กระบี่เดียวทะลวงค่ายกล

"ค่ายกลพันศัสตราผสานโลหิตนี้... รังสรรค์ขึ้นเพื่อฝังร่างของเจ้าโดยแท้, หลี่มู่ไป๋" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกโลกันตร์ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วหุบผากลืนวิญญาณ เสาอักขระเวทสีชาดทั้งเก้าต้นพ่นประกายไฟมารแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก ทว่าท่ามกลางมหันตภัยที่พร้อมแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้มอดไหม้ ร่างของบุตรชายแห่งสำนักกระบี่รกร้างกลับยืนหยัดตระหง่านราวกับขุนเขาที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อพายุร้าย หลี่มู่ไป๋ไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตศิษย์พี่ทรยศที่ยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า สรรพเสียงรอบตัวคล้ายถูกดูดกลืนหายไป เหลือเพียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ประสานเป็นหนึ่งเดียวกับเสียงคำรามต่ำลึกของ "กระบี่ทวนกระแสฟ้า" ในฝัก นิ้วเรียวยาวดุจหยกขาวกุมด้ามกระบี่มั่น ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าไหลซ่านเข้าสู่กระแสโลหิต ปลุกจิตวิญญาณแห่งการต่อต้านลิขิตฟ้าให้ตื่นตัว "ฟ้าดินไม่เคยเมตตาผู้ใด... เช่นนั้นแล้ว เหตุไฉนข้าต้องก้มหัวให้ค่ายกลเดรัจฉานของพวกเจ้า?" สุ้มเสียงของหลี่มู่ไป๋ราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนสะเทือนแก้วหูของผู้คน สิ้นคำพูด ร่างของเขาก็พุ่งทะยานออกไปดั่งสายฟ้าฟาด ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความเร็วที่แม้แต่สายตาของยอดฝีมือยังแทบจับภาพไม่ทัน! *เปรี้ยง!* ประกายกระบี่สีครามเข้มระเบิดออกเป็นวงกว้าง คมกระบี่กรีดผ่านม่านอักขระเวทจนเกิดเสียงกรีดร้องโหยหวนของดวงวิญญาณนับพันที่ถูกกักขัง แรงปะทะระหว่างปราณกระบี่ทวนกระแสฟ้าและค่ายกลพันศัสตราแผ่ขยายออกเป็นคลื่นกระแทก ทำลายโขดหินเบื้องล่างจนแหลละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา ทว่าพรรคเพลิงอสูรทมิฬมิได้มีดีเพียงแค่ค่ายกลผิวเผิน ทันทีที่กระบี่แรกทะלוงผ่าน โซ่ตรวนโลหิตนับร้อยเส้นก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาจากมุมมืด หมายจะตรึงร่างของหลี่มู่ไป๋ให้กลายเป็นรังผอมไร้ลมหายใจในคราเดียว "ระวัง!" น้ำเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีดังขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเซียนสาวผู้หลุดพ้นจากโลกีย์ มู่หรงเสวี่ยรายล้อมกายด้วยเกล็ดน้ำแข็งนับหมื่นที่หมุนวนเป็นพายุหิมะ นางกวัดแกว่งกระบี่หิมะโลหิตวาดเป็นวงโค้ง ปัดป้องโซ่ตรวนโลหิตที่ลอบโจมตีเข้ามาจากมุมอับได้อย่างไร้ที่ติ ไอความเย็นเยือกแผ่ซ่านเข้าสยบกลิ่นอายโลหิตจนแข็งค้างกลางอากาศ นางยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่เขา ดวงตางามลึกล้ำดั่งหุบเหมันต์ทอดมองบุรุษผู้เป็นดวงใจเพียงหนึ่งเดียวก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "เส้นทางเบื้องหน้า... ข้าจะเปิดทางให้ท่านเอง มู่ไป๋" หลี่มู่ไป๋หันไปสบตากับนาง แววตาทระนงอ่อนลงชั่วพริบตา ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านหัวใจท่ามกลางสมรภูมิที่หนทอปด้วยกลิ่นอายมรณะ เขากระชับกระบี่ในมือแน่นขึ้น พลังปราณวิญญาณในตันantian (จุดตันเถียน) พลุ่งพล่านดั่งมังกรคลั่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า "ดีนัก... ถ้าเช่นนั้น วันนี้เราสองคนจะใช้กระบี่คู่นี้ ทะלוวงฟ้าดินให้ประจักษ์!" สิ้นเสียงคำรามกึกก้อง หลี่มู่ไป๋แปรเปลี่ยนวิถีกระบี่เป็น "เคล็ดทวนกระแสฟ้า: ดาราดับตะวัน" ร่างทั้งร่างพุ่งทะยานผสานเป็นหนึ่งเดียวกับคมกระบี่ พุ่งชนเสาอักขระเวทต้นที่สามซึ่งเป็นจุดตายของค่ายกลอย่างแม่นยำ ประกายแสงเจิดจ้าบาดตาแผ่ซ่านไปทั่วทิศทาง แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดินยุบตัวลงเป็นหลุมลึก ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ค่ายกลกำลังจะแหลกสลายเป็นจุล ทันใดนั้นเอง... เงาร่างสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากม่านหมอกหนาทึบบนยอดผา พลังกดดันระดับขอบเขตบรรพกาลที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่ายกดทับลงมาทันที จนลมหายใจของหลี่มู่ไป๋และมู่หรงเสวี่ยสะดุดกึก เงาร่างนั้นยกมือขึ้นช้าๆ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันไร้ขอบเขต "คิดว่าทำลายค่ายกลกากเดนนี้ได้ แล้วพวกเจ้าจะรอดออกไปจากหุบผานี้ได้เช่นนั้นหรือ... หลี่มู่ไป๋ บุตรชายแห่งสำนักกระบี่รกร้าง เจ้าช่างไม่รู้อะไรเลยว่า... บิดาของเจ้าในอดีต ก็ตายด้วยกระบวนท่าเดียวกับที่ข้ากำลังจะใช้เด็ดหัวเจ้าในตอนนี้!" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากระแสฟ้าไปกับบทนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นเร้าใจยิ่งกว่าเดิมนะครับ