รอยร้าวบนเอกสารสำคัญ

เสียงปากกาลูกลื่นราคาแพงจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้ายอย่างแผ่วเบา ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องกังวานในความรู้สึกของ ‘รินรดา’ ราวกับเสียงระเบิดที่ทำลายโซ่ตรวนที่ผูกมัดหัวใจของเธอมาตลอดสามปี บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้มตัวเดิมที่เธอเคยนั่งเฝ้ารออคินกลับบ้านยามดึกดื่น บัดนี้เหลือเพียงเอกสารการหย่าร้างที่ลงนามสมบูรณ์แบบ ทั้งชื่อของเธอและชื่อของเขา... หรืออย่างน้อยก็ในมุมที่เขามักจะเซ็นเอกสารธุรกิจด้วยความเร่งรีบจนลืมละเมียดละไมกับชีวิตคู่ รินรดาวางปากกาสีเงินลงข้างเอกสาร ก่อนจะกวาดสายตามองคฤหาสน์หรูที่โอ่อ่าทว่าเย็นเยียบราวกับสุสานแห่งความรู้สึก อากาศในห้องโถงกว้างหนาวเหน็บเสียดกระดูก ไม่ใช่เพราะอุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศ หากแต่เป็นความว่างเปล่าที่กัดกินทุกอณูพื้นที่ เธอไม่ได้ร้องไห้ น้ำตาของเธอแห้งเหือดไปตั้งแต่วันที่เขาพาหญิงอื่นมาปรากฏตัวในงานเลี้ยงการกุศลและแนะนำเธอว่าเป็นเพียง ‘ภรรยาที่ไม่มีบทบาทสำคัญ’ ในชีวิตของเขา “จบสักทีนะ... ริน” เสียงพึมพำของหญิงสาวแผ่วเบาดุจลมหายใจ เธอเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมอง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ยังคงอบอวลอยู่รอบตัว แต่อีกไม่นาน กลิ่นนี้ก็จะถูกลบเลือนด้วยความเย็นชาที่เขาคุ้นเคย --- สามปีต่อมา... แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลในงานกาล่าการกุศลสะท้อนกับจี้เพชรบนคอระหงของรินรดา มันเปล่งประกายล้อเล่นกับแสงสี จนยากจะมีใครละสายตาจากนักออกแบบจิวเวลรี่สาวชื่อดังแห่งปี เธอดูสง่างาม เย็นเยียบ และทรงพลัง—ผิดกับรินรดาในอดีตที่อ่อนแอและยอมจำนนต่อโชคชะตาอย่างสิ้นเชิง “คุณดูโดดเด่นมากในคืนนี้ คุณรินรดา” เสียงทุ้มต่ำของ ‘ธันวา’ ดังขึ้นข้างหูพร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่เอวของเธอ รินรดาคลี่ยิ้มบางๆ อย่างเป็นมารยาท เธอรู้ดีว่าชายคนนี้คือใคร และเขามีเป้าหมายอะไรในการเข้าหาเธอ “ขอบคุณค่ะ คุณธันวา แต่ดิฉันคิดว่าเพชรชิ้นนี้ต่างหากที่โดดเด่น ไม่ใช่ดิฉัน” “บางที... สิ่งที่ส่องประกายที่สุด อาจจะไม่ได้ต้องการแค่แสงไฟจากข้างนอก แต่ต้องการ ‘ใครบางคน’ มาช่วยเจียระไนให้มันสมบูรณ์แบบขึ้น” ธันวาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ สายตาที่เต็มไปด้วยแผนการ “โดยเฉพาะถ้าการเจียระไนนั้น จะทำให้ศัตรูทางธุรกิจของผมต้องสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไป” รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอรู้ว่าเขากำลังหมายถึงใคร ‘อคิน’ อดีตสามีผู้ที่เปรียบเสมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย แต่น่าเสียดายที่ธันวาไม่เคยรู้เลยว่าน้ำแข็งที่ว่านั้น ได้สร้างบาดแผลที่ไม่มีวันจางหายให้แก่เธอไว้ลึกเพียงใด ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบสงัดลง เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาในโถงงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาบัดนี้ดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความอึดอัด อคินยังคงเป็นชายหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์ ทว่าแววตาของเขากลับดูหม่นแสงลงราวกับคนที่สูญเสียบางอย่างไปตลอดกาล สายตาของเขากวาดผ่านฝูงชน ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่รินรดา ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่ความเด็ดเดี่ยวที่มีในวันนี้ทำให้เธอก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา “สวัสดีค่ะ คุณอคิน... ไม่คิดว่าจะได้พบกันในงานนี้นะคะ” เธอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ อคินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอได้กลิ่นหอมสะอาดของไม้สนและยาสูบจางๆ ที่เคยเป็นดั่งกลิ่นประจำตัวของเขา มันชวนให้คิดถึงค่ำคืนที่เขากดทับเธอลงบนเตียงกว้าง รสจูบที่ร้อนแรงจนแทบมอดไหม้ และสัมผัสที่ดูเหมือนจะถนอมหวงแหนแต่กลับเต็มไปด้วยการเรียกร้องเอาแต่ใจ ดวงตาคมกริบของอคินไล่มองใบหน้าที่สวยสง่าของเธอ ก่อนจะหยุดลงที่ลำคอระหงและจี้เพชรเม็ดงาม ความสับสนวูบไหวในแววตาของเขาทำให้รินรดาต้องก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว “ริน... คุณเปลี่ยนไปมาก” เขาเอ่ยเสียงพร่า ความโหยหาที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงนั้นแทบจะทำให้เธอกลั้นหายใจ “คนเราต้องเติบโตค่ะ คุณอคิน... ไม่ใช่ย่ำอยู่กับที่เหมือนคนบางคน” เธอตอกกลับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง มือถือในมือของอคินก็สั่นรัว เขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไปทันที เขาเงยหน้ามองรินรดาด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถบรรยายได้ “ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ... เรื่องที่ผมเพิ่งรู้ และคุณไม่เคยบอกผมเลย” “เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันแล้วค่ะ เอกสารหย่าฉบับนั้นมีผลสมบูรณ์มาสามปีแล้ว” รินรดาหันหลังเตรียมจะเดินหนี แต่ทว่าอคินกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนการคุกคาม แต่กลับแฝงไปด้วยความร้าวรานที่เขาส่งผ่านมาถึงเธอผ่านฝ่ามือที่สั่นเทา “ถ้าคุณคิดว่าการทิ้งใบหย่าไว้แล้วหายไปคือการจบเรื่องทั้งหมด... คุณคิดผิด” อคินกระซิบชิดใบหู เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนของลมหายใจที่คุ้นเคย “เมื่อครู่ผมเพิ่งได้รับเอกสารฉบับหนึ่ง... ผลตรวจ DNA ของเด็กผู้ชายที่หน้าตาเหมือนผมทุกประการในโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่ง... รินรดา... นั่นลูกของผมใช่ไหม!” คำถามนั้นดังก้องอยู่ในหัวของรินรดา ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางงานเต้นรำ เธอหันกลับไปสบตาเขา หัวใจที่เคยตั้งกำแพงไว้สูงตระหง่านบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในบทเริ่มต้นนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะคะ เข็มฉายานิศ