คำปลอบประโลมที่เย็นชา

"ความผิดพลาดร้อยละสามจุดสี่ในจังหวะสวนกลับเมื่อครู่ ไม่ใช่เพราะเธอคำนวณตำแหน่งผิดพลาดครับ ลิน..." เสียงทุ้มต่ำของคานน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นจำลองของหอคอยแห่งการทดสอบ แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าต่างโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา แววตาของชายหนุ่มยังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอแสดงผลสถิติการต่อสู้ย้อนหลังที่ลอยเคว้งคว้าง เส้นกราฟสีแดงและน้ำเงินนับร้อยเส้นไขว้กันไปมาจนดูน่าปวดหัว แต่สำหรับอดีตนักวิเคราะห์เกมมืออาชีพอย่างเขา มันคือแผนที่นำทางที่บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างชัดเจน ลินนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงสนาม ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีเทาเข้มห่อหุ้มด้วยบรรยากาศที่เงียบงัน ดวงตาสวยคมคู่นั้นเหม่อมองไปยังพื้นห้องอย่างไร้จุดหมาย ปลายนิ้วเรียวยาวประสานกันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ร่องรอยความพ่ายแพ้จากการต่อสู้กับบอสชั้นที่ยี่สิบห้าเมื่อครู่ยังคงฝังรากลึกอยู่ในความรู้สึก แม้ในโลก VRMMO แห่งนี้ความเจ็บปวดทางกายจะถูกลดทอนลงจนแทบไม่เหลืออะไร แต่ความรู้สึกพ่ายแพ้และไร้พลังกลับกัดกินจิตใจของเธออย่างช้าๆ นี่คือครั้งแรกที่ตำราเคลื่อนที่ผู้รอบรู้ทุกกลไกของเกมอย่างเธอเกิดอาการ "รวน" จนคำนวณพลาดในวินาทีชี้เป็นชี้ตาย "ฉัน... ประเมินค่าความทนทานของเกราะอัศวินเวทมนตร์ต่ำไป" ลินเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่แหบพร่ากว่าปกติ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น "ถ้าฉันคำนวณอัตราการเสื่อมสลายของมานาเร็วกว่านั้นอีกแค่เสี้ยววินาที เราคงไม่ต้องถอยร่นออกมาในสภาพนี้... ฉันทำให้แผนการที่นายเตรียมมาสามวันพังไม่เป็นท่า คานน์" ความรู้สึกผิดที่สะสมมาจากการต่อสู้ถาโถมเข้าใส่หญิงสาวราวกับคลื่นใต้น้ำ สำหรับคนที่เป็นเสมือนมันสมองของปาร์ตี้ ความผิดพลาดทางตัวเลขเพียงเล็กน้อยคือรอยด่างพร้อยที่ไม่ให้อภัยตัวเอง คานน์ไม่ได้ขยับตัวเข้าไปปลอบโยนในทันที เขาไม่ใช่ประเภทที่จะใช้คำพูดหวานเลี่ยนหรือตบไหล่ให้กำลังใจแบบลวกๆ ชายหนุ่มเพียงแค่ลากเก้าอี้ไม้เก่าๆ เข้ามานั่งลงตรงหน้าเธอ เว้นระยะห่างที่พอดีเพื่อให้เกียรติ แต่ก็ใกล้พอที่จะทำให้รับรู้ถึงไออุ่นจากตัวตนของกันและกัน เขายกมือขึ้นปัดหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าทิ้งไป เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า เพื่อบังคับให้สายตาของลินต้องเงยขึ้นมาสบตากับเขาโดยตรง "ลินครับ ฟังผมให้ดีนะ" คานน์เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงและจริงจัง "ในโลกของอีสปอร์ตและเกมจำลองสถานการณ์ ไม่มีใครคำนวณได้แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับ แม้กระทั่งปัญญาประดิษฐ์ระดับสูงที่สุดก็ยังมีค่าความคลาดเคลื่อน" ลินช้อนตาขึ้นมองเขาเล็กน้อย แววตาคู่นั้นสะท้อนความสับสนและเหนื่อยล้า "แต่นายคือคนควบคุมสถิตินะ คานน์... นายมองเห็นทุกอย่าง นายควรจะตำหนิฉันสิ" เธอกล่าวเสียงเบา "ทำไมผมต้องตำหนิคุณด้วยล่ะครับ?" คานน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก "ในเมื่อความผิดพลาดที่คุณพูดถึง มันทำให้เราค้นพบ 'บั๊ก' ทางกายภาพของบอสตัวนั้นไม่ใช่หรือครับ?" หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจ คานน์ขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบฉายแววประกายแห่งการวิเคราะห์ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา "ตอนที่คุณคำนวณพลาดแล้วปล่อยให้เกราะของมันต้านทานเวทมนตร์ได้นานกว่าปกติ นั่นทำให้ผมสังเกตเห็นจังหวะรีเซ็ตคูลดาวน์ของมันที่ซ่อนอยู่หลังอนิเมชั่นการโจมตี ถ้าคุณไม่คำนวณผิดในจังหวะ1นั้น ผมคงไม่มีวันมองเห็นจุดอ่อนระดับไมโครที่ซ่อนอยู่ใต้โค้ดเกมหรอกครับ" คำพูดซื่อๆ แต่เต็มไปด้วยเหตุผลรองรับอย่างหนักแน่นของคานน์ ทำให้บรรยากาศที่อึดอัดภายในห้องเริ่มผ่อนคลายลง ลินนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ สมองที่เคยตื้อตันเริ่มประมวลผลคำพูดของชายหนุ่ม "นาย... กำลังบอกว่าความผิดพลาดของฉัน เป็นตัวเปิดเผยจุดอ่อนงั้นเหรอ?" ลินทวนคำ น้ำเสียงเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง "ถูกต้องครับ" คานน์พยักหน้ารับอย่างจริงใจ "ความผิดพลาดไม่ใช่จุดจบของสมการ แต่มันคือตัวแปรใหม่ที่ทำให้เราเข้าใกล้ชัยชนะมากขึ้นต่างหากครับ คุณเก่งมากแล้วที่ประคับประคองทีมมาถึงชั้นนี้ได้โดยที่ผมแทบไม่ต้องออกแรงอะไรเลย เพราะฉะนั้น... เลิกโทษตัวเองได้แล้วนะครับอาจารย์" สรรพนามที่เขาใช้เรียกอย่างให้เกียรติเสมอมา ทำให้หัวใจที่เย็นชาและตึงเครียดของลินกระตุกวูบ ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาจุกที่อกอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอมองใบหน้าของชายหนุ่มผู้ชายที่แบกรับอดีตอันเจ็บปวดไว้ไม่แพ้กัน แต่กลับเลือกที่จะใช้ความเข้าใจและเหตุผลมาโอบอุ้มความรู้สึกของเธอในยามที่เปราะบางที่สุด ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอีกครั้ง ก่อนที่รอยยิ้มบางเบาจะระบายขึ้นบนใบหน้าสวย "นายเนี่ย... ปลอบคนไม่เก่งเอาเสียเลยนะ คานน์" ลินถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่แววตากลับสน่งประกายความสว่างไสวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "พูดจาเป็นตรรกะและตัวเลขเสียจนฉันเถียงไม่ออกเลยทีเดียว" "ผมเป็นนักวิเคราะห์นี่ครับ หน้าที่ของผมคือพูดความจริงตามเนื้อผ้า ไม่ใช่การปั้นน้ำเป็นตัว" คานน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ซึ่งเป็นภาพลักษณ์ที่หาดูได้ยากยิ่งจากชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมคนนี้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปในทิศทางที่อบอุ่นและผ่อนคลาย เสียงเตือนอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของทั้งคู่ *[ติ๊ง! ระบบตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างหอคอยชั้นที่ 25]* *[คำเตือนระดับวิกฤต: บอสลับ "ผู้พิจารณาแห่งความล่มสลาย" ได้รับรู้การมีอยู่ของตัวแปรนอกเหนือระบบแล้ว]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ประตูมิติแห่งบททดสอบที่สามกำลังจะเปิดออกในอีก 10 วินาที...] คานน์หุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนกลับมาคมกริบและเย็นชาดั่งคมดาบ เขารีบดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับที่ลินสะบัดมือเรียกคธาเวทมนตร์คู่ใจกลับมาอยู่ในมืออย่างรวดเร็ว เคมีอันเข้าขาของทั้งคู่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้งในชั่วพริบตา ทว่า สิ่งที่ไม่คาดฝันที่สุดก็เกิดขึ้น เมื่อผนังห้องพักฟื้นจำลองเบื้องหน้า ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีดำสนิท และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากความมืดมิดหลังม่านหมอกดิจิทัล—บุคคลที่ไม่มีควรจะมีตัวตนอยู่บนชั้นนี้... "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... เจ้าหนูนักวิเคราะห์ และยัยแม่มดแห่งหอคอย" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่คานน์ไม่วันลืมเลือนดังลอดออกมาจากความมืด --- ติดตามตอนต่อไป: รี้ดเดอร์ทุกท่านสามารถร่วมลุ้นระทึกไปกับการเผชิญหน้าครั้งประวัติศาสตร์นี้ได้ในตอนหน้า ขอบคุณสำหรับการติดตามเสมอมานะครับ - **แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต**