ศพแรกแห่งรัตติกาล

กลิ่นของฟอร์มาลีนและไอเย็นติดลบสิบแปดองศาเซลเซียส ไม่เคยเป็นอุปสรรคต่อการใช้ความคิดของผม... พาทิศ ในห้องชันสูตรศพของสถาบันนิติเวชวิทยา ยามรัตติกาลเช่นนี้ แสงไฟนีออนสีขาวโพลนส่องกระทบลงบนโต๊ะสเตนเลสไร้รอยต่อ มันขับเน้นให้ร่างไร้วิญญาณเบื้องหน้าดูราวกับงานประติมากรรมหินอ่อนสีซีด มีดผ่าตัดสแตนเลสสตีลในมือผมมั่นคงเสมอ ไม่มีอาการสั่นไหวแม้แต่น้อย "รอยกรีดที่ลำคอมีความลึกสม่ำเสมอสามเซนติเมตร ขอบแผลเรียบเนียนไร้รอยร่นของผิวหนัง บ่งบอกถึงความคมกริบของใบมีดและมือที่นิ่งสนิทของผู้ลงมือ" ผมเอ่ยบันทึกเสียงลงในเครื่องบันทึกขนาดเล็ก เสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงเสียงฮัมของคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศเป็นเพื่อน ร่างไร้ชื่อบนเตียงนี้คือเหยื่อรายล่าสุด ชายหนุ่มอายุราวสามสิบปี ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีบาดแผลป้องกันตัว และที่สำคัญที่สุด... เลือดในกายถูกสูบออกจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงพลาสมาเจือจางที่ถูกแทนที่ด้วยสารละลายบางชนิด "ตายอย่างไร้ร่องรอย... แต่ทิ้งความเย่อหยิ่งไว้บนศพสินะครับ คุณหมอพาทิศ" เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบพร้อมกับน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นจากความมืดตรงประตูทางเข้า ผมไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที แต่ปล่อยให้ปลายมีดกรีดผ่านผิวหนังบริเวณหน้าอกของศพอย่างเชื่องช้า ก่อนจะวางเครื่องมือลงบนถาดสเตนเลสแล้วหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน ญาณิศา... นักจิตวิทยาอาชญากรคนใหม่ที่เพิ่งถูกดึงตัวเข้ามาเสริมทัพในคดีนี้ เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตู สวมชุดสูทสีเข้มเข้ารูปที่ตัดกับผิวขาวซีด แววตาคมกริบราวกับใบมีดโกนจดจ้องมองมาที่ศพสลับกับใบหน้าของผม "คุณเข้ามารบกวนพื้นที่ปฏิบัติงานของผม, คุณญาณิศา" ผมทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รักษาระยะห่างทางวิชาชีพอย่างเคร่งครัด "และที่นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับยืนวิจารณ์งานศิลปะ" "ฉันไม่ได้มองว่ามันเป็นงานศิลปะหรอกค่ะ... อ้อ ขออภัยครับ ผมติดปาก" เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเย้ยหยันอย่างจงใจ "ฉันมองว่านี่คือ 'นามบัตร' ต่างหาก" ญาณิศาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตรโดยไม่เกรงกลัวกลิ่นอายความตาย เธอโน้มตัวลงสำรวจรอยแผลที่ลำคอของศพด้วยสายตาที่วิเคราะห์เจาะลึก ราวกับกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ยามเช้า "คุณหมอพาทิศเชื่อในหลักฐานทางกายภาพ ตรรกะ ฟิสิกส์ และชีวเคมี" ญาณิศาเงยหน้าขึ้นสบตาผม ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือจางด้วยความเยือกเย็นของห้องแล็บ "แต่คุณกำลังมองข้าม 'เจตจำนง' ของคนที่ลงมือ" "วิทยาศาสตร์ไม่สนใจจิตวิทยาเพ้อเจ้อของคุณหรอกครับ" ผมสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าคมกริบ "รอยแผลบอกผมได้ว่าฆาตกรถนัดมือซ้าย ใช้เครื่องมือแพทย์เกรดสูง และมีความรู้กายศาสตร์ระดับศัลยแพทย์ นั่นคือข้อเท็จจริง ไม่ใช่การคาดเดาจากความรู้สึก" "ศัลยแพทย์เหรอคะ?" ญาณิศาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "คุณหมอคะ... คนที่ทำแบบนี้ไม่ได้ทำด้วยความโกรธแค้น หรือความผิดปกติทางจิตเวชแบบตำราเล่มไหนหรอกค่ะ นี่คือการกระทำของคนที่เชื่อว่าตัวเองเป็น 'พระเจ้า' เขาไม่ได้แค่อยากฆ่า แต่เขาต้องการ 'จัดระเบียบ' ความโสโครกในเมืองนี้" ผมหรี่ตาลงเล็กน้อย ประเมินคำพูดของเธอในใจ ปฏิเสธไม่ได้ว่าข้อสันนิษฐานของเธอมันสอดคล้องกับสภาพศพอย่างน่าประหลาด ฆาตกรรายนี้ไม่ได้ทิ้งร่องรอยลายนิ้วมือหรือดีเอ็นเอใดๆ ไว้เลย ทุกอย่างสะอาดสะอ้าน ราวกับล้างทำความสะอาดด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อโรคซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ต่อให้เขาคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า..." ผมก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอในระยะที่ทำให้เราต่างรับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน ความกดดันระหว่างเราประทะกันอย่างเงียบเชียบในอากาศ "แต่กฎแห่งความจริงและการชันสูตรศพ จะลากคอมันลงมาสู่ความยุติธรรมบนโลกมนุษย์ให้ได้" ญาณิศาไม่ถอยหนี เธอยังคงจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของผม แววตานั้นมีความท้าทาย และบางสิ่งบางอย่างที่เร่าร้อนพุ่งพล่านอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ... ว่ามีดผ่าตัดของคุณจะคมพอที่จะผ่าเปลือกนอกของจิตวิญญาณฆาตกรได้จริงๆ" ก่อนที่เราจะได้โต้เถียงกันมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ สารวัตรธนาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือหนากำแฟ้มเอกสารคดีล่าสุดแน่นจนข้อต่องอนูน "หมอพาทิศ... คุณญาณิศา..." สารวัตรธนาเอ่ยเสียงเครือ กวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ "เราเพิ่งได้รับแจ้งจากหน่วยลาดตระเวน มีศพถูกพบอีกแล้วในสภาพเดียวกันเป๊ะ... แต่ที่น่าตกใจคือ สถานที่พบศพไม่ใช่ตรอกมืดข้างถนน" ผมกับญาณิศาละสายตาออกจากกันทันที สัญชาตญาณมืออาชีพตื่นตัวขึ้นพร้อมกัน "ที่ไหน?" ผมถามเสียงเข้ม "ห้องทำงานส่วนตัวของ... ดร.กันต์ ที่ปรึกษาอาวุโส" สารวัตรธนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "และที่สำคัญบนหน้าอกของศพรายนี้ มีรอยกรีดเป็นสัญลักษณ์ประหลาด... สัญลักษณ์เดียวกับคดีฆาตกรรมเมื่อห้าปีก่อน ที่คุณหมอพาทิศเคยทำพลาดจนปิดคดีไม่ได้ไงล่ะครับ!" ความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็งเข้าปกคลุมห้องแล็บทันที หัวใจของผมกระตุกวูบ ภาพอดีตอันมืดหม่นที่พยายามฝังกลบมานานนับปีผุดขึ้นมาในหัวสมองอย่างชัดเจน ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปไขปริศนานี้ด้วยกันนะครับ