ความต่างของแต้มบุญและแต้มสมอง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กปะปนกับกลิ่นไหม้ของปูนปลาสเตอร์ที่เพิ่งถูกกระแทกจนแตกละเอียด ตลบอบอวลอยู่ในห้องเช่าแคบ ๆ ของเซน ความมืดมิดไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาร่างสูงโปร่งที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์ ซึ่งกำลังก้าวผ่านรอยร้าวของกำแพงคอนกรีตเข้ามาอย่างเชื่องช้า เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทไม่ได้มาจากลำคอ แต่มันดังก้องขึ้นโดยตรงในสมองของเขา ราวกับมีใครบางคนกำลังจงใจบดขยี้สติสัมปชัญญะของฮันเตอร์ระดับ F ผู้ไร้ทางสู้ให้แหลกคราบคามือ "ระวังค่ะ เซน!" เสียงตะโกนเตือนด้วยความร้อนรนพร้อมกับเสียงกระพือปีกพรึบพรับดังขึ้นข้างกาย ลูน่าในร่างของหญิงสาวเผ่าวิหคเพลิงสลัดคราบความอ่อนล้าจากการเดินทางไกล เปลวเพลิงสีชาดพวยพุ่งขึ้นจากเรียวแขนเรียวอย่างฉับพลัน ขับไล่ความมืดมิดในห้องให้ถอยร่นไปชั่วขณะ แม้ปีกข้างหนึ่งของเธอจะยังคงบาดเจ็บและใช้การไม่ได้เต็มที่จากศึกในดันเจี้ยนก่อนหน้า แต่สัญชาตญาณนักล่าในตัวก็ยังคงตื่นตัวเต็มพิกัด ดวงตาสีทองฉานจ้องเขม็งไปยังผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญ เซนไม่ได้ขยับหนี เขายังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ดวงตาสีเทาเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ สมองส่วนหน้าทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเครื่องประมวลผลมานาขั้นสูง หน้าต่างสีแดงฉานที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศไม่ได้ทำให้เขาลนลาน ตรงกันข้าม... มันกลับเป็นตัวเร่งให้เขามองเห็นความเป็นไปได้และเส้นทางรอดที่ซ่อนอยู่ใต้เงาแห่งความตายนี้ [ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับกลาง: 'เงาทมิฬกลายพันธุ์' (Mutated Shadow Stalker)] [สถานะ: ฮันเตอร์ระดับ F จะถูกกำจัดใน 10... 9...] ระบบกำลังนับถอยหลังอย่างไร้ความปรานี แต่เซนกลับหยิบเด็คการ์ดสีดำสนิทขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ด ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสลงบนผิวสัมผัสสากมือของการ์ดแต่ละใบด้วยความคุ้นเคย นิสัยส่วนตัวของเขาคือความสุขุมในยามวิกฤต การตื่นตระหนกไม่เคยช่วยให้อัตราการรอดชีวิตเพิ่มขึ้นแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว มีเพียงความแม่นยำของกลยุทธ์เท่านั้นที่จะเปลี่ยนเกมนี้ได้ "ลูน่า อย่าเพิ่งใช้ไฟรุนแรงนะคะ พื้นห้องนี้มีท่อแก๊สรั่วจากการสั่นสะเทือนเมื่อครู่ ถ้าคุณเผามันตรงๆ เราจะได้ขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกับเจ้าตัวประหลาดนี่แน่ค่ะ" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว เจือความห่วงใยเจือจางที่ส่งผ่านไปทางหางเสียง วิหคสาวชะงักมือเล็กน้อย เปลวเพลิงที่กำลังจะระเบิดออกหดกลับเข้ามาในฝ่ามือทันที เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ "แล้วจะให้ฉันยืนมองมันเข้ามาบีบคอเราหรือไงคะ เจ้าหัวขโมยแต้มบุญ!" "เปล่าค่ะ... ฉันแค่จะบอกว่า การใช้กำลังไม่ใช่คำตอบเสมอไป" เซนมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้ลูน่าคุ้นเคยดี—รอยยิ้มของเซนเวลาที่เขาเจอ 'ช่องโหว่' ที่คนอื่นมองไม่เห็น "บางครั้ง สมองก็มีค่ามากกว่าแต้มบุญมหาศาลค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น เงาทมิฬกลายพันธุ์ก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง ร่างกายของมันยืดหยุ่นราวกับยางมะตอยและคมกริบดั่งใบมีด มันพุ่งตรงมายังจุดที่เซนยืนอยู่เพื่อหมายจะปลิดชีพในคราวเดียว ลูน่าเตรียมจะพุ่งเข้าไปขวางแม้รู้ว่าสภาพร่างกายของตนเองจะไม่ไหว แต่เซนกลับเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเบา ๆ เป็นสัญญาณห้าม *ฟุบ!