้างหลัก แสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัยสาดกระทบใบหน้าคมคายสันกรามเด่นชัด ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นโลหะไร้กรอบมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับพนักงานบัญชีที่กำลังตรวจสอบตัวเลขขาดทุนในงบดุล ไม่ใช่ผู้ชายที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางหายนะ ศิลาหยุดมือที่กำลังพิมพ์โค้ดฉุกเฉิน เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย "ถ้าผมไม่ทำอะไรเลยโซน C ทั้งโซนจะกลายเป็นสุสานน้ำแข็งภายในสิบห้านาทีนี้ครับ, คุณนาวิน" ศิลาตอบกลับ น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่ง "หรือว่าท่านผู้ตรวจการจากส่วนกลางต้องการเห็นโศกนาฏกรรม เพื่อจะได้นำไปเขียนรายงานสรุปงบประมาณประจำปีสวยๆ กันแน่" นาวินไม่สะทกสะท้านต่อคำเสียดสีนั้น เขาก้าวเข้าไปใกล้แผงควบคุมอีกสองก้าว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและแรงกดดันทางจิตวิญญาณที่คานอำนาจกันอย่างสมบูรณ์แบบ นาวินเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตากับวิศวกรหนุ่มตรงๆ "คุณกำลังใช้พลังงานสำรองเกินโควตาที่สภาวะกฎอวกาศประกาศไว้ 34.8 เปอร์เซ็นต์ ศิลา" นาวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ ราวกับกำลังอ่านข้อตกลงทางธุรกิจ "และตามมาตราที่ 12 ของพระราชบัญญัติความมั่นคงสถานี... ผมมีอำนาจเต็มที่ในการสั่งตัดกระแสไฟของโซนส่วนปลายทั้งหมดทันที เพื่อรักษาเสถียรภาพของแกนปฏิกรณ์หลัก" "นั่นคือชีวิตคนนะ!" ศิลาพุ่งเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนแทบหายใจไม่ออก ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามาในหัว—ความไร้ประสิทธิภาพของระบบที่คร่าชีวิตคนที่เขารัก "พวกเขามีลมหายใจ มีครอบครัว ไม่ใช่แค่ตัวเลขในกระดาษรายงานของคุณ!" นาวินไม่ถอยหนี แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่กว่าเล็กน้อยแผ่ซ่านออกมา นาวินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศิลา ราวกับต้องการค้นหาความเปราะบางที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความแข็งกร้าว "และถ้าแกนปฏิกรณ์หลักระเบิด คนทั้งสถานี รวมถึงคุณและคนในโซน C สองร้อยชีวิตก็จะกลายเป็นฝุ่นผงในอวกาศทันทีเช่นกัน" นาวินเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ไร้ซึ่งความลังเล "การเสียสละส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนรวม... นั่นคือคณิตศาสตร์พื้นฐานของการเอาชีวิตรอด, ศิลาคุณน่าจะเข้าใจมันดีกว่าใคร หากคุณไม่ได้ปล่อยให้อารมณ์มาบดบังตรรกะ" คำพูดนั้นราวกับมีดที่กรีดลงแผลเก่า ศิลากัดกรามแน่นจนได้ยินเสียงบดกรามกรอด ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นในอก แต่นัยน์ตาของเขากลับฉายแวววาวด้วยความดื้อรั้นที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา "ตรรกะของคุณมันไร้หัวใจ... และผมไม่เคยเชื่อถือระบบที่ไร้ลมหายใจแบบนั้น" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ก่อนที่นาวินจะทันได้เอ่ยคำโต้แย้งใดๆ กลับมา เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงที่ก้องกังวานอยู่ก็พลันเปลี่ยนเสียงเป็นโทนแหลมสูงระดับวิกฤต หน้าจอโฮโลแกรมหลักกะพริบถี่รัว ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวๆ จากพื้นทางเดินที่สาดเข้ามา ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่ดังสลับกันไปมาในระยะประชิด "เกิดอะไรขึ้น..." นาวินขมวดคิ้วแน่น หันขวับไปมองหน้าจอที่ดับมืดลง ศิลายืนนิ่งค้างไปชั่ววินาที สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขารีบก้าวถอยหลังไปคว้าแท็บเล็ตวิศวกรรมสำรองขึ้นมาปัดหน้าจออย่างลนลาน ตัวเลขโค้ดที่รันขึ้นมาใหม่ไม่ได้มาจากระบบควบคุมภายในของสถานี และแน่นอนว่ามันไม่ใช่คำสั่งของสภาวะกฎอวกาศที่นาวินรับผิดชอบ บนหน้าจอขนาดเล็กปรากฏข้อความสั้นๆ สีเขียวเรืองแสงขึ้นมา ท่ามกลางความมืดมิด *-> [ระบบสำรองถูกควบคุมจากภายนอก... ตรวจพบรหัสผ่านลับระดับผู้บริหารสูงสุด: โครงการ ‘โอเอซิส’ กำลังดาวน์โหลด]* ศิลาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาดึงสายตากลับมามองหน้าผู้ตรวจการหนุ่มผู้เคร่งครัดในระเบียบทันที "คุณ..." ศิลาเอ่ยเสียงสั่นด้วยความระแวง "ไม่ได้เป็นคนสั่งล็อกดาวน์ระบบนี้... แต่มีคนอื่นกำลังปิดปากพวกเราทั้งคู่" นาวินหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่คมจ้องมองแท็บเล็ตในมือศิลา ก่อนที่เสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนพร้อมอาวุธครบมือจะดังกระแทกเข้ามาที่หน้าประตูห้องควบคุมหลักอย่างรวดเร็ว ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเปี่ยมด้วยเดิมพันนี้ด้วยกันนะครับ