ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงแก้วคริสตัลกระทบขอบโต๊ะหินอ่อนดัง *กริ๊ก* สั้นๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกอัครเดชไพศาล กลิ่นซิการ์ราคาแพงอบอวลผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของผู้หญิงที่เพิ่งเดินออกไปทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวมหึมา “ห้าสิบล้าน... แลกกับบ้านที่กำลังจะถูกยึด และอิสรภาพของพ่อคุณ” คริสเตียน อัครเดชไพศาล เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั้นกลับหนักแน่นดั่งค้อนที่ตอกลงบนอก รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความอัปยศที่ต้องมายืนเผชิญหน้ากับ ‘ปีศาจ’ ในคราบนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเพียงเพื่อไถ่ถอนหายใจเฮือกสุดท้ายของครอบครัวมันช่างขมขื่น “คุณมันก็แค่คนทรยศที่ใช้เงินฟาดหัวคนอื่น” รินรดาเค้นเสียงตอบ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวแต่ยังคงจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉันยอมตายดีกว่าต้องเอาชีวิตไปผูกติดกับคนที่ไร้หัวใจอย่างคุณ” คริสเตียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างช้าๆ แววตาสีน้ำตาลเข้มดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรจ้องมองเธอราวกับกำลังสำรวจเหยื่อที่ดิ้นรนอยู่ในกรงเล็บ “ตาย? คุณคิดว่าความตายมันราคาถูกขนาดนั้นเชียวหรือรินรดา?” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาใกล้เธอจนกลิ่นกายเย็นเยียบของเขาโอบล้อมเธอไว้ “พ่อของคุณโกงบัญชีบริษัทในเครือผม และความเสียหายนั้นมันมากกว่าห้าสิบล้านหลายเท่า ถ้าผมไม่ช่วย... คุณคิดว่าอนาวินจะปล่อยให้พ่อคุณเดินออกจากคุกด้วยสภาพสมบูรณ์งั้นเหรอ?” ชื่อของ ‘อนาวิน’ ทำให้ลมหายใจของรินรดาติดขัด เธอรู้ดีว่าลูกพี่ลูกน้องของคริสเตียนผู้นี้คือพญามัจจุราชตัวจริง หากพ่อของเธอตกไปอยู่ในมือของคนผู้นั้น ชีวิตที่เหลืออยู่คงจบสิ้นตั้งแต่ก้าวเข้าสู่เรือนจำ “ทำไมต้องเป็นฉัน?” เธอถาม เสียงสั่นพร่า “คุณมีผู้หญิงสวยๆ รวยๆ เข้าคิวรอให้คุณเลือกอีกนับไม่ถ้วน” คริสเตียนโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะถูกซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาอยู่ห่างจากใบหน้าเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนแก้มนวล “เพราะคนอื่น ‘ซื้อง่าย’ เกินไป แต่คุณ... รินรดา พิพัฒน์ธนากุล คุณมีความรั้นที่ผมอยากจะบดขยี้ให้แหลกคามือ และที่สำคัญ...” เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “ทะเบียนสมรสของคนตระกูลอัครเดชไพศาล เป็นเพียงตั๋วสัญญาที่ใช้ล่อเหยื่อในเกมธุรกิจชิ้นใหญ่... คุณแค่ต้องเซ็นชื่อ และทำหน้าที่ภรรยาที่แสนเชื่องเชื่อในที่สาธารณะ ส่วนเรื่องบนเตียง... ผมอาจจะพิจารณาให้คุณเป็นกรณีพิเศษ” รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับประตูไม้บานใหญ่ ความรู้สึกรังเกียจพุ่งพล่านไปทั่วร่าง แต่เมื่อภาพใบหน้าซีดเซียวของพ่อในห้องขังชั่วคราวลอยเข้ามาในหัว ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษาไว้ก็ดูช่างไร้ค่า “ถ้าฉันเซ็น... พ่อต้องปลอดภัย” “นั่นคือพันธะสัญญา” คริสเตียนหยิบปากกาด้ามทองออกมาวางบนโต๊ะ ข้างเอกสารที่เตรียมไว้ “เซ็นสิ... แล้วพรุ่งนี้เช้า ทนายของผมจะจัดการทุกอย่างให้จบสิ้น” รินรดาหยิบปากกาขึ้นมา มือของเธอสั่นเทาขณะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้น ราวกับเธอกำลังสลักชื่อตัวเองลงในหลุมศพของชีวิตอิสระ แต่ในจังหวะที่หมึกสีดำกำลังจะประทับลงบนช่องว่าง เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแรง “คริสเตียน! พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!” ศิรินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาของเธอจับจ้องที่เอกสารตรงหน้าก่อนจะตวัดกลับมามองรินรดาด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด “พี่จะเอาผู้หญิงกระจอกๆ คนนี้มาเป็นภรรยาตบตาชาวโลกเพื่อแก้เกมธุรกิจเนี่ยนะ? พี่ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครคือคู่หมั้นที่แท้จริงของพี่!” คริสเตียนไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองคู่หมั้นสาว เขากลับหันไปจ้องรินรดาที่หยุดชะงักด้วยแววตาประหนึ่งกำลังสั่งให้เธอทำตามต่อ เขาหยิบเอกสารขึ้นมาแล้วปาลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น “กลับไปซะ ศิรินทร์... ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับความวุ่นวายของเธอ” รินรดาตัวสั่นเทา เธอรู้ดีว่าก้าวต่อไปที่เธอตัดสินใจเดินนี้ คือการก้าวเข้าสู่สงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด ทันใดนั้น โทรศัพท์ของคริสเตียนก็สั่นครืดขึ้นมาบนโต๊ะ เขาเหลือบมองหน้าจอเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม “เกิดอะไรขึ้น?” รินรดาถามด้วยสัญชาตญาณ คริสเตียนกดรับสายฟังเพียงไม่กี่วินาทีแล้ววางลง เขามองหน้ารินรดาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอกรีดร้องอยู่ในใจ “พ่อของคุณ... ไม่ได้อยู่ในคุกอย่างที่ผมคิด” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของเธอพังทลาย “อนาวินเพิ่งโทรมาบอกว่า... พ่อของคุณถูกชิงตัวไปแล้ว และถ้าอยากได้ตัวคืน ก่อนเที่ยงคืนนี้... คุณต้องเอาของสิ่งหนึ่งจากตู้เซฟของผมไปแลก... ของที่ผมไม่เคยบอกใครว่ามีอยู่จริง” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและดราม่าที่ไม่มีวันสิ้นสุด... เพลิงกุหลาบดำ