คมกระบี่ทระนงกลางวงล้อม

“หากฟ้าร่ำร้องหาโลหิต มู่ไป๋... ข้าจักยอมให้มันย้อมแผ่นดินนี้ด้วยศพของพวกมันเอง” เสียงของมู่หรงเสวี่ยดังขึ้นแผ่วเบา ทว่าเยือกเย็นเสียจนละอองหมอกรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีคราม นางยืนอยู่บนชะงักผาเบื้องบน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมพายุจนสะบัดพลิ้วดั่งภาพวาดเซียน ทว่าปลายกระบี่ในมือกลับหยาดหยดด้วยโลหิตสีสด—หยาดแล้วหยาดเล่า กลิ่นอายความหนาวยะเยือกแผ่ขยายออกไปรัศมีร้อยลี้ กดทับเหล่าผู้อาวุโสพรรคเพลิงอสูรทมิฬจนลมหายใจติดขัด เบื้องล่างหน้าผาหินผุพัง หลี่มู่ไป๋ยืนหยัดตระหง่านราวกับหลักศิลาปักกลกลบฟ้าดิน ร่างกายของเขาทั่วทั้งร่างอาบชุ่มด้วยโลหิตสีชาดจนแทบแยกไม่ออกว่าส่วนใดคืออาภรณ์ ส่วนใดคือบาดแผล ลมปราณทวนกระแสฟ้าภายในตันเถียนหมุนวนบ้าคลั่ง ดั่งพายุสุริยะที่พร้อมแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้มอดไหม้ แววตาของชายหนุ่มคมกริบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งออกจากเตาหลอม ทรงพลัง ดุดัน และเปี่ยมด้วยความทะนงตนจนแม้แต่ผืนฟ้ายังต้องก้มหัวให้ รอบกายเขาเวลานี้ คือยอดฝีมือระดับปรมาจารย์นับร้อยชีวิตจากพรรคเพลิงอสูรทมิฬ พวกมันล้วนถือครองอักษรเวทมารสีดำสนิทที่ลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนดั่งวิญญาณนับพัน ค่ายกลมารโลหิตปิดตายทุกเส้นทางหนี เหลือเพียงทางเลือกเดียว—ความตาย “หลี่มู่ไป๋... เจ้าฝืนลิขิตฟ้าจนถึงคราอับจนแล้ว กระบี่รกร้างของบิดาเจ้าสูญสลาย เจ้าเองก็จงติดตามไปลงนรกเสียเถอะ!” ผู้อาวุโสใหญ่แห่งพรรคเพลิงอสูรทมิฬแผดเสียงคำราม กางมือออกปลดปล่อยอักษรเวทนับหมื่นพุ่งเข้าใส่ดั่งห่าฝนทมิฬ หลี่มู่ไป๋ไม่แม้แต่จะกะพริบตา มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา *ฉึบ!* เขาขยับกาย ร่างกายที่สะบักสะบอมกลับเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ วิถีกระบี่ทวนกระแสฟ้าถูกขับเน้นออกมาจนถึงขีดสุด กระบี่ในมือไม่ได้ใช้เพื่อฆ่าฟัน แต่มันใช้เพื่อ “พลิกผัน” กฎเกณฑ์! ทุกย่างก้าวที่เขาลากผ่าน อากาศรอบกายพลันบิดเบี้ยว แรงกดดันจากค่ายกลมารถูกกระบี่ของเขาเฉือนขาดเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟสาดกระเซ็นกลบรัศมีดวงอาทิตย์ หลี่มู่ไป๋ตวัดกระบี่ต้านรับการโจมตีจากปรมาจารย์สามคนพร้อมกัน แรงสะท้านทำให้โลหิตพุ่งทะลักออกจากปากของเขาอีกครา ทว่าแววตากลับสุกสกาวดั่งดวงดาวในยามวิกาล ความเจ็บปวดทางกายไม่ได้ทำให้จิตวิญญาณของเขาอ่อนล้าลงแม้แต่น้อย กลับกัน... มันยิ่งกระตุ้นให้ปราณกระบี่ในร่างทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดที่มนุษย์จะเอื้อมถึง “พวกเจ้า... คิดว่าความมืดมิดจะกลืนกินตะวันได้กระนั้นหรือ?” หลี่มู่ไป๋เอמהเสียงต่ำ ลึกล้ำ ดั่งเสียงประกาศิตจากสรวงสวรรค์ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกคราหนึ่ง รวบรวมสรรพกำลังและเจตంటกระบี่ทั้งหมดหลอมรวมเข้ากับหัวใจที่เต้นระรัว ปราณกระบี่สีครามผสมผสานกับโลหิตสีแดงฉานระเบิดออกเป็นรัศมีวงกลมมหาศาล แผ่ขยายออกไปจนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น ภูเขาหินรอบด้านแตกร้าวเป็นทางยาว ยอดฝีมือพรรคเพลิงอสูรทมิฬที่อยู่ใกล้ที่สุดต่างกระเด็นถอยหลังกระอักเลือดสดๆ ออกมาพร้อมกัน บนยอดผา มู่หรงเสวี่ยทอดสายตามองบุรุษผู้เป็นดวงใจ นางไม่เคยเอ่ยคำหวานซึ้งใด ทว่าหยาดน้ำตาหยดหนึ่งกลับไหลรินลงมาจากดวงตาคู่งาม หยดน้ำตาที่ร่วงหล่นกระทบพื้นน้ำแข็งกลายเป็นดอกบัวเหมันต์ที่เบ่งบานอย่างงดงามและเศร้าสร้อย นางยกกระบี่ในมือขึ้นชี้ฟ้า ทันใดนั้น เมฆหมอกทั่วทั้งหุบเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด อุณหภูมิลดฮวบจนถึงขีดสุด เตรียมพร้อมทำลายล้างทุกชีวิตที่กล้าแตะต้องเขา เบื้องล่างวงล้อม หลี่มู่ไป๋ก้าวเท้าออกไปอีกก้าว รอยเท้าของเขาประทับลงบนพื้นหินจนยุบลงไปหลายชุ่น กระบี่ในมือชี้ตรงไปยังผู้อาวุโสใหญ่ แววตาทระนงไม่ก้มหัวให้ผู้ใด “วันนี้ หากข้า หลี่มู่ไป๋ ยังมีลมหายใจ... พรรคเพลิงอสูรทมิฬของพวกเจ้า จักต้องมอดไหม้กลายเป็นจุลไปพร้อมกับเงาอดีตอันโสมม!” ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่พายุโลหิตและเกล็ดน้ำแข็งนับล้านจะพรูพรั่งเข้าประจันหน้ากันอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะปะทะกันจนฟ้าดินแยกออกจากกันนั้นเอง... เงาร่างปริศนาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางวงล้อมอย่างไร้ซุ่มเสียง เงานั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากรูปอสูรไร้ตา และสิ่งที่ทำให้หัวใจของหลี่มู่ไป๋ต้องกระตุกวูบ คือกลิ่นอายปราณกระบี่ที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น... มันคือ “วิถีกระบี่รกร้าง” แบบเดียวกับของบิดาเขาที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากระแสลมปราณอันเชี่ยวกรากนี้ไปด้วยกันนะครับ