นักเรียนทุนไร้เวทกับแจ้งเตือนระบบที่มองไม่เห็น

“เซเรส... เจ้าแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะก้าวผ่านประตูบานนี้ไป ในเมื่อค่ามานาของเจ้ามันเท่ากับอากาศธาตุเช่นนี้?” เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามของชายวัยกลางคนผู้คุมสอบดังขึ้นท่ามกลางโถงทางเดินหินอ่อนของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานา สายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมายังเด็กหนุ่มร่างผอมบางในชุดสูทเก่าคร่ำคร่าเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนผิวหนัง ทว่าเซเรสไม่ได้หวั่นไหว นัยน์ตาคู่คมสีเทาหม่นของเขายังคงนิ่งสงบราวกับพื้นผิวน้ำที่ไร้กระแสลม เซเรสไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาเพียงกวาดสายตามองไปรอบห้องโถง สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ความโอ่อ่าของสถาปัตยกรรม แต่เป็นชุดสมการที่ปรากฏขึ้นในหัว—ความหนาแน่นของละอองเวทมนตร์ในอากาศ, แรงดันจากการร่ายมวลพลังรอบตัวผู้คุมสอบ และความน่าจะเป็นที่เขาจะถูกเตะออกจากที่นี่ภายในห้านาที “ผมมาที่นี่เพื่อเรียน ไม่ได้มาเพื่อพิสูจน์ค่ามานาให้ใครดูครับท่าน” เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความประหม่า ทว่านั่นกลับเป็นเหมือนการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง “คนไร้เวทอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องเรียน? ถอยไปซะ! อย่าให้พวกเราต้องเสียเวลาทำพิธี ‘คัดสรรตระกูล’ ไปกับเศษขยะที่ไม่มีแม้แต่ไอเวทในกระดูก!” เซเรสไม่โต้ตอบ เขาเพียงเดินผ่านร่างของชายผู้คุมสอบไปอย่างเงียบเชียบ จังหวะการก้าวเท้าของเขานั้นสม่ำเสมอและแม่นยำ ทุกย่างก้าวคือการคำนวณระยะห่างเพื่อให้เกิดแรงเสียดทานน้อยที่สุด เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ถูกตระกูลทอดทิ้งเพราะ 'ข้อผิดพลาดทางพันธุกรรม' ในสายตาของคนอื่น แต่สำหรับเซเรส ทุกอย่างคือระบบที่รอการถอดรหัส เมื่อเขาก้าวพ้นโถงทางเดินมุ่งหน้าสู่ห้องสมุดเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างท้ายสถาบัน กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่อบอวลอยู่ทำให้เขารู้สึกสงบลงอย่างประหลาด ณ มุมลึกสุดของชั้นวางหนังสือที่ไม่มีใครเหลียวแล มีหนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่—ปกสีดำสนิทไร้ชื่อเรื่อง แต่สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วเขาสัมผัสสันปก ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณดังก้องขึ้นในโสตประสาท เสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่มันกลับฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาดราวกับเป็นภาษาแม่ [ตรวจพบตัวตนที่ไม่ผ่านการคัดกรอง: เซเรส] [สถานะ: ร่างกายไร้การไหลเวียนมานา (ความผิดพลาดระดับวิกฤต)] [กำลังทำการเชื่อมต่อระบบ ‘บั๊กในตำราอัจฉริยะ’...] “อะไรกัน...” เซเรสพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นเหนือหน้ากระดาษที่เขาเพิ่งเปิดออก มันไม่ใช่ตัวอักษรปกติ แต่มันคือชุดคำสั่งที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ราวกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ถูกเขียนด้วยภาษาเวทมนตร์โบราณที่สาบสูญ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังใกล้เข้ามาจากทางเข้าห้องสมุด ก่อนที่ร่างของสตรีผู้หนึ่งจะปรากฏกายขึ้น เธอสวมชุดคลุมภาควิชาเวทประยุกต์สีเงินยวบ เส้นผมสีดั่งค่ำคืนทิ้งตัวยาวสลวย ดวงตาของเธอคมกริบประหนึ่งพญาเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองเหยื่อ “นั่นไม่ใช่ของที่นักเรียนปีหนึ่งควรจะอ่านนะคะ เซเรส” เสียงของอาจารย์สาว—เอลาร่า—เยือกเย็นและแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงทันตา เธอหยุดยืนห่างจากเขาไม่กี่ก้าว สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่หน้าหนังสือ แต่มองทะลุไปยัง ‘บางอย่าง’ ที่รายล้อมรอบตัวเขา เซเรสปิดหนังสือเล่มนั้นลงทันที หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่ไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ระบบกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “ผมแค่คิดว่าหนังสือเล่มนี้... น่าจะเข้าใจง่ายกว่าหลักสูตรที่พวกคุณสอนนะครับ อาจารย์เอลาร่า” เอลาร่าชะงักไปครู่หนึ่ง มุมปากของเธอกระตุกเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูไม่ออกว่าเธอกำลังโกรธหรือพึงพอใจ “เข้าใจง่ายงั้นหรือ? ในเมื่อคนทั้งสถาบันไม่มีใครแม้แต่จะเปิดอ่านหน้าแรกได้เลยด้วยซ้ำ... แต่ดูเหมือนดวงตาของเธอจะมองเห็นสิ่งที่ต่างออกไปสินะ” เธอขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าแตะจมูก “ถ้าเธอกล้าที่จะแตะต้องมัน แปลว่าเธอก็พร้อมที่จะรับความเสี่ยงที่จะถูกลบหายไปจากระบบของสถาบันนี้แล้วใช่ไหม?” ก่อนที่เซเรสจะทันได้ตอบโต้อะไร หน้าต่างระบบที่เคยสงบนิ่งก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนข้อความตัวอักษรขนาดใหญ่ที่สั่นไหวอยู่กลางอากาศเบื้องหน้าเขาทั้งคู่ [คำเตือน! ภารกิจระดับ SSS ถูกเปิดใช้งาน: ‘การล่มสลายของบัลลังก์เวทมนตร์’] [เงื่อนไข: หากปฏิเสธการร่วมมือ... ผู้ใช้งานจะถูกรีเซ็ต (กำจัด) โดยระบบอัตโนมัติภายใน 300 วินาที] [เป้าหมายปัจจุบัน: อาจารย์เอลาร่ากำลังถืออาวุธที่อันตรายที่สุดในอาณาจักรไว้ข้างหลัง—และเธอกำลังตัดสินใจว่าควรจะฆ่าคุณทิ้งตอนนี้เลยหรือไม่...] เซเรสชะงักค้าง มือที่ถือหนังสือสั่นสะท้านเล็กน้อย เขาค่อยๆ เหลือบมองไปยังแผ่นหลังของอาจารย์สาว ก่อนจะพบว่าเงาของเธอกำลังบิดเบี้ยวผิดรูปไปตามคำเตือนของระบบ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของตำนานบทนี้ วาเลนเทียอัศวินมืดขอบพระคุณจากใจครับ