สกิลที่ไม่มีในตำรา

เศษซากอักษรสีแดงฉานยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ตรงหน้าจอเรติน่าของคานน์ ข้อความท้าทายจากอดีตยังคงทิ้งไอความเยือกเย็นไว้ในระบบประสาท *“เกมนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คุณชนะด้วยแค่ตัวเลขหรอกนะ, คานน์”* นิ้วเรียวของชายหนุ่มหยุดชะงักเหนือปุ่มควบคุมบนโต๊ะทำงานจำลองในพื้นที่ฝึกซ้อมส่วนตัว แสงนีออนสีฟ้าครามจากหน้าต่างกระจกใสสะท้อนลงบนนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยประกายความคิด ความพ่ายแพ้ในแมตช์ทดสอบระบบเมื่อครู่ไม่ใช่เพราะค่าสเตตัสของตัวละครของเขาต่ำเตี้ยเรี่ยราด แต่เป็นเพราะ "จังหวะเวลา" ที่หุ่นยนต์จำลองของลินฉีกกระชากทฤษฎีความน่าจะเป็นที่เขาใช้มาตลอดชีวิตโปรเพลเยอร์ทิ้งอย่างไม่ใยดี "คุณกำลังใช้สมองคำนวณมากเกินไปจนลืมฟังเสียงของดาบในมือตัวเองนะครับ... อ๋อ ไม่สิ ฉันหมายถึง นายกำลังทำแบบนั้นอยู่ต่างหากล่ะ คานน์" เสียงหวานนุ่มทว่าทรงพลังดังกังวานขึ้นมาจากมุมมืดของห้องฝึกซ้อม ลินก้าวเท้าออกมาจากม่านแสงโฮโลแกรม สวมชุดคลุมนักวิชาการสีเข้มขอบทองที่สะพายตำราโบราณเล่มหนาไว้ข้างกาย ใบหน้าเรียบเนียนประดับรอยยิ้มจางๆ ที่ยากจะคาดเดาความหมาย แววตาของเธอนิ่งสงบแต่เฉียบคมรากับมองทะลุไปถึงอัลกอริทึมเบื้องหลังความคิดของเขา คานน์ถอนหายใจยาว ปล่อยให้ร่างอวตารของตนพิงกับผนังห้องจำลอง "ผมคำนวณตามหลักการทางคณิตศาสตร์และเฟรมเรตที่แม่นยำที่สุดแล้ว ลิน ในโลกอีสปอร์ตระดับสูง ความผิดพลาดคือศูนย์ ความน่าจะเป็นคือความจริงเดียวที่ไว้ใจได้ แต่การโจมตีของคุณเมื่อกี้... มันไม่มีอยู่ในตำราเล่มไหนเลย ตำแหน่งยืนของคุณทำลายสมการการปะทะทั้งหมดที่ผมเคยเจอมา" ลินเดินเข้าไปใกล้โต๊ะควบคุม เธอไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับยื่นมือเรียวบางไปแตะที่แผงคอนโซล ก่อนจะกวาดนิ้วสร้างหน้าต่างข้อมูลจำลองขึ้นมานับร้อยหน้าจอ ทุกจอฉายภาพการเคลื่อนไหวของคานน์ในการต่อสู้ครั้งก่อน วนซ้ำในจุดที่เขาพลาดพลั้ง "นั่นแหละคือปัญหาของพวกอดีตมือโปรที่ยึดติดกับระบบอีสปอร์ตเดิมๆ" ลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง "นายมองว่าโลกเสมือนขนานใบนี้เป็นเพียงการแข่งขันบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ นายมองทุกอย่างเป็นคูลดาวน์ เป็นดาเมจต่อวินาที หรือที่เรียกว่า DPS แต่นายลืมไปว่า... โลกนี้มี 'ชีวิต' และ 'ความไม่สมบูรณ์แบบ' ที่ระบบไม่ได้โปรแกรมไว้" คานน์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว "ความไม่สมบูรณ์แบบงั้นเหรอ? ในสนามแข่ง ความผิดพลาดหมายถึงความพ่ายแพ้ ไม่มีใครอยากได้ความไม่สมบูรณ์แบบหรอกนะ" "ผิดแล้วล่ะ" ลินหันมาสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอสะท้อนประกายความรู้ลึกซึ้งที่สะสมมาเนิ่นนาน "สิ่งที่ฉันกำลังจะสอนนายวันนี้ ไม่ใช่เทคนิคการกดปุ่มให้เร็วจนนิ้วล็อก แต่มันคือ 'สกิลที่ไม่มีในตำรา' — สกิลที่เกิดจากการทำลายกรอบของระบบเพื่อสร้างจังหวะที่เป็นของนายเอง" บรรยากาศในห้องฝึกซ้อมพลันเงียบสงบลง