ตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้

“เอาทฤษฎีความเย็นชาของคุณไปใช้กับงานวิจัยอื่นเถอะครับ ศ.ดร.กวิน ผมว่าการที่ธนภัทรจะเข้ามาเป็นสปอนเซอร์ให้โปรเจกต์นี้ มันเป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผลที่สุดในเชิงเศรษฐศาสตร์แล้ว” ณิชมนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าแววตาของเธอกลับวาวโรจน์ไปด้วยความขุ่นเคือง มือเรียวบางพยายามดึงข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็กของชายหนุ่มตรงหน้า กวินไม่ปล่อย มือหนาของเขาบีบกระชับข้อมือเธอไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บริเวณลำคอระหง กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมแนววู้ดดี้ผสมกับกลิ่นสารเคมีในห้องแล็บที่เขามักจะใช้ ทำให้บรรยากาศรอบตัวณิชมนตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก “สมเหตุสมผลสำหรับคุณ... หรือสมเหตุสมผลเพราะไอ้หมอนั่นมันมีเงินหนาพอที่จะซื้อเวลาของคุณได้กันแน่ครับ ณิช” เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าด้วยความกรุ่นโกรธ กวินกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว “ในฐานะหัวหน้าทีมวิจัย ผมมีอำนาจตัดสินใจว่าใครควรจะเข้ามาอยู่ในห้องทดลองนี้ และที่สำคัญ... ใครที่ควรจะถูกกำจัดออกไปจากชีวิตการทำงานของผม” “คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนชีวิตส่วนตัวของฉัน!” ณิชมนตวาดกลับ แม้ร่างกายจะสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทะกัน แต่เธอก็ยังเชิดหน้าท้าทาย กวินไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด เขาเพียงแต่หยิบไอแพดบนโต๊ะทำงานขึ้นมา แล้วกดเปลี่ยนกำหนดการทดลองในระบบเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลางอย่างรวดเร็ว เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอแล็บของณิชมนดังขึ้นทันที หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นตารางเวลาที่ถูกแก้ไขจนยุ่งเหยิง “คุณทำอะไรของคุณ!” “ผมเลื่อนตารางการทดลองให้เร็วขึ้นเป็นสี่ทุ่มคืนนี้ และลดจำนวนผู้ช่วยแล็บลงเหลือแค่คุณกับผมเพียงสองคน” เขากล่าวพลางปลดเนคไทออกเล็กน้อย สายตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความโกรธ แต่มันแฝงไปด้วยแรงปรารถนาที่ซ่อนลึกภายใต้ตรรกะอันเย็นเยียบ “ถ้าอยากจะเอาโปรเจกต์นี้ให้รอด ก็เตรียมตัวให้พร้อม เพราะในพื้นที่แคบๆ ตรงนั้น... ผมจะทำหน้าที่ ‘ตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้’ ให้คุณได้เห็นเอง” ณิชมนรู้สึกเหมือนถูกต้อนเข้ามุมจนหมดหนทาง กลิ่นอายความเป็นชายที่พุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสทำให้สมาธิของเธอแตกกระเจิง ความคิดที่จะโต้แย้งถูกกลบด้วยความสั่นไหวที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง การทำงานร่วมกับกวินในพื้นที่ปิดตาย คือหายนะที่เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีวันรับมือได้ไหว เวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่มตรง ห้องแล็บชั้นใต้ดินเงียบสนิท มีเพียงเสียงฮัมของเครื่องทำความเย็นที่ดังเป็นจังหวะ ณิชมนก้มหน้าก้มตาตรวจสอบค่าสเปกโทรสโกปีอย่างตั้งใจ พยายามเมินเฉยต่อร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร รังสีความร้อนจากกายแกร่งแผ่ซ่านเข้ามาจนผิวแก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อ “ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานสูงเกินไปครับ” กวินก้าวเข้ามาประชิดตัวโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง เขาโน้มตัวลงมาดูหน้าจอเหนือไหล่เธอ สัมผัสจากต้นแขนของเขาที่เบียดเสียดกับแขนของเธอทำให้ณิชมนต้องกลั้นหายใจ “ฉันตรวจสอบแล้ว มันเกิดจากค่าไอออนไนซ์ที่ผันผวน...” เธอพยายามอธิบาย แต่เสียงกลับสั่นพร่า “มันไม่ได้เกิดจากเครื่องมือหรอกครับ ณิช” มือหนาเลื่อนมาวางบนเคาน์เตอร์ขนาบข้างตัวเธอ กักขังเธอไว้ในวงล้อมของร่างกายกำยำ “แต่มันเกิดจากสมาธิของคุณ... ที่สั่นคลอนทุกครั้งที่ผมอยู่ใกล้” เขาก้มลงมากระซิบข้างใบหู ปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสผิวเนียนเบาๆ อย่างจงใจ ณิชมนหลับตาลงแน่น พยายามเรียกสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดให้กลับมา แต่กลิ่นกายของเขากลับเป็นดั่งมอร์ฟีนที่ทำให้เธอเคลิบเคลิ้ม “กวิน... หยุดเถอะครับ เรากำลังทำงาน...” “งานนี้มีค่าแค่ไหนกันครับ ถ้าเทียบกับความรู้สึกที่ผมกำลังจะระเบิดออกมาตอนนี้” เขากดเสียงต่ำลง แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันและเร่าร้อนราวกับสัตว์ป่าที่หมดความอดทน “ผมไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องสมบัติของผม โดยเฉพาะไอ้ธนภัทรที่มันหวังจะเอาเงินมาฟาดหัวคุณเพื่อแย่งงานวิจัยชิ้นนี้ไปจากผม” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากหน้าจอเมนเฟรมก็ดังขึ้นรัวๆ กวินหันขวับไปมองหน้าจอ ความเย็นชาในแววตากลับมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเย็นที่เกิดจากความเงียบเหงา หากแต่เป็นความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นเมื่อพบความผิดปกติบางอย่าง หน้าจอแสดงผลการเข้าถึงข้อมูลรหัสผ่านระดับสูงสุด ซึ่งมีเพียงเขาและคนในระดับบริหารเท่านั้นที่เข้าถึงได้ แต่มันกลับกำลังถูกแฮ็กจากเครือข่ายภายนอก... ซึ่งต้นทางนั้นมาจากรถหรูที่จอดอยู่หน้าตึกวิจัยในวินาทีนี้เอง กวินหรี่ตาลง มองผ่านหน้าต่างห้องแล็บออกไปเห็นเงาของใครบางคนก้าวลงจากรถคันนั้น พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำที่เดินตามหลังมาอย่างคุกคาม เขาหันกลับมามองณิชมนที่ยังคงสับสน ก่อนจะคว้าข้อมือเธอแล้วดึงให้หลบเข้าที่กำบังหลังตู้เก็บสารเคมี “อย่าส่งเสียง” เขาคำรามเบาๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูทางเข้าที่กำลังถูกใครบางคนพยายามไขเข้ามาอย่างถือวิสาสะ “ใครกัน...” ณิชมนถามเสียงสั่น “ตัวแปรที่ผมไม่ได้ควบคุม... และกำลังจะทำลายทุกอย่างที่คุณพยายามสร้างมา” กวินหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากลิ้นชักลับใต้โต๊ะ พร้อมกับกดล็อกประตูห้องแล็บด้วยระบบรหัสผ่านสำรองที่ไม่มีใครรู้ ขณะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด บานประตูเหล็กกล้าก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้องทดลองอันเงียบงัน วิทยาศาสตร์รอบตัวขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามบทเริ่มต้นของความรักที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดและอันตรายในครั้งนี้ครับ