ทริปออกค่ายอาสา

“ถอยออกไปหน่อยได้ไหมคะ... ระยะมันใกล้เกินไปแล้ว” เรนพยายามเอ่ยประโยคที่เบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ ขณะที่แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องพักชั่วคราวในศูนย์อาสา ความรู้สึกวูบวาบแล่นปราดไปทั่วร่างเหมือนตอนที่กำลังจะเสียแต้มสำคัญในเกมการแข่งขันระดับโลก ดวงตาคมกริบของคิวที่จ้องตรงมายังคงนิ่งสนิท ทว่าประกายในนั้นกลับร้อนแรงจนเธอกลัวว่าตัวเองจะละลายลงไปตรงนี้ “ป้ายชื่อ... ที่เธอพยายามปิดบังมาตลอด มันมีอะไรน่ากลัวขนาดนั้นเหรอเรน?” เสียงทุ้มต่ำของคิวสั่นพร่าเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเขาที่เกือบจะสัมผัสกับขอบปกเสื้อของเธอหยุดชะงักลงเพียงแค่ไม่กี่มิลลิเมตร ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของป่าเขาหลังฝนตกทำให้สติของเรนพร่าเลือนไปชั่วขณะ ทันใดนั้น เสียงตะโกนโวยวายของมินนี่ก็ดังแทรกเข้ามาจากหน้าประตูห้องพัก พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวแรงจนเหมือนจะพังลงมาในวินาทีนั้น “เฮ้ย! เรน! คิว! สองคนอยู่ข้างในใช่ไหม? ออกมาช่วยกันขนของเร็วเข้า ไทป์มันเพิ่งขับรถเข้ามาจอดหน้าค่ายแล้วนะ แล้วดูเหมือนมันจะขนทีมตากล้องมาทำคอนเทนต์ ‘จิตอาสา’ อะไรของมันด้วย!” คิวชะงักไปครู่หนึ่ง เขากัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิดที่อารมณ์พุ่งพล่านถูกขัดจังหวะ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมถอยออกไปห่างๆ เผยให้เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความกดดันและคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบ เรนรีบจัดปกเสื้อตัวเองให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทา พยายามรวบรวมสมาธิให้กลับมาปกติที่สุดก่อนจะเดินตามเขาออกไป บรรยากาศภายนอกค่ายอาสาที่เคยสงบสุขกลับกลายเป็นความตึงเครียดในชั่วพริบตา เมื่อรถตู้คันหรูติดฟิล์มดำสนิทเคลื่อนเข้ามาจอดขวางทางเดิน ไทป์ก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางที่ดูประดิษฐ์ประดอยเกินกว่าจะมาทำกิจกรรมจิตอาสา สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดลงที่เรนและคิวที่ยืนอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว “ไงครับชาวค่าย... กิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ดูท่าจะสนุกดีนะ ถึงกับต้องปลีกตัวไป ‘ติวเข้ม’ กันสองต่อสองเลยเหรอ?” ไทป์เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยยาพิษ มือถือของเขายกขึ้นมาถ่ายวิดีโอไลฟ์สดโดยไม่รอช้า “มาทำไม?” คิวถามเสียงเย็นชา เขายืนบังหน้าเรนไว้เกือบมิด ราวกับเป็นปราการที่แข็งแกร่งที่สุด “ก็แค่มาทำคอนเทนต์ดีๆ ตอบแทนสังคมบ้างไง หรือว่าที่นี่เป็นเขตหวงห้ามของ ‘เทพเจ้าเกมเมอร์’ อย่างนาย?” ไทป์เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะลดเสียงลงจนเหลือเพียงแค่คนรอบข้างที่ได้ยิน “แล้วก็นะ... ถ้าแฟนคลับรู้ว่า ‘เรนจัง’ สตรีมเมอร์สาวปริศนาที่คิวหวงนักหวงหนา ความจริงที่ว่าเธอเป็นใคร... มันจะตลกขนาดไหนนะ?” เรนรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากาก ‘Rain_Rain’ ในโลกเสมือนจริง กำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาคิวในสถานที่ที่ไม่มีทางหนีพ้น “หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วไปทำงานซะ ไทป์” คิวตวาดกลับ ร่างกายของเขาตึงเครียดพร้อมจะปะทะทุกเมื่อ “ฉันไม่ได้มาเพื่อเล่นเกมหรอกนะคิว” ไทป์ยิ้มกว้างกว่าเดิม