ลาออกจากการเป็นฮันเตอร์มาเปิดร้านกะเพรา

กลิ่นคาวเลือดของโครงกระดูกออร์คยังคงลอยอบอวลอยู่ในโพรงจมูกของเรย์ ผสมปนเปไปกับกลิ่นอับชื้นของหินปูนในดันเจี้ยนระดับ B "ซากปรักหักพังราชาเงือก" แห่งนี้ ในมือของเขาไม่ได้ถือดาบยาวเหล็กกล้าชั้นดีที่มีรอยบิ่นจากการใช้งานมานานนับปีอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นตะหลิวเหล็กเนื้อหนาขึ้นสนิมจางๆ ที่เพิ่งงัดมาจากกองสมบัติขยะของกิลด์เมื่อสามชั่วโมงก่อน "เรย์... เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ?" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเหนื่อยล้าดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง เซร่า นักดาบเวทมนตร์สาวผู้มีฉายา 'ดาบเพลิงโลกันตร์' กำลังนั่งพิงผนังหินอย่างไร้เรี่ยวแรง ชุดเกราะหนังสีดำของเธอยับยู่ยี่และมีรอยฉีกขาดจนเห็นผ้าพันแผลเปื้อนเลือดสีแดงเข้มที่ต้นแขนซ้าย ดวงตาสสีทองคมกริบมองชายหนุ่มที่กำลังตั้งเตาถ่านขนาดพกพาด้วยความรู้สึกซับซ้อน ระหว่างความโกรธ ความงุนงง และความหิวโหยที่กัดกินกระเพาะจนแทบขาดใจ เรย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เปลวไฟสีส้มจากการจุดเตาเวทมนตร์ระดับต่ำสะท้อนลงบนกรอบแว่นทรงกลมของเขา ชายหนุ่มปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคายด้วยหลังมือ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย "ผมไม่ได้เสียสติครับคุณเซร่า... ผมแค่ตาสว่างต่างหาก เลิกเป็นฮันเตอร์แนวหน้าแล้วมาเปิดร้านอาหารในดันเจี้ยน มันคืองานสุจริตที่อนาคตไกลกว่าการเป็นเบี้ยล่างให้พวกกิลด์ใหญ่กดขี่ตั้งเยอะ" "งานสุจริตบ้าบออะไรกัน! นี่มันดันเจี้ยนเขตอันตรายนะ มอนสเตอร์พวกนั้นไม่ได้กินข้าวผัดของนายแล้วมันจะยอมสงบศึกหรอกนะ!" เซร่ากัดฟันกรอด พยายามจะยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความถือดี แต่ผลลัพธ์คืออาการหน้ามืดจนต้องทรุดตัวลงไปนั่งกุมท้องอีกครั้ง คำสาป 'ห้วงเหวแห่งความหิวโหย' ของมอนสเตอร์ระดับบอสในชั้นที่สิบกำลังสูบพลังชีวิตและเรี่ยวแรงของเธอไปทีละน้อย หากไม่มีโอสถฟื้นฟูระดับสูงภายในสองชั่วโมงนี้ เธอคงได้กลายเป็นศพแห้งกรังประดับดันเจี้ยนแน่ๆ เรย์ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้สนใจท่าทีดื้อรั้นนั้น มือเรียวยาวหยิบกระป๋องน้ำมันหมูออร์คที่เพิ่งแล่เนื้อออกมาเมื่อครู่ตักใส่กระทะเหล็กที่ตั้งจนร้อนจัด เสียง *ฉ่าาา—!* ดังสนั่นพร้อมกับควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานถ้ำ กลิ่นหอมมันของไขมันออร์คระดับ B ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถงอับชื้น ตัดกับกลิ่นคาวเลือดเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ในโลกนี้ ฮันเตอร์คืออาชีพที่ผู้คนต่างแย่งชิงกันเพื่อชื่อเสียง เงินทอง และพลังอำนาจ ระบบ 'ผู้กล้า' และ 'คลาสฮันเตอร์' ถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่อายุสิบห้าปี เรย์เองก็เป็นหนึ่งในนั้น... ในฐานะฮันเตอร์สายสนับสนุนเลเวล 42 ผู้มีความสามารถในการคำนวณจุดอ่อนและวางแผนยุทธวิธีให้ปาร์ตี้ แต่ความจริงอันโหดร้ายคือ ฮันเตอร์สายสนับสนุนมักเป็นพวกที่ถูกใช้งานจนคุ้มค่าแล้วทิ้งไว้ข้างหลังเมื่อหมดประโยชน์ ส่วนแบ่งจากดันเจี้ยนที่ควรจะได้ ก็มักจะถูกกิลด์ใหญ่หักหัวคิวจนแทบไม่เหลือพอกิน จนกระทั่งในวินาทีที่เฉียดตายจากการถูกทิ้งให้เป็นเหยื่อล่อบอสเมื่อเช้า ระบบที่แท้จริงของเขาก็ได้ตื่นขึ้น *[ติ๊ง! ตรวจพบความกด ด้อยค่า และความหิวโหยขั้นสุดยอด]* *[ระบบ 'พ่อครัวดันเจี้ยนขั้นเทพ' ทำการติดตั้งเสร็จสมบูรณ์]* *[เงื่อนไขการปลุกพลัง: สละอาวุธ เลิกเป็นฮันเตอร์ เปลี่ยนเส้นทางสู่การเป็นเชฟผู้พิชิตดันเจี้ยนด้วยกระทะและตะหลิว]* *[ของขวัญต้อนรับสมาชิกใหม่: สูตรลับ 'ข้าวผัดกะเพราเนื้อออร์คราชادา' ระดับ SSS]* เรย์เหลือบมองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีทองที่ลอยอยู่ตรงหน้า แถบเลเวลฮันเตอร์ของเขาถูกลบหายไปอย่างไร้เยื่อใย แทนที่ด้วยฉายาใหม่เอี่ยมอ่อง 