* เซนไม่ถอยหลัง แต่เขาดีดตัวสไลด์ไปกับพื้นห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง มือขวาดึงการ์ดใบหนึ่งออกจากเด็คแล้วสะบัดออกไปสุดแรงด้วยความแม่นยำราวกับจับวาง การ์ดแผ่นบางเฉียบพุ่งผ่านหน้าเงาทมิฬไปปักลงบนผนังฝั่งตรงข้ามอย่างแม่นยำ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจากจุดที่การ์ดปักอยู่ [เปิดใช้งานการ์ดเวทมนตร์ระดับ C: 'กับดักกระจกสะท้อนเงา' (Mirror Illusion Trap)] [เงื่อนไขทำงาน: เมื่อเป้าหมายเคลื่อนที่ผ่านรัศมี 3 เมตรโดยมีความเร็วกินกำหนด จะทำการกักขังและสะท้อนการโจมตีทั้งหมดกลับไปร้อยเปอร์เซ็นต์] *บรูกกส์—!* เงาทมิฬกลายพันธุ์ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาเมื่อจู่ ๆ ร่างกายของมันก็ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแสงสีฟ้าที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน แรงพุ่งทะยานอันมหาศาลของมันถูกสะท้อนกลับเข้าสู่ร่างตนเองจนเกิดระเบิดวงกว้าง แรงอัดกระแทกทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้อง แต่โครงสร้างหลักของห้องยังคงปลอดภัยเนื่องจากพลังงานถูกจำกัดเขตไว้ด้วยกลไกของการ์ด ลูน่าเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เธอมองหน้าเซนสลับกับร่างของมอนสเตอร์ระดับกลางที่นอนดิ้นเร่า ๆ อยู่บนพื้นโดยที่ชายหนุ่มยังไม่ต้องใช้มานาโจมตีแม้แต่นิดเดียว "นะ... นี่คุณ... ใช้การ์ดกับดักระดับ C ที่ซื้อมาถูก ๆ จากตลาดมืดเมื่อวาน จัดการกับมอนสเตอร์ที่ฮันเตอร์ระดับ D ยังต้องถอยเนี่ยนะคะ?!" "ไม่ใช่เพราะการ์ดราคาถูกหรอกค่ะ ลูน่า" เซนลุกขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทางใจเย็น เขาสอดเด็คการ์ดกลับเข้าที่เดิม สายตาสีเทาเข้มมองลอดกลุ่มควันจาง ๆ ไปยังร่างของมอนสเตอร์ที่เริ่มสลายกลายเป็นละอองแสง "แต่เป็นเพราะมันโง่พอที่จะวิ่งเข้ามาในมุมอับที่ฉันคำนวณไว้แล้วต่างหาก" บรรยากาศในห้องเริ่มกลับคืนสู่ความสงบ ทว่าในจังหวะนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ควรจะเงียบลงหลังจากการต่อกุมสิ้นสุดลง กลับดังแทรกขึ้นมาด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไป—มันเป็นเสียงแจ้งเตือนสีดำทึบที่เซนไม่เคยได้ยินมาก่อนตลอดชีวิตการเป็นฮันเตอร์ [คำเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยการเชื่อมต่อภายนอก] [เป้าหมาย: เด็คการ์ด 'Zero' ในมือของท่าน กำลังถูกเข้าถึงโดยผู้ดูแลระบบนิรนาม] [ข้อความจากเงื้อมเงา: "เกมกระดานนี้... นายไม่ได้เป็นคนวางหมากคนเดียวหريอกนะ เซน..."] เซนชะงักกึก รอยยิ้มบนมุมปากหายวับไปทันที ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างขึ้นเมื่อหน้าต่างระบบสีดำสนิทขยายใหญ่ขึ้นจนกลืนกินห้องทั้งห้อง และก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากเตือนลูน่า พื้นห้องใต้เท้าของทั้งคู่ก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพรางไร้ก้นบึ้ง พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ --- *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" เสมอมานะคะ*