วิชาลับบรรพกาลในห้วงจิต

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจางหายไปพร้อมกับเศษซากศัตรูที่กลายเป็นธุลี เย่เฉินลดกระบี่ลงช้าๆ รัศมีปราณสีครามที่แผ่ออกมาค่อยๆ หดกลับเข้าสู่จุดตันเถียนราวกับอสรพิษที่ซ่อนกายในหุบเขา เสียงลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ทว่าในดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับสั่นไหวด้วยคลื่นความทรงจำที่ตีรวนขึ้นมาดั่งพายุคลั่ง "เจ้าไม่ได้ล้างแค้นเพียงเพื่อความสะใจ... แต่เพื่อจะบอกฟ้าดินว่าตัวตนที่เคยตายไปนั้น ได้หวนคืนมาเพื่อทำลายทุกตารางนิ้วของบัญญัติที่เคยทรยศเจ้า" เสียงหวานเย็นชาแต่กังวานดุจระฆังหยกดังขึ้นจากเบื้องหลัง หลี่มู่เหยียนยืนกอดอกอยู่ตรงปากถ้ำ สายตาของนางไม่ได้จับจ้องที่ศพไร้วิญญาณเหล่านั้น แต่มองทะลุไปถึงจิตวิญญาณที่บอบช้ำของบุรุษตรงหน้า เย่เฉินไม่หันกลับไปตอบ เขาสอดกระบี่เข้าฝักด้วยท่วงท่าแช่มช้า ทว่ารุนแรงในความรู้สึก "ข้าไม่ได้ต้องการทำลายบัญญัติฟ้าดิน ข้าเพียงแต่ต้องการทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของข้า... วิชา 'กระบี่ไร้ลักษณ์ดับดารา' ที่พวกมันขโมยไปจากสุสานบรรพกาล" เขาทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิท่ามกลางซากศพ ลมปราณในกายเริ่มหมุนวนผิดปกติ ความเจ็บปวดราวกับเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นชีพจร ไม่ใช่เพราะบาดเจ็บ แต่เพราะความทรงจำในชาติภพก่อนกำลังปะทุขึ้นเหมือนลาวาที่เดือดพล่าน *'เย่เฉิน... หากเจ้าอยากครองแผ่นดิน เจ้าต้องยอมแลกด้วยเศษเสี้ยวแห่งดวงจิต'* เสียงดังก้องในห้วงความคิดนั้นเป็นเสียงของเขาเองในอดีตที่เสียสละไป ความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นจนเหงื่อกาฬซึมตามไรผม เย่เฉินขบกรามแน่น เขารับรู้ได้ว่าในส่วนลึกของจิตวิญญาณ กำลังมีคัมภีร์ลับที่ถูกผนึกไว้ด้วยหยาดเลือดของเขาเองกำลังสั่นไหว การระลึกชาติไม่ได้นำมาเพียงความทรงจำ แต่มันนำเอา 'มรดกเลือด' ที่สาบสูญกลับมาด้วย หลี่มู่เหยียนก้าวเข้ามาใกล้ นางสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รุนแรงจนน่าหวาดหวั่น นางยื่นมือขาวดุจหยกมาแตะที่หัวไหล่ของเขาหวังจะถ่ายทอดปราณเย็นเข้าสกัดกั้นธาตุไฟเข้าแทรก แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส กระแสพลังงานมหาศาลก็ผลักนางกระเด็นถอยหลังไปสามก้าว! "เกิดอะไรขึ้น!" นางอุทาน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เย่เฉินในตอนนี้ไม่ได้ยินเสียงใดๆ เขากำลังดำดิ่งลงไปในทะเลจิตที่เวิ้งว้าง ในความมืดมิดนั้นมีดวงดาวนับหมื่นดวงส่องแสงระยิบระยับ และตรงกลางห้วงคำนึง เขามองเห็นร่างของตนเองในชุดคลุมสีขาวเปื้อนเลือด มือหนึ่งถือกระบี่ที่เปล่งประกายด้วยอักขระโบราณที่สั่นสะเทือนสวรรค์ "เคล็ดวิชาลับ... สยบเทพทำลายมาร!" เขาคำรามในจิต ความรู้มหาศาลไหลบ่าเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก อักขระเวทนับพันตัวสลักลึกลงในมโนภาพ เย่เฉินเข้าใจแล้วว่าทำไมศิษย์น้องผู้นั้นถึงหักหลังเขาได้สำเร็จ เพราะเขามัวแต่ยึดติดกับคุณธรรมที่ไร้ค่า ในวินาทีนี้ เขาเข้าใจสัจธรรมของอำนาจแล้วว่า มันไม่ได้มาจากความเมตตา แต่มันมาจาก 'ความเด็ดขาดที่ไร้ร่องรอย' ร่างของเย่เฉินเริ่มลอยขึ้นเหนือพื้นดิน ผิวหนังของเขาปรากฏเส้นสายอักขระสีทองอร่ามที่สว่างวาบราวกับเปลวเพลิงที่ไม่มีวันดับ "เขา... กำลังทะลวงขอบเขตขั้นที่เก้าของเซียนกระบี่!" หลี่มู่เหยียนพึมพำ น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความหวาดกลัวและชื่นชม นางไม่เคยเห็นใครที่สามารถทำความเข้าใจวิชาลับบรรพกาลได้เพียงแค่การระลึกชาติเช่นนี้มาก่อน ทว่า ในขณะที่พลังปราณของเย่เฉินกำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด บรรยากาศรอบถ้ำพลันเปลี่ยนไป ก้อนเมฆสีดำทมิฬก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลันเหนือยอดเขา ฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสวรรค์กำลังพิโรธต่อการจุติใหม่ของจอมราชัน "เย่เฉิน! หยุดเดี๋ยวนี้! หากเจ้าดึงดันจะฝืนลิขิตฟ้านี้ต่อไป เจ้าจะถูกทัณฑ์สวรรค์ฉีกกระชากวิญญาณ!" หลี่มู่เหยียนตะโกนสุดเสียง ทว่าเสียงของนางกลับถูกกลืนหายไปในพายุพลังงาน เย่เฉินลืมตาขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีทองลึกลับ เขามองไปที่นางเซียนผู้สง่างามด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับว่าเขามองเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชานั้น... ความลับที่นางไม่เคยบอกใคร "ทัณฑ์สวรรค์หรือ?" เย่เฉินแค่นยิ้ม เสียงของเขาเย็นเยือกดุจน้ำแข็ง "ในเมื่อข้ากลับมาแล้ว สวรรค์ก็ไม่มีสิทธิ์ขวางทางข้า... หรือแม้แต่เจ้า" เขายกมือขึ้นตวัดกระบี่ในอากาศ รัศมีกระบี่สีทองผ่าแยกท้องฟ้าสีดำทมิฬออกเป็นสองส่วน พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนในหูของหลี่มู่เหยียน "ในวันที่ข้าขึ้นครองบัลลังก์เทพ... ข้าจะลบชื่อเจ้าออกจากบัญชีสังหารด้วยตัวข้าเอง... หากเจ้ายังคิดจะทรยศข้าเหมือนในอดีต" สิ้นเสียงคำพูดของเขา ดาบแห่งทัณฑ์สวรรค์ที่สายฟ้าฟาดลงมาก็หยุดชะงักกลางอากาศ! ร่างของเย่เฉินหายวับไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของวิชาลับที่ทำให้ยอดเขาถล่มทลายลงมาเบื้องหน้าหลี่มู่เหยียน และเงาดำสายหนึ่งที่แอบเฝ้าดูอยู่หลังโขดหินก็ขยับกายเตรียมจะพุ่งเข้าโจมตีนางในวินาทีที่นางเผลอ ขอบพระคุณนักอ่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปสู่จุดสูงสุดของยุทธภพด้วยกันนะคะ "เค้กวานิลลา"