ข่าวดีของไออุ่น

"ถ้าเธอยังไม่หยุดสั่น ฉันจะจูบให้หายประหม่าเดี๋ยวนี้แหละ" คินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักแพทย์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและไอจางๆ ของกาแฟดำ เขายืนพิงกรอบประตูพลางกอดอก แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองไปยังร่างบางที่นั่งหลังตรงเกร็งอยู่บนเก้าอี้หมุน นิ้วเรียวของหมอไออุ่นที่เคยจับมีดผ่าตัดอย่างมั่นคง กลับกำลังสั่นระริกขณะถือโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งได้รับข้อความแจ้งเตือนผลสอบจากสภาวิชาชีพ ไออุ่นสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับจะรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้าหาญที่หลงเหลืออยู่ เธอหันกลับมาสบตาชายหนุ่มที่สวมเสื้อช็อปวิศวะตัวคุ้นตา กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและน้ำหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของคินช่วยให้ใจที่เต้นรัวเริ่มสงบลง "ผลออกแล้วเหรอคะ" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกระซิบ คินไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เขาสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่เคยมีถูกทลายลงจนไหล่กว้างของเขาสัมผัสกับไหล่บาง เขาเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทานั้นไว้แน่น อุณหภูมิจากฝ่ามือหนาส่งผ่านถึงกัน สัมผัสที่คุ้นเคยเป็นแรงยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้ไออุ่นกล้าจะกดดูหน้าจอนั้นอีกครั้ง "ผ่านแล้ว..." น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ หยดน้ำตาแห่งความเหนื่อยล้าตลอดหกปีที่ผ่านมาคลออยู่ที่หน่วยตา "ฉันสอบผ่านแล้วนะคิน" ร่างสูงไม่ได้ดีใจแบบกระโจนเข้าใส่ แต่เขากลับดึงเธอเข้าไปกอดแนบอกแน่น อ้อมกอดของวิศวะหนุ่มที่ปากร้ายกับคนทั้งโลก แต่กลับยอมศิโรราบให้แก่เธอเพียงผู้เดียว มันอบอุ่นจนน่าใจหาย เขาวางคางไว้บนกลุ่มผมหอมกรุ่นของคนในอ้อมกอด ก่อนจะกดจูบลงบนขมับอย่างแผ่วเบา "รู้ตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธออ่านหนังสือจนดึกดื่นแล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้... เก่งมากครับคุณหมอของฉัน" คำว่า 'ครับ' ที่เขาตั้งใจหยอดใส่ทำเอาไออุ่นหน้าแดงก่ำ แม้จะคบกันมานาน แต่ทุกครั้งที่คินโหมดอ่อนโยนแบบนี้ หัวใจเธอก็แทบจะรับมือไม่ไหว "อย่ามาพูดจาหวานๆ แบบนี้นะคะ คนแถวนี้เห็นเข้าจะหาว่าเสียชื่อวิศวะหมด" ไออุ่นพยายามดันอกเขาออกเบาๆ ทว่าคินกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น "ให้เห็นไปสิ ใครจะกล้าว่า เมียในอนาคตกำลังจะได้เป็นหมอเต็มตัวเชียวนะ ใครกล้ามาหาเรื่อง เดี๋ยวฉันจัดการเรียบ" คินขู่เสียงเข้มตามสไตล์คนปากร้าย แต่แววตาที่มองเธอมีความภาคภูมิใจฉายชัดจนปิดไม่มิด ทว่าความหวานชื่นกลับถูกแทรกแซงด้วยเสียงเคาะประตูถี่ๆ ก่อนที่ร่างของรินจะปรากฏขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ดูรีบร้อนผิดปกติ สายตาของหญิงสาวกวาดมองคินและไออุ่นที่ยืนกอดกันด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะจิกสายตามองหมอไออุ่นด้วยความหมั่นไส้ที่เก็บไม่มิด "ยินดีด้วยนะไออุ่นที่สอบผ่าน" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แต่ดูเหมือนตอนนี้เธอจะมีเรื่องที่ต้องยินดีมากกว่าเรื่องสอบผ่านนะ... เพราะทางคณะแพทย์เพิ่งประกาศรายชื่อศัลยแพทย์รุ่นใหม่ที่จะได้รับทุนไปดูงานที่ต่างประเทศเป็นเวลาสองปี" ไออุ่นชะงักไป คำพูดของรินทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที คินขมวดคิ้วแน่น เขารับรู้ได้ถึงสัญญาณอันตรายบางอย่างที่แฝงมากับคำพูดของศัตรูหัวใจ "และก็นะ..." รินเว้นจังหวะพลางคลี่ยิ้มเยาะ "รายชื่อแรกที่ได้รับการอนุมัติ คือชื่อของเธอ... ไออุ่น" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบของความสุข แต่มันคือความอึดอัดที่บีบคั้นหัวใจ ไออุ่นค่อยๆ หันไปมองคินที่ยืนนิ่งสนิท มือที่เคยจับกันไว้ค่อยๆ หลุดออกจากกันอย่างเชื่องช้า สายตาของคินที่เคยมองเธอด้วยความภาคภูมิใจ บัดนี้กลับไหววูบเหมือนคนกำลังแบกรับความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้ง ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของไออุ่นก็ดังขึ้น เป็นสายตรงจากผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่เธอฝึกงานอยู่ ไออุ่นมองหน้าคินที่ดูเหมือนจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ เธอรู้ดีว่าคำตอบที่เธอจะพูดออกไปหลังจากนี้ จะเป็นตัวกำหนดทิศทางความรักที่พวกเขาสร้างมาด้วยกันตลอดหลายปีที่ผ่านมา "คิน..." ไออุ่นเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความลังเล คินเม้มปากแน่นก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามอง เขาหยุดยืนนิ่งที่หน้าประตูนั้น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของไออุ่นแทบขาดห้วง "ถ้าเธอเลือกไป... ก็ไปเถอะ แต่ฉันคงไม่รอคนที่เห็นความฝันสำคัญกว่าความเชื่อใจหรอกนะ" คำพูดเย็นชาที่เปรียบดั่งมีดกรีดลงบนหัวใจของไออุ่น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'กวิน' ที่เดินสวนเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ราวกับมีข่าวร้ายที่หนักหนากว่าเรื่องทุนรออยู่ "ไออุ่น... คิน... พวกแกหยุดเถียงกันก่อน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ที่ไซต์งานของคิน มีคนลอบวางเพลิง และตอนนี้หลักฐานทั้งหมดกำลังพุ่งเป้าไปที่คนใกล้ตัวพวกเรา!" ความโกลาหลเพิ่งเริ่มต้นขึ้น... และดูเหมือนว่าความรักของหมอกับวิศวะกำลังจะถูกทดสอบด้วยบททดสอบที่โหดร้ายที่สุด เกียร์เปื้อนกาวใจหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้พวกเขาผ่านวิกฤตนี้ไปได้นะคะ!