จางเหว่ยเผยคมเขี้ยว

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นสั่นระริก น้ำชารสฝาดกระฉอกรดหลังมือเหี่ยวย่นของป้าสะใภ้ใหญ่ หลินฮวาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสามคนด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "หลินฮวา! แกมันนังอกตัญญู กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา! ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะถึงกล้าตบหน้าตระกูลจางแบบนี้!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่แผดลั่นจนชาวบ้านที่เดินผ่านหน้าบ้านพักต่างพากันชะלוฝีเท้า หลบมุมแอบมองความวุ่นวายผ่านช่องรั้วไม้ไผ่ นี่คือช่วงเวลาที่ตระกูลจางฝั่งบ้านใหญ่ตั้งใจมาทวง "ส่วนแบ่ง" จากรายได้การขายเครื่องเทศในตลาดมืดของหลินฮวา พวกเขาคิดว่าหญิงสาวตัวคนเดียวที่เคยอ่อนแอและยอมก้มหัวให้มาตลอด จะยังคงก้มหน้ายอมจำนนให้สูบเลือดสูบเนื้อเช่นเคย หลินฮวายกถ้วยชาขึ้นจิบรสชาติขมปร่าอย่างใจเย็น นางวางถ้วยกระทบโต๊ะเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานท่ามกลางความเงียบที่จู่ๆ ก็ปกคลุม "ป้าสะใภ้ใหญ่พูดเกินไปแล้วกระมังคะ เงินพวกนี้แลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและความเป็นความตายในตลาดมืดของฉันกับพี่เหว่ย ตอนที่พวกเราอดอยากจนแทบไม่มีข้าวกรอกหม้อ ไก่สักตัว ผักสักกำมือจากพวกท่านเคยตกถึงท้องพวกเราสักมื้อหรือไม่? ตอนนี้เห็นฉันลืมตาอ้าปากได้ ทำไมหน้าหนาถึงกล้ามาแบมือขอครึ่งหนึ่งหน้าตาเฉยล่ะคะ?" คำพูดที่เฉียบคมราวกับใบมีดกรีดลงบนเนื้อสด ทำให้ใบหน้าของสะใภ้ใหญ่แดงก่ำด้วยความโกรธจัด นางหันไปถลึงใส่ชายช่างตื๊อที่ยืนอยู่ด้านหลัง "จางเฉียง! แกตายไปแล้วหรือไงถึงยืนเป็นท่อนไม้ให้เมียมันตบหน้าผู้ใหญ่แบบนี้! จัดการนังนี่สิ!" จางเฉียง ลูกพี่ลูกน้องนิสัยเกเรที่หวังฮุบเงินก้อนโต ขยับตัวย่างสามขุมเข้ามาหาหลินฮวา มือหนากร้านหมายจะคว้าคอเสื้อของนางเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ แต่ทว่า... *หมับ!* มือใหญ่หยาบกร้านอีกคู่หนึ่งเอื้อมมาคว้าข้อมือของจางเฉียงไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อต่อส่งเสียงลั่นกรอบ จางเฉียงหน้าถอดสี ร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย! มือฉัน! ใคร... ใครวะ!" เงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาบังร่างของหลินฮวาจนมิด จางเหว่ย ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องครัว สีหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น ทว่าดวงตาดำขลับคู่นั้นกลับลẫกซึ้งและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือความลังเลที่เคยมีในอดีต นี่ไม่ใช่จางเหว่ยคนเดิมที่ก้มหน้ายอมรับความอยุติธรรมอีกต่อไปแล้ว "พี่... พี่เหว่ย..." จางเฉียงหน้าซีดเผือด ยามที่สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น เขารู้สึกราวกับตัวเองกำลังจ้องมองสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขตของมัน จางเหว่ยไม่เอ่ยคำพูดใดออกมาสักแอะเดียว เขาออกแรงบีบข้อมือของญาติผู้พี่มากขึ้นจนจางเฉียงต้องทรุดฮวบลงคุกเข่าไปกับพื้นบ้าน ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่า "ใบ้" ทำให้คนในตระกูลจางถึงกับถอยหลังกรูดด้วยความตื่นตระหนก หลินฮวามองแผ่นหลังกว้างของสามีที่ยืนหยัดปกป้องนางอย่างมั่นคง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างจากการต่อสู้ดิ้นรนในยุคสมัยอันโหดร้าย กลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด นางยื่นมือไปแตะชายเสื้อผ้าฝ้ายของเขาเบาๆ เป็นเชิงบอกให้พอเหมาะพอสม จางเหว่ยผ่อนแรงลงเล็กน้อย แต่ยังคงกดข้อมือของจางเฉียงไว้ตรึงกับพื้น เขากวาดสายตามองหน้าสมาชิกตระกูลจางทีละคนด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ภรรยาของฉัน... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ" น้ำเสียงนั้นแม้จะแหบพร่าเล็กน้อยจากการไม่ได้ใช้งานนาน แต่กลับหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวราวกับประกาศิตที่ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน สะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ อยากจะด่าทอแต่ก็ไม่กล้าสบตากับจางเหว่ยในยามนี้ รังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนี้ รุนแรงเกินกว่าที่คนตระกูลจางจะรับมือไหว บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าในวินาทีที่ทุกคนกำลังคิดว่าเรื่องราวจะจบลงเพียงแค่การขับไล่ตระกูลจางออกไป *ปัง!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่ที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท ประตูไม้เก่าถูกผลักจนเปิดผาง เผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนสวมชุดเจ้าหน้าที่รัฐบาลท้องถิ่น ใบหน้าบึ้งตึงสวมแว่นตากรอบดำ เดินนำหน้าทหารกองปราบปรามสองนายเข้ามาในบ้าน "มีคนแจ้งมาว่าบ้านนี้ลักลอบค้าขายของเถื่อนในตลาดมืด และกักตุนทรัพย์สินผิดกฎหมาย!" เสียงประกาศก้องของเจ้าหน้าที่ทำให้ทุกคนในห้องหน้าถอดสี จางเหว่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย เขายังคงยืนบังหลินฮวาไว้ด้านหลังอย่างไม่หวั่นเกรง ขณะที่หลินฮวากลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งเมื่อนางเหลือบไปเห็นเงาคุ้นเคยของใครบางคนที่แอบซ่อนอยู่ด้านหลังกลุ่มเจ้าหน้าที่ ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ หลินฮวายุคปฏิรูป