มรดกจากหลุมศพ

"รสนิยมต่ำตม... ก็สมควรแล้วที่ชีวิตนายมันจะจมปลักอยู่แค่ในกองขยะ" เสียงนุ่มทุ้มที่ฉาบไว้ด้วยความเหยียดหยามของ 'กวิน' ดังขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูระดับห้าดาว เขาโยนการ์ดเชิญงานแต่งงานที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ลงบนหน้าอกของ 'ธันวา' ต่อหน้าแขกเหรื่อและเพื่อนร่วมงานที่ต่างหยุดชะงักมองดูเหตุการณ์ด้วยสายตาสมเพช ธันวานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังตัวยาว เสื้อสูทที่ยืมเพื่อนมาดูเกรอะกรังและไม่พอดีตัว แต่นั่นไม่ใช่จุดที่ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บเท่ากับสายตาของ 'พราว' หญิงสาวที่เขาคบหามานานกว่าห้าปี ผู้ซึ่งวันนี้อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ กำลังยืนกุมมือกับกวิน—ทายาทอสังหาริมทรัพย์ผู้ร่ำรวยที่เพิ่งก้าวเข้ามาในชีวิตเธอเพียงสามเดือน "ธันวา... เราเลิกกันไปนานแล้วนะ อย่าทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้เลย" พราวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความอาลัยอาวรณ์ ราวกับเขากลายเป็นเพียงเศษฝุ่นที่ติดอยู่ใต้รองเท้าส้นสูงราคาแพงของเธอ ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มีน้ำตา ไม่มีความโกรธเกรี้ยวไร้สติ มีเพียงความเยือกเย็นที่ฉายชัดจนกวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เขายันตัวลุกขึ้นช้าๆ ปัดเศษกระดาษที่ติดอยู่บนอกเสื้อออกด้วยกิริยาที่นิ่งสงบเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด "การที่คุณเลือกสุนัขรับใช้ที่ร่ำรวยแทนที่จะเลือกมนุษย์ที่มีหัวใจ ไม่ใช่เรื่องผิดครับพราว" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งงาน "แต่อย่าลืมว่า... สิ่งที่ได้มาด้วยการทรยศ สุดท้ายมันก็มักจะเน่าเสียจากภายในเสมอ" "แก!" กวินเงื้อมมือขึ้นหมายจะฝากตบลงบนใบหน้าของคนตรงหน้า แต่ธันวาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบที่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นหลายปีที่เขาต้องก้มหัวให้พวกคนรวยชั่วคราวถูกส่งผ่านฝ่ามือจนกวินหน้าซีด "ปล่อยฉัน! ไอ้คนสิ้นเนื้อประดาตัว!" ธันวาปล่อยมือออกราวกับของที่จับอยู่นั้นน่ารังเกียจ เขาหันหลังเดินออกจากงานท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ไล่หลังมา ทุกย่างก้าวของเขามันคือความตายที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ โลกใบนี้ไม่ได้มีที่ยืนให้คนดี แต่โลกใบนี้ให้ทุกอย่างกับคนที่มีอำนาจ เมื่อก้าวพ้นประตูโรงแรมออกมา อากาศยามค่ำคืนไม่ได้หนาวเท่ากับความว่างเปล่าในกระเป๋าเงินที่มีเพียงเศษเหรียญไม่กี่บาท ในมือนั้นมีกล่องพัสดุปริศนาที่วางทิ้งไว้หน้าห้องเช่ารูหนูของเขาตั้งแต่วันก่อน ซึ่งเขายังไม่ได้เปิดมัน ธันวากลับถึงห้องพักสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มีเพียง 'รินรดา' หญิงสาวที่คอยอยู่เคียงข้างเขาในยามที่เขาสูญเสียทุกอย่างเธอนั่งรออยู่บนพื้นห้อง เธอมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย โดยไม่ถามสักคำว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเพียงแค่ส่งแก้วน้ำอุ่นให้ "พี่ธันวา... เหนื่อยไหมคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา รินรดาคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยังเป็นมนุษย์ "ไม่เป็นไรหรอกริน" เขายิ้มตอบ ก่อนจะหยิบกล่องพัสดุสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋า มันไม่มีจ่าหน้าผู้ส่ง มีเพียงสัญลักษณ์ตราประทับสีแดงสดที่ดูคล้ายคราบเลือดแห้งกรัง เขากรีดเปิดกล่อง ด้านในมีเพียงสองอย่าง... บัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟจนดูเหมือนหลุมดำ และกระดาษหนังแผ่นเก่าที่จารึกด้วยลายมือตัวบรรจงหนาทึบ *‘แด่ผู้ถูกทอดทิ้ง... มรดกหมื่นล้านนี้คือคำตอบของความแค้น จงใช้มันสนองคืนให้สาสมกับราคาที่ต้องจ่ายด้วยวิญญาณของคุณ – ผู้จัดการสาขาปรโลก’* ธันวาหยิบบัตรเครดิตใบนั้นขึ้นมาดู มันไม่มีหมายเลขหน้าบัตร ไม่มีชื่อเจ้าของ มีเพียงสัญลักษณ์รูปนาฬิกาทรายที่ค่อยๆ หมุนวนอยู่ตรงกลางบัตรราวกับมีชีวิต "พี่ธันวา... นั่นมันอะไรกันคะ" รินรดาขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นไอเย็นสีดำแผ่ออกมาจากบัตร เขาสูดหายใจลึก กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เขาเคยอับอายขายหน้า ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าแอปพลิเคชันธนาคารที่มียอดเงินคงเหลือเพียงศูนย์บาท แล้วสแกนรหัสผ่านที่สลักไว้หลังบัตร *ติ๊ด!* หน้าจอโทรศัพท์สั่นสะเทือน ยอดเงินในบัญชีเริ่มพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง จากหลักร้อย... หลักพัน... หลักล้าน... จนกระทั่งหยุดนิ่งที่ตัวเลขที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด ‘ยอดเงินคงเหลือ: 10,000,000,000.00 บาท’ ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นภายในห้อง ราวกับมีใครบางคนกระซิบอยู่ข้างหูเขาโดยที่มองไม่เห็นตัว "การใช้จ่ายครั้งแรก... จะเป็นการประทับตราพันธสัญญาตลอดกาล นายพร้อมจะลบชื่อคนที่ทำลายชีวิตนายออกจากโลกนี้หรือยัง... คุณธันวา?" ธันวากำบัตรในมือแน่น แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่คนเดิมที่เพิ่งถูกไล่ออกจากงานแต่งงาน แต่เป็นนักล่าที่กำลังก้าวเข้าสู่สนามสังหาร ในวินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวก็ดังสนั่นเหนือหลังคาห้องเช่าซอมซ่อ แสงสปอร์ตไลท์สีขาวนวลส่องทะลุหน้าต่างเข้ามา เผยให้เห็นชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่กำลังก้าวลงจากเฮลิคอปเตอร์ที่จอดนิ่งอยู่บนดาดฟ้าตึกเก่าๆ แห่งนี้ พวกเขาต่างคุกเข่าลงทันทีที่เห็นเงาร่างของธันวาก้าวออกมาจากห้องพัก "นายท่าน... รถสปอร์ตคันใหม่และข้อมูลการเงินทั้งหมดของ 'กวิน' อยู่ในมือเราแล้วครับ" หนึ่งในชายชุดดำเอ่ยด้วยความเคารพสูงสุด ธันวาแสยะยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินเข้าสู่บัญชีศัตรูของเขากำลังถูกดูดออกไปจนหมดสิ้นภายในพริบตาเดียว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นที่เข้มข้นที่สุดนี้นะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