สมการความร้อนและไฟลูกเล็ก

"ถ้าค่าความหนาแน่นของมานาในรัศมีสามเมตรนี้ยังคงถูกบีบอัดด้วยอัตราส่วน หนึ่งต่อสรูทสามแบบนี้ต่อไป อีกไม่ถึงสิบวินาที แก่นเวทมนตร์ในศิลาทดสอบวงนั้นคงจะปริแตกและระเบิดออกใส่หน้ากรรมการคุมสอบเป็นแน่ครับ" เสียงพึมพำเรียบเรื่อยที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากของเด็กหนุ่มผมดำสนิท ทำให้เอลาร่าที่ยืนกอดอกอยู่หลังแนวกั้นกระจกเวทมนตร์ถึงกับต้องหรี่ตาลง ในสนามประลองเบื้องล่าง นักเรียนชั้นปีหนึ่งหลายคนกำลังยืนเหงื่อกาฬแตกพลั่กอยู่หน้าแท่นศิลาเวทมนตร์ประจำตัว โจทย์ของการสอบภาคปฏิบัติวันนี้เรียบง่ายจนน่าเบื่อ นั่นคือการร่าย "ลูกไฟขั้นพื้นฐาน" เพื่อหลอมละลายแผ่นโลหะเวทให้ได้ตามมาตรฐานที่กำหนด ทว่าสำหรับเซเรสแล้ว โลกทัศน์ที่เขาเห็นผ่านดวงตาสสีเทาเข้มคู่นั้นหาใช่เปลวเพลิงสีส้มอันอบอุ่นไม่ แต่ทว่ามันคือโครงข่ายเรขาคณิตสามมิติที่เต็มไปด้วยรอยรั่วและตัวเลขสมการที่เขียนขึ้นมาอย่างลวกๆ ในตำราเวทมนตร์มาตรฐาน "เซเรส เจ้ากำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่หรือ" เอลาร่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับพราวระยับด้วยความคาดหวัง เธอก้าวเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ คล้ายสมุนไพรป่าลอยแตะจมูก "ข้าเห็นเจ้าจ้องแผ่นกระดาษคำนวณในมือมานานนับชั่วโมงแล้ว หรือว่าข้อสอบในรอบนี้มันง่ายเกินไปสำหรับสมองของอัจฉริยะตกอับอย่างเจ้ากันล่ะ" เซเรสไม่ตอบทันที นิ้วมือเรียวยาวของเขาขยับขีดเขียนตัวเลขลงบนกระดาษแผ่นเก่าด้วยความเร็วรากับเครื่องจักรกล การคำนวณของเขาไม่ได้อิงหลักการท่องจำตามตำราหลวง หากแต่ใช้ตรรกะทางคณิตศาสตร์บริสุทธิ์เพื่อหาช่องโหว่ หรือที่เขาชอบเรียกว่า 'บั๊ก' ในระบบโครงสร้างเวทมนตร์ "เวทมนตร์ลูกไฟบทที่สามในหน้าสี่สิบสองของตำราเวทหลวง... มีข้อผิดพลาดทางตรรกะอยู่เจ็ดจุดครับอาจารย์เอลาร่า" เซเรสเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นอาจารย์ น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "ถ้าพวกเขาร่ายตามตัวอักษรในนั้นทุกประการ พลังงานส่วนเกินจะสะสมอยู่ที่จุดศูนย์กลางของเปลวไฟ ไม่ยอมถ่ายเทออกสู่เป้าหมาย และผลลัพธ์ก็คือ..." *ตูมมม!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวตัดบทสนทนาของทั้งคู่ทันที แรงอัดมหาศาลซัดเอาฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วสนามสอบ นักเรียนชายผู้เคราะห์ร้ายที่ยืนร่ายคาถาอยู่หน้าแท่นศิลาเมื่อครู่กระเด็นถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าดำเป็นปื้น เสื้อผ้าขาดวิ่นท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและเสียงอุทานด้วยความตกใจของบรรดาอาจารย์คุมสอบที่รีบวิ่งกรูเข้าไปตรวจสอบความเสียหาย บนอัฒจันทร์ฝั่งผู้ทรงเกียรติ เสียงซุบซิบนินทากระจายไปทั่วราวกับผึ้งแตกตบ "เกิดอะไรขึ้นทำไมเวทมนตร์ลูกไฟพื้นฐานถึงระเบิดใส่ผู้ใช้ได้ล่ะ" "เด็กคนนั้นร่ายผิดขั้นตอนหรือเปล่า" "ไม่ใช่หรอก... ข้าสังเกตดูแล้ว เขาร่ายตามตำราหลวงทุกตัวอักษรไม่มีผิดเพี้ยนเลยนะ!" เอลาร่ามองภาพเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาเคลียแก้มเบาๆ ก่อนจะหันมามองเด็กหนุ่มข้างกายที่ยังคงยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน "น่าสนใจเสียจริง... เจ้ามองเห็นมันตั้งแต่ก่อนที่การทดสอบจะเริ่มเสียอีกสินะ เซเรส" "ผมแค่ไม่อยากเสียเวลากับสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลครับ" เซเรสเก็บกระดาษคำนวณเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างเป็นระเบียบ เขากวาดสายตามองไปรอบสนามสอบที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายเพราะกรรมการสั่งพักการทดสอบชั่วคราวเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยของแท่นศิลาเวทมนตร์ "ระบบเวทมนตร์ของอาณาจักรนี้ถูกสร้างขึ้นมาบนรากฐานที่ผิดเพี้ยนมานานนับร้อยปีแล้วครับ การท่องจำตำราที่เต็มไปด้วยข้อผิดพลาด ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินหลับตาลงไปในเหวลึก" "แล้วถ้าเช่นนั้น... เจ้ามีความมั่นใจแค่ไหนล่ะว่า เจ้าสามารถแก้ไขมันได้" เอลาร่าโน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเธอลดต่ำลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ในการทดสอบรอบถัดไป เจ้าจะต้องเป็นคนลงไปแสดงฝีมือด้วยตนเอง หากเจ้ายังใช้สมการเดิมๆ เจ้าก็จะกลายเป็นรายต่อไปที่โดนแรงระเบิดซัดกระเด็นจนหมดสภาพ" เซเรสไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาสสีเทาเข้มทอประกายลึกล้ำราวกับห้วงอวกาศ เขานึกถึงความทรงจำในวัยเด็ก ภาพที่เขาถูกตระกูลขุนนางขับไล่ออกมาเพียงเพราะผลการตรวจสอบมานาระบุว่า 'เป็นศูนย์' พวกเขาตราหน้าว่าเขาเป็นขยะ เป็นเศษสวะไร้ค่าที่ไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยนามตระกูล แต่วันนี้... ในสถานที่แห่งนี้ เขาจะพิสูจน์ให้เห็นว่า พลังที่แท้จริงไม่ได้มาจากปริมาณมานาในร่างกาย แต่มาจากความเข้าใจในแก่นแท้ของระบบต่างหาก "ผมไม่จำเป็นต้องใช้มานามากมายมหาศาลเพื่อสร้างลูกไฟหรอกครับอาจารย์" เซเรสกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แต่กลับทรงพลังและหนักแน่นจนเอลาร่าต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ "ผมแค่ต้องการเศษเสี้ยวของพลังงานรอบตัว และสมการที่ถูกต้อง... เพียงหนึ่งบรรทัดก็เกินพอแล้ว" ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงประกาศจากกรรมการกลางสนามก็ดังขึ้นผ่านเครื่องขยายเสียงเวทมนตร์ *“ประกาศจากคณะกรรมการคุมสอบ... เนื่องจากแท่นศิลาเวทมนตร์เกิดความผิดปกติทางโครงสร้าง เราจะทำการสุ่มนักเรียนหนึ่งคนขึ้นมาเพื่อทำการทดสอบรอบพิเศษต่อหน้าสภาเวทมนตร์ในทันที... และรายชื่อผู้โชคดีคนนั้นคือ... เซเรส จากภาควิชาเวทประยุกต์!”* เสียงฮือฮาดังขึ้นระลอกใหญ่ สายตานับร้อยคู่หันขวับมามองที่จุดยืนของเซเรสทันที บางคนมองด้วยความเวทนา บางคนมองด้วยความสะใจ และมีหลายคนที่รอคอยที่จะเห็นเด็กหนุ่มผู้ไม่มีมานาคนนี้ต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าเบื้องพระพักตร์ของตัวแทนสภา เอลาร่ายืดตัวตรง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้เด็กหนุ่มได้ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับชะตากรรม "เวทีรอเจ้าอยู่แล้วนะ เซเรส... ไปแสดงให้พวกมันเห็นทีซิว่า สมองของอัจฉริยะที่แท้จริงเขาทำกันอย่างไร" เซเรสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้เข้ากับระบบตรรกะในสมอง เขาก้าวเดินออกจากเงาน้ำหนักของระเบียงทางเดิน ชายเสื้อคลุมสีดำสะบัดพลิ้วตามแรงลมยามเมื่อเขาเดินเข้าสู่กลางลานประลองที่แสงแดดส่องกระทบลงมาพอดี ทว่า... ในวินาทีที่ก้าวเท้าลงเหยียบบนพื้นสนามหินอ่อนสีขาว ทั่วทั้งบริเวณกลับเงียบสงบลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวพวยพุ่งออกมาจากริมฝีปากของทุกคน และในห้วงความคิดของเซเรส เสียงแจ้งเตือนที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นกังวานอยู่ในโสตประสาท [ ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังระดับวิกฤต ] [ ระบบตรวจพบการเข้าถึง 'แก่นแท้แห่งต้นกำเนิด' โดยไม่ได้รับอนุญาต ] [ กำลังปลดล็อก: บั๊กในตำราเล่มที่ศูนย์ - "สมการเพลิงล้างโลก" ] [ คำเตือน: หากร่ายคาถาบทนี้สำเร็จ กฎเกณฑ์ทั้งหมดของสภาเวทมนตร์จะถูกรีเซ็ตใหม่ทันที คุณต้องการดำเนินการต่อหรือไม่? (ใช่ / ไม่ใช่) ] เซเรสชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อตัวเลขและสัญลักษณ์ประหลาดนับล้านปรากฏขึ้นลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศเบื้องหน้าเขา ซึ่งมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในบทที่สองนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืดขอบพระคุณจากใจครับ