ศพที่ไม่มีความตาย

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกไม่เคยเป็นสิ่งที่ธันวาต้องทำความคุ้นเคย มันคือกลิ่นเดียวกับลมหายใจของเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา บนเตียงสเตนเลสเย็นเยียบ ร่างไร้วิญญาณของชายวัยกลางคนนอนเหยียดยาว ผิวหนังซีดเซียวจนเกือบโปร่งแสงราวกับกระดาษไขชั้นดี ไม่มีร่องรอยของการถูกทำร้าย ไม่มีรอยช้ำจากแรงกระแทก ไม่มีรอยบาดจากคมมีด หรือแม้แต่รอยแดงจางๆ จากการถูกกดทับ สำหรับคนทั่วไป นี่คือศพที่ "สะอาด" เกินกว่าจะเรียกว่าเหยื่ออาชญากรรม แต่สำหรับแพทย์นิติเวชผู้ผ่านศพมานับพันเช่นเขา ความไร้ที่ติเช่นนี้คือรอยนิ้วมือของปีศาจที่ชัดเจนที่สุด ธันวากวาดสายตาคมกริบผ่านเลนส์แว่นกรอบบาง มือสวมถุงมือยางสีขาวยกมีดผ่าตัดขึ้นด้วยความชั่งใจ ปลายโลหะเย็นเฉียบกรีดลงบนผิวหนังบริเวณหน้าอกเป็นแนวตัววาย (Y-incision) อย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งความลังเล เสียงคมมีดเฉือนเนื้อเยื่อและกระดูกอ่อนดังชัดเจนในความเงียบงันของห้องชันสูตร ทว่า สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาหลังเปิดช่องอกออกคือความว่างเปล่า... หัวใจหยุดเต้น ปอดแฟบสนิท อวัยวะภายในทุกชิ้นอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้รอยฉีกขาด ไม่มีเลือดออกภายใน ไม่มีร่องรอยของสารพิษที่ทำลายเนื้อเยื่อ แล้วอะไรคือสาเหตุที่พรากชีวิตวิญญาณดวงนี้ไปอย่างกะทันหัน? เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกพร้อมร่างระหงของหญิงสาวในเสื้อโค้ตยาวสีเข้ม แววตาของเธอนิ่งสนิทราวกับมองทะลุผ่านมิติเวลาและสถานที่ รินรดาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะชันสูตร กลิ่นอายเฉพาะตัวของจิตรกรผู้มองโลกผ่านภาพหลอนลอยคละคลุ้งมากับความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศ "คุณไม่ควรเข้ามาในเขตปลอดเชื้อ รินรดาร์" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้าจากซากมนุษย์ตรงหน้า ปลายมีดในมือยังคงเขี่ยหาความผิดปกติบริเวณขั้วหัวใจ "ที่นี่ไม่มีภาพวาดเซอร์เรียลให้คุณหาแรงบันดาลใจ มีแค่ความจริงที่เน่าเฟะ" "ฉันไม่ได้มาหาแรงบันดาลใจค่ะ... เอ่อ ผมหมายถึง ฉันไม่ได้มาหาเรื่องเพ้อเจ้อ" รินรดากลืนคำพูดตัวเองชั่วขณะก่อนจะปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองศพบนเตียงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ธันวาอ่านไม่ออก "ฉันแค่มารับคำตอบ... สิ่งที่คุณกำลังผ่าอยู่นั่น ไม่ใช่ศพ" ธันวาชะงักมือเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาหลังกรอบแว่นฉายแววเย้ยหยันอันเย็นชา "ถ้าเขาไม่ใช่ศพ รินรดา คงเป็นผมสินะที่กำลังเสียสติจนต้องมาชันสูตรคนเป็น" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ "ชีพจรหยุดเต้น อุณหภูมิร่างกายลดลงต่ำกว่ายี่สิบองศาเซลเซียส สภาพทางชีววิทยาประกาศชัดเจนว่าตายมาแล้วไม่ต่ำกว่าหกชั่วโมง คุณจะบอกว่าเขาแค่หลับลึกอย่างนั้นหรือ?" "เขาไม่ได้ตายด้วยวิถีทางของชีววิทยา" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะชันสูตรมากขึ้นจนแทบจะชิดขอบเตียง ปลายนิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อชี้ไปที่ขมับซ้ายของศพ "ธันวา... ลองมองลึกลงไปในกระจกเงาสะท้อนบนเพดานสิคะ คุณเห็นอะไรไหม? เขาตายเพราะความกลัว... ความกลัวขั้นสุดขีดที่ถูกฉีกกระชากวิญญาณออกจากร่างโดยไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย" ธันวาขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่เชื่อเรื่องนิมิต อาการประสาทหลอน หรือภาพหลอนทางจิตเวชที่หญิงสาวเผชิญอยู่ แต่ทุกครั้งที่เธอพูดถึงสิ่งที่มองไม่เห็น แววตาคู่นั้นกลับสะท้อนความจริงอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่างที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้เต็มปาก "ในโลกของผม มีแค่หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ รินรดา" ธันวาพูดเสียงต่ำ ก้มลงมองแผลผ่าตัดอีกครั้งเพื่อค้นหาคำตอบทางตรรกะ "เขาช็อกเฉียบพลันจากภาวะหัวใจล้มเหลว นั่นคือสิ่งที่เครื่องมือวัดระดับโมเลกุลบอกผม ไม่มีวิญญาณ ไม่มีปีศาจ มีแต่ความผิดพลาดของกล้ามเนื้อหัวใจ" "ถ้าอย่างนั้น..." รินรดาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากความฝันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ทำไมบันทึกการแพทย์ในมือถือของฉัน ถึงบอกว่าผู้ชายคนนี้... เพิ่งโทรศัพท์หาตำรวจเพื่อแจ้งความว่า *'มีคนกำลังฆ่าเขาในกระจก'* เมื่อสามนาทีที่แล้วล่ะคะ?" ธันวานิ่งงัน ปลายมีดในมือหลุดจากปลายนิ้วร่วงกระทบถาดสเตนเลสดังเคร้ง กลิ่นฟอร์มาลีนรอบตัวคล้ายจะเข้มข้นขึ้นจนกลายเป็นกลิ่นคาวเลือดจางๆ เขาหันขวับกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานที่ยังคงเปิดระบบบันทึกเวลาของคดีอยู่ เวลาการเสียชีวิตที่เขาเพิ่งคำนวณจากอุณหภูมิร่างกาย... ตรงกับเวลาที่มีการโทรศัพท์แจ้งเหตุเมื่อสามนาทีที่แล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ธันวาหันกลับมามองร่างไร้ชีวิตบนเตียงอีกครั้ง หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่เขาพลาดไปตั้งแต่แรก—นัยน์ตาของศพที่ควรจะปิดสนิท กลับกำลังเบิกกว้างขึ้นช้าๆ และเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ผนังห้องชันสูตร... กำลังยิ้มให้เขา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