สงครามบนแปลนกระดาษ

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปัตยกรรมระดับท็อป ชวนให้บรรยากาศรอบตัวดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วเรียวของกรันต์เคาะลงบนพื้นโต๊ะไม้สักทองเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในห้อง "แปลนนี้ใช้ไม่ได้ครับคุณพราวพิรุณ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสุดเนี้ยบตวัดมองร่างบางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่แยแส พราวพิรุณสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกือบทะลุขีดจำกัด เธอนั่งหลังตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างไม่เกรงกลัวดีกรีสถาปนิกหนุ่มนักเรียนนอกผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและปากร้ายที่สุดในวงการ "แปลนนี้ฉันออกแบบตามโจทย์ที่ลูกค้าต้องการทุกประการนะคะคุณกรันต์ หรือว่า... สถาปนิกมือหนึ่งอย่างคุณ อ่านแบบไม่ออก ถึงได้มองไม่เห็นความเชื่อมโยงระหว่างพื้นที่ใช้สอยกับจิตวิญญาณของงานมัณฑนศิลป์?" คำพูดสวนกลับที่เจือรอยยิ้มเยาะทำเอาเตชินท์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักกาแฟพรวดออกมา รีบคว้าทิชชูมาเช็ดแทบไม่ทัน พาร์ทเนอร์หนุ่มส่งสายตาเป็นสัญญาณเตือนว่าเธอกำลังเล่นกับไฟกองโตเข้าให้แล้ว กรันต์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย เขาเลื่อนร่างสูงใหญ่พิงพนักเก้าอี้ ท่าทางสบายๆ แต่ทรงอำนาจจนน่าหมั่นไส้ "จิตวิญญาณเหรอครับ? สิ่งที่คุณเรียกว่าจิตวิญญาณกำลังทำลายโครงสร้างรับน้ำหนักของคฤหาสน์ประวัติศาสตร์หลังนี้จนย่อยยับ ถ้าผมปล่อยให้คุณทุบผนังรับแรงตรงนั้นตามใจชอบ เกรงว่าไม่ถึงฤดูฝนหน้า บ้านหลังนี้คงกลายเป็นกองเศษปูนสมชื่อจิตวิญญาณของคุณแน่ๆ" "นี่คุณ!" พราวพิรุณผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฝ่ามือบางทับลงบนโต๊ะประชุมอย่างเหลืออด "คุณจะวิจารณ์ไอเดียฉันยังไงก็ได้ แต่กรุณาอย่ามาดูถูกสัญชาตญาณและความเป็นมืออาชีพของฉัน งานรีโนเวทคฤหาสน์ตระกูลมีนารานี้ ฉันทำการบ้านมาหนักกว่าคุณหลายเท่า!" "หนักแต่ไร้รอยต่อทางวิศวกรรม มันก็เป็นแค่ภาพวาดเด็กอนุบาลที่สวยงามแต่พังทลายได้ในพริบตาเดียวครับ" กรันต์ลุกขึ้นยืนตาม ดวงตาสีเข้มคมปลาบก้มลงมองเธอผ่านความสูงที่ได้เปรียบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขายิ่งทำให้พราวพิรุณรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม แม้ภายนอกเธอจะยืนหยัดสู้ตาไม่กกระพริบก็ตาม บรรยากาศในห้องประชุมระอุยิ่งกว่าเตาหลอม ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแทรกแม้แต่คนเดียว เตชินท์ทำได้เพียงนั่งลุ้นระทึกราวกับกำลังดูหนังแอคชั่นฟอร์มยักษ์ เพราะเขารู้ดีว่าภายใต้ท่าทีเย็นชาและคำพูดเชือดเฉือนของเพื่อนสนิทคนนี้ ซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่ผิดแปลกไปจากปรกติเอาไว้ กรันต์ก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะยาวเข้ามาใกล้ร่างบางโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ระยะห่างที่ลดลงทำให้พราวพิรุณต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบกระจกหน้าต่างบานใหญ่ของห้องประชุมอย่างจัง ร่างสูงหยุดยืนประชิด รัศมีความกดดันแผ่ซ่านจนเธอแทบหยุดหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจของเขาปะทะเข้ากับผิวแก้มเนียน ทำให้หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะมั่นคงกลับกระหน่ำรัวจนน่าตกใจ "ถ้ามั่นใจในฝีมือตัวเองนัก... ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ ว่าผลงานของคุณมันดีพอที่จะเปลี่ยนใจผมได้จริงๆ ไม่ใช่แค่ยืนเถียงฉอดๆ เหมือนเด็กโดนขัดใจแบบนี้" น้ำเสียงทุ้มกระซิบชิดริมหางตา น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีเพียงความเยียบเย็นเหมือนก่อนหน้า แต่มันกลับเจือไปด้วยความท้าทายระอุร้อนที่ทำให้พราวพิรุณรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยังไม่ทันที่มัณฑนากรสาวจะได้อ้าปากตอกกลับข้อหาดูถูกนั้น เสียงเปิดประตูห้องประชุมก็ดังปังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส "กรันต์คะ! พราว! คุยงานกันไปถึงไหนแล้วเอ่ย มีนารารอนานจนเหงือกแห้งหมดแล้วนะเนี่ย" มีนารา ลูกค้ารายใหญ่และอดีตเพื่อนร่วมรุ่นสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเดินตรงเข้ามาคล้องแขนแกร่งของกรันต์อย่างสนิทสนม พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้พราวพิรุณที่ยืนแข็งทื่ออยู่ชิดหน้าต่าง กรันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับตัวออกห่าง พราวพิรุณก็กวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาคมกริบ เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้กรันต์ถึงกับชะงักงัน "ในเมื่อคุณมีแขกคนสำคัญมาดูแลเรื่อง 'จิตวิญญาณ' ส่วนตัวแล้ว งั้นฉันขอตัวไปปรับแบบตามใจคุณสถาปนิกผู้แสนวิเศษ ก่อนที่บ้านหลังนี้จะพังเพราะทัศนคติแคบๆ ของคุณก็แล้วกันนะคะ" พูดจบ พราวพิรุณก็สะบัดหน้าหนี คว้ากระเป๋าถือคู่ใจแล้วก้าวเดินฉับๆ ออกจากห้องประชุมไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว ทิ้งให้กรันต์ยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอกอย่างรุนแรง ทว่า... ในวินาทีที่ประตูกำลังจะปิดลง พราวพิรุณก็ต้องหยุดชะงักเท้ากะทันหัน เมื่อเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขัดขึ้นจากด้านหลังของห้องโถงรับรอง "เดี๋ยวก่อนครับคุณพราวพิรุณ... คนที่ยืนรอคุณอยู่ข้างนอกนั่น ใครเหรอครับ?" กรันต์ก้าวตามออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปรดของชายหนุ่มแปลกหน้าที่กำลังยืนถือดอกไม้ช่อโตพิงกำแพงรอพราวพิรุณด้วยรอยยิ้มละลายใจ และท่าทางนั้นเองที่ทำให้เส้นความอดทนของสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบขาดผึ่งลงในพริบตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของดรากอนไรเดอร์เสมอนะครับ