ปฏิกิริยาแรกพบ

"ทฤษฎีเทอร์โมдинаมิคของคุณมันใช้ได้แค่บนกระดาษเปื้อนหมึกในห้องแอร์เย็นๆ เท่านั้นแหละครับ ดร.ณิชมน... แต่มันใช้งานจริงไม่ได้ในโลกที่สารเคมีมันไม่ได้เดินตามกฎฟิสิกส์อันแสนน่าเบื่อของคุณ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมปฏิบัติการวิจัยชั้นสิบห้า กวินพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แขนแกร่งทั้งสองข้างกอดอกไว้หลวมๆ ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยประกายตาดุดันที่พร้อมจะบดขยี้ทุกข้อโต้แย้งให้แหลกคามือ ณิชมนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เธอกระแทกแฟ้มเอกสารสรุปผลงานวิจัยลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนกระดาษด้านในกระพือไหว ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวและท้าทาย เธอเกลียดนัก... ผู้ชายประเภทที่คิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในห้อง และใช้อำนาจความเป็นศาสตราจารย์มาข่มเหงความคิดคนอื่น "ถ้าศาสตราจารย์กวินจะกรุณาเปิดกะโหลกแล้วทำความเข้าใจใหม่สักนิด คุณก็จะรู้ว่าปฏิกิริยาอินทรีย์มันมีพลวัตมากกว่าสมการเชิงเส้นตายซากที่คุณใช้สอนเด็กปีหนึ่ง!" ณิชมนสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนที่อาบยาพิษ "งานวิจัยชิ้นนี้คือโปรเจกต์ร่วมระหว่างเรา ไม่ใช่เวทีให้คุณมานั่งอวดเบ่งทฤษฎีฟิสิกส์ดาราศาสตร์บ้าบออะไรนั่น ถ้าคุณไม่เข้าใจกระบวนการสังเคราะห์เบื้องต้น กรุณากลับไปนั่งคำนวณวงโคจรดาวเคราะห์ในห้องของคุณเถอะครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณคงไม่เคยลงมือทำแล็บด้วยตัวเองจนมือเปื้อนสารเคมีจริงๆ หรอกมั้งครับ" บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ลูกน้องในทีมและเจ้าหน้าที่วิจัยต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อเห็นยักษ์ใหญ่สองตัวกำลังปะทะเขี้ยวเล็บกันตั้งแต่วันแรกที่ต้องมาร่วมงานกัน กวินไม่ได้โกรธ... ตรงกันข้าม มุมปากหยักลึกข้างหนึ่งกลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ ชายหนุ่มผละออกจากขอบโต๊ะ ก้าวเท้ายาวๆ เข้าหาหญิงสาวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนณิชมนต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ กระทั่งแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์โลหะด้านหลังอย่างจัง "ปากเก่งไม่เบานี่ครับ... ดร.ณิชมน" กวินโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงระเหยเข้าปะทะนาสิกของเธอจนสติแทบกระเจิง "คุณคิดว่าการเอาชนะผมด้วยคำพูดจิกกัดพวกนั้น จะทำให้สมการพลังงานในงานวิจัยของคุณมันถูกต้องขึ้นมาได้งั้นเหรอครับ?" "ถอยไปนะ..." ณิชมนเอ่ยเสียงลอดไรฟัน มือเรียวพยายามยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาเอาไว้ แต่สัมผัสจากเนื้อผ้าสูทเนื้อดีที่แนบชิดกับมวลกล้ามเนื้อแข็งแกร่งใต้ร่มผ้ากลับให้ความรู้สึกร้อนผ่าวราายมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านไปทั่วฝ่ามือจนเธอต้องรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน "ทำไมล่ะครับ? กลัวเหรอ?" กวินกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวนั้นจงใจทิ้งน้ำหนักคำพูดแต่ละคำให้กระแทกกระทั้นลงกลางใจ "คุณบอกว่าผมไม่เข้าใจเคมีอินทรีย์... งั้นเรามาพิสูจน์กันหน่อยไหมครับ ว่าทฤษฎีแรงดึงดูดระหว่างมวลของผม กับปฏิกิริยาเคมีในร่างกายคุณ อันไหนมันจะระเบิดเร็วกว่ากัน" ณิชมนหัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ตรงหน้าต่างหากที่กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย เธอเกลียดที่ร่างกายตัวเองตอบสนองต่อสัมผัสคุกคามนี้ เกลียดที่กลิ่นกายของเขาทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวอย่างน่าประหลาด ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน "ขอโทษทีครับ ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะงานสำคัญหรือเปล่า?" ธนภัทร นักลงทุนหนุ่มใหญ่เจ้าของทุนสนับสนุนหลักโปรเจกต์นี้ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ สายตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดกันเกินความจำเป็นด้วยแววตาไหววับที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะเดินตรงเข้ามาหาณิชมนแล้วถือวิสาสะโอบไหล่บางเอาไว้หลวมๆ "พอดีผมแวะเอาเอกสารเพิ่มเติมมาให้... ดร.ณิชมนดูเหนื่อยๆ นะครับ สนใจไปทานกาแฟกับผมสักหน่อยไหมครับ ผมมีข้อเสนอเรื่องงดลงทุนที่น่าสนใจอยากคุยส่วนตัวด้วย" กวินหรี่ตาลงมองมือที่วางอยู่บนไหล่ของหญิงสาว รังสีความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงทันที บรรยากาศในห้องที่ร้อนระอุด้วยอารมณ์เมื่อครู่ กลับกลายเป็นความเดือดดาลระอุระรอกใหม่ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