ไอเย็นที่ละลายด้วยความจริงใจ

"หยุดหายใจเสีย..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดั่งเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงบนใบบัว ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะสยบความตื่นตระหนกทั้งหมดในห้วงสมองของหลี่มู่ไป๋ลงได้ทันที เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทบนยอดเสาผุพังเมื่อครู่ มิได้เป็นสิ่งลวงตา หากแต่ตัวตนของมันกลับเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรก เหลือไว้เพียงกลิ่นอายโลหิตจางๆ ที่ลอยวนอยู่ในสายลมราตรีอันหนาบึง ทว่าในยามนี้ สติสัมปชัญญะของหลี่มู่ไป๋ถูกดึงกลับมาสู่ปัจจุบันด้วยความเจ็บปวดร้าวราญที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย บาดแผลจากวิชาอักษรเวทมารเมื่อคราวก่อนกำลังกัดกินเส้นชีพจรปราณของเขาอย่างช้าๆ โลหิตสีดำคล้ำไหลรินผ่านมุมปากไม่ขาดสาย ภายในห้องพักอันเงียบงันของโรงเตี๊ยมร้าง แสงจันทร์สาดส่องลอดช่องหน้าต่างผุพังลงมาอาบไล้ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่ง นางนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหลังเขา ฝ่ามือเรียวบางทั้งสองข้างที่แผ่ไอสีขาวบริสุทธิ์ดั่งหยกเนื้อดีกำลังแนบสนิทอยู่บริเวณแผ่นหลังอันกำยำของหลี่มู่ไป๋ มู่หรงเสวี่ย... นางเซียนแห่งหุบเขาเหมันต์นิรันดร์ ในยามนี้ใบหน้ารูปสลักอันงดงามล่มเมืองกลับปราศจากรอยยิ้ม ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ดั่งรูปปั้นหยกน้ำแข็งสลักเสลา ทว่าหน้าผากมนกลับผุดพรายด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ปราณเหมันต์นิรันดร์ที่นางใช้ขับพิษโลหิตมารกำลังต่อต้านกับพลังหยางในร่างของหลี่มู่ไป๋อย่างดุเดือด สร้างความเจ็บปวดเสียดแทงราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่กระดูกดำ "อย่าฝืนโคจรปราณต้านทานข้า..." เสียงของนางเย็นเยียบดั่งสายลมหนาวเหน็บยอดเขา แต่กลับสั่นเครือเล็กน้อยอย่างไร้ร่องรอย "หากเจ้ายังดื้อดึงทะนงตัวเช่นนี้ เส้นชีพจรหัวใจของเจ้าจะขาดสะบั้นลงในสามลมหายใจ" หลี่มู่ไป๋กัดฟันแน่นจนกรามทั้งสองข้างนูนเด่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนดั่งตัวหนอนดิ้นรน ความทระนงในวิถีกระบี่รกร้างสอนให้เขาไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด แม้แต่ความตายก็ยังเคยต้องหลบทางให้ยามที่เขาชักกระบี่ออกจากฝัก ทว่าในยามนี้ เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านเข้ามาหล่อเลี้ยงหัวใจที่ด้านชาจากความแค้น ความเย็นชาในแววตาของเขาก็ค่อยๆ อ่อนแสงลง "ข้า... ไม่เป็นไร..." หลี่มู่ไป๋เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงแหบพร่าแต่ยังคงความดื้อรั้น "พิษมารเดียรัจฉานแค่นี้... ยังคร่าเอาชีวิต... ของหลี่มู่ไป๋ผู้นี้ไปไม่ได้..." "คนโง่เง่า..." มู่หรงเสวี่ยพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่ซีดเซียว นางเพิ่มพลังปราณเหมันต์ขึ้นอีกส่วนหนึ่งเพื่อกดทับพิษโลหิตมารที่กำลังตีรวน ไอความเย็นแผ่กระจายจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมรอบกรอบหน้าต่างและพื้นห้อง ทว่าในวินาทีนั้นเอง สายตาของนางที่ทอดมองแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ กลับฉายแววความเจ็บปวดร้าวราญที่ล้ำลึกเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ในยุทธภพนี้ ผู้คนต่างขนานนามนางว่าเซียนกระบี่โลหิตผู้ไร้หัวใจ เย็นชาดั่งยมทูตคร่าวิญญาณ ใครเล่าจะล่วงรู้ว่า... ดวงใจอันหนาวเหน็บดวงนี้ ได้ถูกบุรุษผู้แบกรับความแค้นนับร้อยพันประการผู้นี้แย่งชิงไปตั้งแต่คราแรกที่พบกันใต้เงาจันทราที่หุบเขาสิ้นตะวันแล้ว ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นและการปะทะกันของพลังปราณสองขั้วภายในร่างของหลี่มู่ไป๋ที่ดังสะท้อนก้องกวאน บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความอึมครึมและลึกซึ้งดั่งบทกวีโบราณที่แต่งแต้มด้วยหยาดเลือด "เหตุใด..." หลี่มู่ไป๋เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นอย่างยากลำบาก ขณะที่พิษในกายเริ่มสงบลงทีละน้อย "เหตุใดเจ้าจึงต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยข้า... เจ้าก็รู้ว่าเส้นทางที่ข้าเดินอยู่คือเส้นทางแห่งการล้างแค้นที่เต็มไปด้วยอสุรกายและภูตผี หากก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ร่างกายและจิตวิญญาณจะแตกดับเป็นจุล ไม่หลงเหลือแม้แต่เศษเสี้ยววัฏสงสาร" มู่หรงเสวี่ยชะงักฝ่ามือไปชั่วขณะ นางหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายขนตางอนงามกระทบลงบนหัวไหล่ของชายหนุ่ม หยดน้ำตานั้นเย็นเฉียบ ทว่ากลับเผาไหม้หัวใจของหลี่มู่ไป๋ให้ร้อนรุ่มราวกับถูกเปลวเพลิงแผดเผา "เส้นทางของเจ้า... คือเส้นทางที่เจ้าเลือก" นางลืมตาขึ้น แววตาคู่นั้นมีความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวที่ไม่แพ้บุรุษใดในใต้หล้า "ส่วนเส้นทางของข้า... คือการปกป้องเจ้า... ต่อให้ฟ้าดินจะลงทัณฑ์ ต่อให้ทวยเทพทั่วสารทิศจะชี้ดาบมาที่เรา สวรรค์เบื้องบนคิดจะพรากเจ้าไปจากมือข้า... ข้าก็จะใช้กระบี่ในมือฟันฝ่าดาราดับสูญ เพื่อคว้าลมหายใจของเจ้ากลับคืนมาให้จงได้!" คำพูดของนางดังก้องกังวานในความเงียบงัน ดั่งคมกระบี่ที่กรีดแทะเข้าไปถึงก้นบึ้งแห่งจิตวิญญาณ หลี่มู่ไป๋เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่หัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนาน ความโดดเดี่ยวอ้างว้างที่แบกรับไว้บนบ่าบัดนี้ราวกับมีสตรีผู้เยือกเย็นนางนี้มาร่วมแบกรับไว้ครึ่งหนึ่ง นี่มิใช่เพียงแค่การรักษาอาการบาดเจ็บทางกาย ทว่านี่คือการประสานดวงจิตของคนสองคนเข้าด้วยกันท่ามกลางพายุฝนแห่งยุทธภพ "ขอบใจเจ้า... เสวี่ยเอ๋อร์" คำเรียกขานที่สนิทสนมนี้ หลี่มู่ไป๋ไม่เคยเอמהออกปากกับผู้ใดมาก่อนในชีวิต มู่หรงเสวี่ยสะعอนเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึกบัดนี้กลับปราศจากรอยน้ำแข็ง หลงเหลือเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้แก่บุรุษผู้นี้เพียงผู้เดียว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังถักทอด้วยความลึกซึ้งและเปี่ยมด้วยความหมายอันงดงามนั้นเอง... *เปรี้ยงงงง!* เสียงสายฟ้าฟาดคำรามก้องสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่พุ่งทะลุหลังคาโรงเตี๊ยมลงมาจนคานไม้หักโค่น เสียงหัวเราะอันแหบแห้งและเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกโลกันตร์ก็ดังแทรกสายฝนเข้ามา "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพความรักที่ซาบซึ้งตรึงใจเสียจริง ยอดฝีมือแห่งหุบเขาเหมันต์กับบุตรชายสำนักกระบี่รกร้าง กำลังร่วมเรียงเคียงหมอนเยียวยากันอยู่หรือนี่?" หลี่มู่ไป๋และมู่หรงเสวี่ยตื่นตัวขึ้นพร้อมกันในพริบตา ทั้งสองหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าที่พังทลายลง ณ ที่นั้น เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทผู้เดิม ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายฝนที่สาดกระเซ็น มือขวาของมันถือกระบี่เล่มหนึ่งที่หยดหยาดโลหิตสดๆ ลงบนพื้นดิน และที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าสิ่งใด บนหน้าอกของชุดคลุมสีดำนั้น ปักด้วยสัญลักษณ์อักษรเวทรูป "อัคคีโลหิตกลืนวิญญาณ" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ลับของผู้นำสูงสุดแห่งพรรคเพลิงอสูรทมิฬ! ไม่เพียงเท่านั้น ใบหน้าที่โผล่พ้นจากฮู้ดคลุมของมัน กลับทำให้หลี่มู่ไป๋แทบหยุดหายใจ ดวงตาคู่สั่นระริกด้วยความเคียดแค้นและตกตะลึงจนสุดขีด เพราะใบหน้านั้น... มีรอยแผลเป็นรูปกากบาทที่ลากผ่านดวงตาซ้าย ซึ่งเป็นใบหน้าเดียวกับ... บิดาผู้ล่วงลับที่หายสาบสูญไปในคืนเพลิงโลหิตเมื่อสิบปีก่อน! "ท่าน... ท่านพ่อ?!" หลี่มู่ไป๋อุทานออกมาสุดเสียง ร่างกายแข็งทื่อดั่งถูกสายฟ้าฟาดซ้ำสอง ขณะที่ปลายกระบี่ในมือของเงาลึกลับนั้น ชี้ตรงมาที่หว่างคิ้วของเขาอย่างเหี้ยมเกรียม! โปรดติดตามตอนต่อไป... ดريกอ่านตอนที่ 6 เพื่อร่วมลอกคราบความจริงอันดำมืดของเงาลึกลับที่สั่นสะเทือนรากเหง้าแห่งยุทธภพได้ทันทีครับ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่ากระแสลมปราณและคมกระบี่ไปด้วยกันเสมอนะครับ