ก่อนจะหันมามองเรนด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ “ฉันมาเพื่อพิสูจน์ว่า... คนที่เราไว้ใจที่สุด มักจะเป็นคนที่หักหลังเราได้เจ็บที่สุดเสมอ” คืนนั้น บรรยากาศรอบกองไฟไม่ได้อบอุ่นอย่างที่ควรจะเป็น เรนปลีกตัวออกมานั่งอยู่ริมลำธารห่างจากกลุ่มเพื่อน เธอถอนหายใจยาว พยายามเรียบเรียงความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิงในหัว เธอรักการสตรีม เธอรักความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวกับคิว แต่ความกลัวที่จะสูญเสียตัวตนในชีวิตจริงกลับหนักอึ้งกว่าที่เคยเป็น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาใกล้ เรนไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร “ถ้าเธอจะหนี... ฉันก็คงห้ามไม่ได้” คิวทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่จ้องมองไปที่ผืนน้ำที่สะท้อนแสงจันทร์ “แต่ถ้าระหว่างเรามันเป็นแค่เกม... ฉันก็คงจะเป็นผู้เล่นที่โง่ที่สุดเลยนะที่ยอมกด ‘Ready’ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าจะแพ้” เรนหันไปมองเสี้ยวหน้าของเขา ความรู้สึกผิดกัดกินใจเธอ “คิวคะ... คือว่า...” “ไม่ต้องพูดตอนนี้หรอก” เขาขัดขึ้น เสียงของเขานุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด “แค่บอกฉัน... ว่าที่ผ่านมา ทุกอย่างที่เราคุยกันผ่านไมค์ ความรู้สึกที่เรามีให้กัน... มันไม่ใช่แค่คอนเทนต์ที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปั่นยอดวิวใช่ไหม?” เรนอ้าปากค้าง หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูดความจริงที่เก็บงำไว้ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของเธอที่วางอยู่ข้างตัวก็ดังรัวไม่หยุด เป็นข้อความจากแชทกลุ่มหลักของกิลด์ที่ตอนนี้กำลังระอุ ‘มีคนปล่อยคลิปหลุด! คลิปที่เห็นหน้าเรนชัดๆ ในห้องสตรีมที่บ้านของคิว!’ เรนหน้าถอดสี มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก เธอหันไปมองคิวที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนจากความห่วงใยกลายเป็นความตกใจสุดขีด ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก... สายตาที่เหมือนกับว่าเขากำลังพยายามทำความเข้าใจว่า เรื่องทั้งหมดนี้ มันคือความบังเอิญ หรือคือแผนการที่เขาก็เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งในเกมของใครบางคน คิวลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนพื้นหญ้า แล้วหันมาคว้าข้อมือของเรนแน่น “เรน... ตอบฉันมาตามตรง คลิปนี้... เธอเป็นคนปล่อยเองใช่ไหม?” ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งป่า มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ที่ดูน่าขนลุก เรนพยายามจะดึงมือออก แต่คิวกลับกำแน่นขึ้น สายตาของเขาไม่ใช่สายตาของชายหนุ่มที่คลั่งรักอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังผิดหวังจนถึงขีดสุด “คิว... ฉัน...” เรนพยายามจะเอ่ย แต่เสียงของเธอกลับหายไปในลำคอ เมื่อเห็นไทป์เดินออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะและมือถือที่เปิดกล้องบันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดเอาไว้ “น่าประทับใจจริงๆ ครับ” ไทป์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาก้องกังวานในความมืด “บทสรุปของความรักที่จูนติดหน้าจอ... จบลงด้วยการหักหลังที่สตรีมสดให้คนทั้งประเทศดูแบบนี้... คงจะ ‘ปัง’ น่าดูเลยนะครับ ว่าไหม?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของเรนและคิวมาถึงตอนนี้นะคะ!