'เชฟเรย์แห่งดันเจี้ยน' และทักษะติดตัวอย่าง [กระทะเหล็กไร้พ่าย] ที่ทำให้การทำอาหารในพื้นที่อันตรายมีโบนัสพิเศษเพิ่มขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ "เอ้า... มองอะไรอยู่ล่ะครับ? ส่งเนื้อสันในออร์คชิ้นนั้นมาให้ผมหน่อยสิครับ จะมัวมานั่งรอความตายหรือจะลองฝากชีวิตไว้กับกะเพราจานนี้ เลือกเอา" เรย์หันมาส่งยิ้มสุภาพให้ฮันเตอร์สาวรุ่นพี่ แว่นตาของเขาประกายแสงวับด้วยความมุ่งมั่น เซร่ามองชิ้นเนื้อสีแดงสดในมือสลับกับใบหน้าของอดีตรุ่นน้องในปาร์ตี้ สัญชาตญาณนักรบกรีดร้องเตือนว่านี่มันเรื่องไร้สาระสิ้นดี แต่กลิ่นหอมฉุนของพริกขี้หนูสวนและใบกะเพราป่าที่เรย์เพิ่งโยนลงไปในกระทะ พร้อมกับเสียงผัดกระทบกันดัง *กัปๆๆ* นั้น กลับกระตุ้นต่อมน้ำลายของเธออย่างรุนแรงจนต่อต้านไม่ไหว กลิ่นหอมของสมุนไพรเผาไหม้ในน้ำมันร้อนๆ มันช่างเย้ายวนใจเสียจนคำสาปความหิวโหยในร่างกายส่งเสียงร้องคำรามลั่น เซร่ายอมจำนนด้วยสภาพร่างกาย เธอโยนก้อนเนื้อชิ้นสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้พับได้ที่เรย์เพิ่งกางออกอย่างลวกๆ "ถ้ามันไม่อร่อย... ฉันจะเอาดาบเล่มนี้ฟันหัวนายเป็นคนแรกแน่ เรย์!" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขาตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงด้วยน้ำแร่ดันเจี้ยนลงจานราดทับด้วยเนื้อออร์คผัดกะเพราที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับประกายแสงสีทองอ่อนๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวอาหาร บ่งบอกถึงคุณภาพระดับพรีเมียมที่เกิดจากทักษะของระบบ "เชิญรับประทานครับ... 'กะเพราช201 ออร์คราชันย์สะท้านภพ' พิเศษเพื่อคุณเซร่าโดยเฉพาะ หวังว่าจะถูกปากนะครับ" เซร่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกช้อนสังกะสีขึ้นมาตักข้าวและเนื้อชิ้นโตเข้าปากโดยไม่รอช้า และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... โลกทั้งใบของเธอก็ระเบิดออก แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งทะยานจากก้นบึ้งของกระเพาะอาหารแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูเซลล์ คำสาปความหิวโหยที่เคยกัดกินร่างกายราวกับสัตว์ร้ายถูกสลายหายไปในพริบตา ความเผ็ดร้อนของพริกขี้หนูผสมผสานกับความหวานนุ่มละมุนของเนื้อออร์คที่เคี่ยวจนได้ที่ ทำให้เรี่ยวแรงและพลังเวทมนตร์ของเธอกลับคืนมาอย่างท่วมท้นจนแทบจะทะลักออกทางผิวหนัง ดวงตาสสีทองของเซร่าเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองจานข้าวในมือสลับกับใบหน้าของเรย์ที่ยืนยันรอยยิ้มสุภาพอยู่หลังเตา *[ติ๊ง! ลูกค้า 'เซร่า' พึงพอใจในระดับสูงสุด ได้รับแต้มชื่อเสียงร้านค้า +500]* *[ปลดล็อกสูตรอาหารลับขั้นถัดไป: 'ต้มยำมังกรเพลิงภูเขาไฟ']* ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและอิ่มหนำ ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำ เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นประสาทจนแก้วแทบแตกดังสะท้อนมาจากทางเดินมืดมิดชั้นที่สิบเอ็ด—เขตหวงห้ามที่ไม่มีฮันเตอร์คนไหนเคยรอดชีวิตกลับมาเล่าขาน เงาร่างมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ก้าวพ้นความมืดออกมา ดวงตาสีแดงฉานขนาดเท่ากะละมังจ้องเขม็งมาที่โต๊ะอาหารของพวกเขา พร้อมกับกลิ่นอายความกดดันระดับ SSS ที่กดทับลงจนเซร่าสำลักลมหายใจ "บ้านน่า... นั่นมัน 'ราชันย์อสูรทมิฬ' บอสลับประจำชั้นสิบเอ็ดที่กิลด์ใหญ่ประกาศเตือนภัยระดับวิกฤตนี่!" เซร่าหน้าซีดเผือด คว้าดาบขึ้นมาตั้งรับด้วยมือที่สั่นเทา เรย์ขยับแว่นตาเล็กน้อย เขายังคงยืนนิ่งสงบหน้ากระทะเหล็กที่ยังมีควันฉุย ก่อนจะหันไปหยิบกระบวยไม้ด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังรอต้อนรับแขกคนสำคัญ "อ่า... มาได้จังหวะพอดีเลยนะครับ ลูกค้ารายใหม่กำลังมาสั่งอาหารพอดี... หวังว่าเจ้าตัวนี้จะชอบทานรสจัดนะ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดร้านอาหารในดันเจี้ยนไปกับผมนะครับ *(พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน)*