แรงกดดันจากองค์ความรู้ระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจากตัวของอาจารย์สาว คานน์นิ่งงั้นไปชั่วขณะ ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาในอก มันคือความตื่นเต้นแบบเดียวกับตอนที่เขาเริ่มเล่นเกมครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน ความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมันมานานแสนนานนับตั้งแต่ถูกเพื่อนร่วมทีมหักหลังในวงการโปรลีก "ถ้าอย่างนั้น... ช่วยสอนผมหน่อยสิครับ ว่าไอ้สกิลที่ไม่มีในตำราเนี่ย มันใช้งานยังไง" คานน์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือความท้าทายเล็กน้อย แววตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายอย่างรอคอย ลินยิ้มรับ รอยยิ้มนั้นงดงามแต่เต็มไปด้วยความอันตราย เธอยกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ พื้นที่รอบตัวทั้งห้องจำลองก็พลันสลายกลายเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีกลุ่มดาวนับล้านดวงโคจรผิดเพี้ยนไปจากกฎฟิสิกส์ "จับดาบในมือของนายซะ คานน์" ลินชักดาบเรืองแสงสีเงินครามออกมาจากความว่างเปล่า ท่าทางของเธองดงามไร้ที่ติแต่ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ "บทเรียนแรก... เลิกมองหาช่องว่างที่ระบบเว้นไว้ให้ แต่วิ่งเข้าไปชนจุดอับที่ระบบบอกว่าเป็นไปไม่ได้ซะ!" ชั่วพริบตานั้น ลินก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการคำนวณเฟรมเรตใดๆ ทว่า คานน์ไม่ได้หลบหนี เขาเลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปิดตาลงหนึ่งเสี้ยววินาที แล้วปล่อยให้สัญชาตญาณดิบที่ถูกกดทับไว้ใต้ตัวเลขพรั่งพรูออกมา พวกเขาทั้งสองเริ่มกระบวนท่าคอมโบที่อยู่นอกเหนือตำราใดๆ บนโลกใบนี้ ดาบกระทบดาบเกิดประกายไฟระยิบระยับ ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างลงตัว ทว่า ในขณะที่การฝึกซ้อมกำลังดำเนินไปถึงจุดที่เข้มข้นที่สุด เสียงเตือนภัยโทนต่ำอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากก้นบึ้งของระบบรากฐาน *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าต่างระบบสีดำสนิทที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าของทั้งคู่ ตัวอักษรสีเลือดสลักข้อความแจ้งเตือนระดับสูงสุดที่ทำให้หัวใจของคานน์กระตุกวูบ **[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากผู้ใช้งานปริศนาในชั้นข้อมูลที่ 0]** **[รหัสผ่านความปลอดภัยถูกทำลาย... สิ่งแปลกปลอมกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล]** **[เป้าหมาย: ตัวตนของ "คานน์" และ "ลิน" กำลังถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์หลักในอีก 180 วินาที...]** ลินชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเรียบเนียบนิ่งสงบมาตลอดกลับเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะหันมามองคานน์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง "แย่แล้ว... มันมาเร็วกว่าที่ฉันคำนวณไว้สามวัน..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของคานน์และลินไปด้วยกันเสมอนะครับ