พันธะแห่งวิถียุทธ

"หากเจ้ายังคิดใช้เส้นทางนี้เป็นสุสานของข้า เกรงว่ากระบี่ในมือของเจ้าคงต้องเปลี่ยนเป็นกระดูกสุนัขแทนแล้วกระมัง" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานดุจหินผากระทบสายธารดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโรงเตี๊ยมร้างริมทาง ม่านยามวิกาลปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ หยาดฝนปรอยปรายด้านนอกซัดสาดกลิ่นไอความชื้นและกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ เข้ามาปะทะนาสิก ไป๋ซือหรานมิได้แม้แต่จะชายตามองเงาร่างนับสิบที่ล้อมกรอบเขาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเจือแววเย้ยหยันต่อฟ้าดินยังคงเรียบเฉย นิ้วมือเรียวยาวคีบจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ ราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่า ทว่าบรรยากาศรอบกายเขากลับแผ่ซ่าน ‘จิตสังหาร’ อันคมกริบชนิดหนึ่งออกมา จนอากาศภายในรัศมีสามเชือกบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น นี่คือวิถีกระบี่ที่หล่อหลอมผ่านกองเลือดและความอยุติธรรมของยุทธภพ—ทะนงตน เด็ดเดี่ยว และไม่เคยคุกเข่าให้ผู้ใด "ไป๋ซือหราน! อย่าได้จองหองให้มากนัก คัมภีร์บรรพกาลเก้าสวรรค์หาใช่สมบัติที่คนไร้สำนักเช่นเจ้าจะครอบครองได้ คายมันออกมา มิฉะนั้นวันนี้คือวันตายของเจ้า!" หัวหน้ากลุ่มมือสังหารชุดดำนาม ‘เฟิงอี้’ แผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ประกายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองเป้าหมายเขม็ง พลังปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นที่เจ็ดถูกปลดปล่อยออกมาจนคานไม้ของโรงเตี๊ยมสั่นสะเทือน ปัง! ไป๋ซือหรานแค่นเสียง 'ฮึ' ออกมาจากลำคอ ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนช้าๆ แรงกดดันมหาศาลจากตัวเขาพวยพุ่งสวนกลับไปในพริบตา ราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่ถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา ด้ามกระบี่เหล็กนิลในฝักที่คาดอยู่ข้างเอวสั่นระริก ส่งเสียง ‘กริ๊ง’ ดุจเสียงคำรามเตือนสติมัจจุราช ทว่า... ก่อนที่คมกระบี่ของเขาจะได้ลิ้มรสเลือดของศัตรู แสงสีฟ้าครามสายหนึ่งก็วาบผ่านหน้าต่างที่แตกละเอียดเข้ามาดุจสายฟ้าฟาด! ฉับพลัน ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกก็แผ่ซ่านเข้าปกคลุมทั่วทั้งโรงเตี๊ยม ละอองน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีครามโปรยปรายลงมาอย่างงดงามแต่ทว่าอันตรายถึงชีวิต เพล้ง! เงาร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายเหมันต์ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าไป๋ซือหรานอย่างเงียบเชียบ มู่หรงชิงอวี่มิได้เอ่ยวาจาใดๆ สักคำ นางเพียงชูนิ้วเรียวดุจหยกขึ้นวาดกลางอากาศครั้งหนึ่ง... พลังความเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นคมดาบน้ำแข็งนับพันเล่ม พุ่งเข้าใส่กลุ่มมือสังหารชุดดำด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ "อ๊ากกก!" เสียงกรีดร้องโหยหวนดังประสานกันชั่วพริบตา มือสังหารสามคนแรกที่พุ่งเข้ามาถูกความเย็นยะเยือกแช่แข็งกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในชั่วพริบตา ก่อนที่ร่างของพวกมันจะแตกสลายกลายเป็นผุยผงไปต่อหน้าต่อตา! เฟิงอี้หน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "นะ... นางเซียนน้ำแข็งโลหิต! มู่หรงชิงอวี่ เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่!" มู่หรงชิงอวี่ปรายตามองอีกฝ่ายด้วยแววตาว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่น ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง รัศมีเยือกเย็นรอบกายของนางทำให้บรรยากาศภายในห้องลดต่ำลงจนจุดเยือกแข็ง นางไม่แม้แต่จะชายตามองไป๋ซือหรานที่ยืนอยู่ด้านหลัง เอמהน้ำเสียงราบเรียบเย็นชาออกมาว่า "พวกมันรบกวนความสงบของข้า" ไป๋ซือหรานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มหยัน "แม่นางมู่... ดูเหมือนว่าเจ้าจะชอบแย่งงานข้าอยู่เรื่อยนะ" "หากเจ้าอยากตายเร็วว่านี้ ข้าก็ไม่ขัดข้องที่จะปล่อยให้พวกมันจัดการเจ้า" มู่หรงชิงอวี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าหางตาของนางแอบเหลือบมองแผลที่หัวไหล่ของชายหนุ่มซึ่งยังมีคราบเลือดซึมอยู่จางๆ เฟิงอี้เห็นท่าไม่ดี อาศัยจังหวะที่ทั้งสองกำลังสนทนากัดฟันกรอด แผดเผาพลังโลหิตเฮือกสุดท้ายพุ่งทะยานหนีออกทางหน้าต่างด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูง "พวกเจ้าจำไว้ วันนี้ข้าปล่อยพวกมันไปก่อน!" "คิดจะไป? ง่ายเกินไปกระมัง" ไป๋ซือหรานแค่นยิ้ม ร่างของเขาเคลื่อนไหวราวกับภาพติดตา เร็วยิ่งกว่าสายลมพายุ ทว่า... มู่หรงชิงอวี่กลับเร็วกว่า นางสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง ละอองน้ำแข็งพุ่งทะยานออกไปดุจลูกศรปักเข้าที่แผ่นหลังของเฟิงอี้เต็มแรง ร่างของมือสังหารผู้ยิ่งใหญ่ร่วงหล่นลงกระแทกพื้นด้านนอกกระอักเลือดคำโต ก่อนจะสิ้นใจตายโดยที่ดวงตาทั้งสองข้างยังเบิกโพลงด้วยความแค้นเคืองและหวาดกลัว ความเงียบสงบกลับคืนสู่โรงเตี๊ยมอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงฝนที่ยังคงโปรยปราย ไป๋ซือหรานเดินไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าร่างไร้ลมหายใจของเฟิงอี้ ก้มลงค้นตาม2ตั๋วแลกเงินและแผ่นหยกโบราณที่สลักลวดลายประหลาดชิ้นหนึ่งขึ้นมา พลังปราณอ่อนๆ ไหลวนอยู่บนผิวหยก บ่งบอกว่ามันคือแผนที่ส่วนหนึ่งที่เชื่อมโยงไปยัง ‘หุบเขาอเวจีบรรพกาล’ สถานที่ซ่อนเร้นของคัมภีร์ที่ชาวยุทธต่างแย่งชิง มู่หรงชิงอวี่เดินตามออกมา ยืนกอดอกมองแผ่นหยกในมือของชายหนุ่มเงียบๆ "เจ้าต้องการมันสินะ" นางเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "แล้วแม่นางเล่า มิใช่ว่าเดินทางมาไกลถึงแดนบูรพาเพื่อสิ่งนี้เหมือนกันหรอ?" ไป๋ซือหรานหันกลับมาสบตาคู่นั้น นัยน์ตาคมกริบสะท้อนเงาร่างระหงของนางอย่างชัดเจน "คัมภีร์บรรพกาลเก้าสวรรค์ไม่ได้มีไว้สำหรับคนอ่อนแอ และเส้นทางเบื้องหน้าก็เต็มไปด้วยเงาหัวที่พร้อมจะหลุดจากบ่าได้ทุกเมื่อ เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้กับคนเช่นข้า?" มู่หรงชิงอวี่นิ่งเงัตไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่แววตาเย็นชาจะฉายประกายความเด็ดเดี่ยวขึ้นมาวูบหนึ่ง นางสะบัดกระบี่น้ำแข็งในมือเก็บเข้าฝักด้วยท่าทางสง่างามไร้ที่ติ "วิถีกระบี่ของข้า... ไม่เคยเกรงกลัวความตายอยู่แล้ว" นางเอ่ยเสียงเรียบ "อีกอย่าง หากไม่มีข้าคอยเก็บกวาดศพให้ เจ้าคงตายไปตั้งแต่สามวันก่อนที่เมืองโบราณนั่นแล้ว ไป๋ซือหราน" ไป๋ซือหรานหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง กลิ่นอายความอหังการ์แผ่ซ่านไปทั่ว "ฮ่าๆๆ! ดี! พูดได้ดี! เช่นนั้นบนเส้นทางล้างผลาญนี้ เราสองคนมาลองดูกันว่า ระหว่างกระบี่น้ำแข็งของเจ้า กับกระบี่โลหิตของข้า สิ่งใดจะสั่นคลอนฟ้าดินได้มากกว่ากัน!" ทั้งสองประสานสายตากันโดยไม่ต้องมีคำสัญญาใดๆ เพิ่มเติม นี่คือพันธะแห่งวิถียุทธ—จับมือร่วมทางชั่วคราวท่ามกลางมรสุมยุทธภพที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิต ทว่า... ในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะหันหลังก้าวเดินออกจากโรงเตี๊ยมเพื่อมุ่งหน้าสู่หุบเขาอเวจีบรรพกาลนั้นเอง ตึง! ตึง! ตึง! เสียงกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับมาจากเก้าชั้นฟ้า ท้องน้ายามวิกาลที่ควรจะมีเพียงสายฝน กลับถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานดุจโลหิตในพริบตา เมฆฝนแตกกระจายออกเป็นวงกว้าง เผยให้เห็นเงาร่างนับร้อยที่ยืนอยู่บนยอดเจดีย์ร้างเบื้องหน้า ผู้นำขบวนคือชายชราในชุดคลุมสีทองปักลายมหาวิหก แววตาทั้งคู่เปล่งประกายสีทองอร่ามดุจเทพเจ้าลงมาจุติ แรงกดดันระดับ ‘บรรพชน’ แผ่ซ่านกดทับจนลมหายใจของไป๋ซือหรานและมู่หรงชิงอวี่ติดขัดในทันที! "ฮ่าๆๆ... ไป๋ซือหราน, มู่หรงชิงอวี่ พวกเจ้าคิดหรือว่า แผนที่ชิ้นนั้นจะนำพาพวกเจ้าไปถึงหุบเขาอเวจีได้จริงๆ?" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องกังวานเสียดแก้วหู ชายชราก้าวเท้าลงมาจากอากาศทีละก้าวราวกับเดินบนบันไดไร้ลักษณ์ พร้อมกับชักกระบี่โบราณเล่มหนึ่งออกจากฝักช้าๆ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดินทางฝ่าลมฝาคมกระบี่มาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้นะครับ — พยัคฆ์ขาวคำราม