ความลับใต้หมวกแก๊ป

หน้าจอโทรศัพท์ในมือมิกซ์ยังคงสั่นเตือนรัวเป็นเจ้าเข้า ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสตรีมมิ่งเด้งขึ้นมาไม่หยุดราวกับระบบรวน แต่ทว่าบรรยากาศรอบตัวในร้านคาเฟ่กึ่งบอร์ดเกมแห่งนี้กลับเงียบสนิทลงถนัดตา ราวกับมีใครกดปุ่มมิวส์เสียงรอบข้างทิ้งไปเสียดื้อๆ พินพินหน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที เธอกำมือถือในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ขณะที่กวินหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของมิกซ์ที่ส่งเสียงแจ้งเตือนรัวๆ ดวงตาคู่คมที่เคยพราวระยับเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที "เฮ้ย... อะไรเนี่ย ทำไมอยู่ๆ ยอดโดเนทของช่องพินพินถึงพุ่งกระฉูดแบบนี้วะ?" มิกซ์อุทานเสียงหลง นิ้วเรียวไถหน้าจอขึ้นลงด้วยความงุนงงระคนตื่นตระหนก "แล้วดูข้อความสิ... ทุกคนส่งสติกเกอร์รูปหมวกแก๊ปกับหน้ากากแมวรัวเป็นกองทัพเลย หมายความว่าไงเนี่ย?" พินพินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ซ้อนทับเข้ามาในหัว กวิน... ผู้ชายใส่หมวกแก๊ปสีดำปีกโค้งที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอคนนี้ คนที่เพิ่งจะกวนประสาทเธอด้วยการเปย์เงินหลักแสนในเกมเมื่อวาน และ... คนที่กำลังนั่งทำหน้าเรียบเฉยแต่แผ่รังสีความกดดันออกมาจนน่ากลัวอยู่ตรงนี้ "นาย..." พินพินริมฝีปากสั่นระริก เธอชี้ปลายนิ้วสั่นๆ ไปที่กวิน "นายคือ..." "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง" กวินเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิท ไร้ซึ่งความขี้เล่นกวนประสาทแบบในเกมโดยสิ้นเชิง เขายกมือขึ้นถอดหมวกแก๊ปสีดำที่สวมอยู่ออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเส้นผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยและใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่มักจะปรากฏอยู่หลังสตรีมด้วยรอยยิ้มมุมปาก แต่วินาทีนี้แววตาคู่นั้นกลับจริงจังและเต็มไปด้วยความอึดอัดอย่างปิดไม่มิด มิกซ์อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สลับมองหนังกוויןกับหน้าจอโทรศัพท์ไปมา "เดี๋ยว... เดี๋ยวนะ! หมายความว่าไอป๋าใจป้ำสายเปย์ฉายา 'เปย์จนกว่าเธอจะเลิกบ่น' ที่โดเนทให้พินพินทีละเป็นแสนๆ จนช่องแทบบิน คือ... คือนายเนี่ยนะ ไอ้กวินเพื่อนยาก?!" "ใช่" กวินตอบสั้นๆ สายตาคมกริบไม่ได้ละไปจากใบซีดเซียวของพินพินเลยแม้แต่น้อย "และฉันคิดว่าเราควรคุยเรื่องนี้กันให้รู้เรื่อง... นอกจอ" พินพินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ความรู้สึกตีรันกันมั่วซุมไปหมด ทั้งตกใจ โกรธ ขัดเขิน และสับสน เธอนึกถึงตอนที่ตัวเองด่าเขาในสตรีม นึกถึงตอนที่เธอทำท่าทางตลกๆ เพื่อเรียกรอยยิ้มจากเขา และนึกถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจทุกครั้งที่เห็นข้อความแชตสีทองเหล่านั้น... ไอ้คนเจ้าเล่ห์! เขาหลอกให้เธอเต้นเรำทำเพลงแล้วนั่งขำอยู่หลังจอเบื้องหลังมาตลอดเลยอย่างนั้นเหรอ! "นายสนุกมากไหมล่ะ?" พินพินเค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธเข้ามาแทนที่ความตกใจชั่วขณะ เธอกระแทกตัวพิงพนักเก้าอี้ กอดอกแน่นแล้วเชิดหน้าขึ้นหนี "สนุกมากไหมที่ได้แกล้งสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ คนนี้ให้หัวหมุนเล่นทุกวัน! สนุกมากไหมที่เห็นฉันนั่งเครียดเรื่องยอดซับแล้วนายก็กดโดเนทหลักหมื่นหลักแสนเข้ามาเพื่อปั่นหัวฉันเล่นสนุกๆ ประสาทหรือเปล่าเนี่ยฮะ!" กวินถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตาคู่คมฉายแววสำนึกผิดวับหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม เขายื่นมือหนาหมายจะเอื้อมมาจับข้อมือบางที่กำลังสั่นด้วยความโกรธของเธอ แต่พินพินกลับชักมือหนีราวกับโดนของร้อน "พิน... ฟังก่อนสิ" กวินเอ่ยเสียงอ่อนลงเล็กน้อย น้ำเสียงที่เคยมีความกวนประสาทเจืออยู่เสมอ บัดนี้กลับมีความทุ้มนุ่มและจริงจังจนน่าใจหาย "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปั่นหัวเธอเล่นสนุกๆ แบบนั้นตั้งแต่แรก..." "แล้วมันคืออะไรล่ะวะ!" พินพินเผลอหลุดคำหยาบออกมาด้วยความเหลืออด ดวงตากลมโตเริ่มคลอไปด้วยหน่วยน้ำใสด้วยความน้อยใจปนโกรธ "นายทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าทรงในแชท คอยสั่ง คอยแซว คอยเปย์เหมือนฉันเป็นเด็กมีปัญหาที่นายต้องคอยเลี้ยงดู แล้วพอเจอตัวจริง... นายก็ทำเป็นเงียบ ทำเป็นไม่รู้เรื่อง ปล่อยให้ฉันบ้าอยู่คนเดียวเนี่ยนะ! นายเห็นฉันเป็นตัวตลกเหรอไอ้บ้านี่!" มิกซ์ที่นั่งเป็นส่วนเกินอยู่ข้างๆ รีบยกมือขึ้นห้ามทัพ ยิ้มแห้งๆ ออกมาแก้สถานการณ์ "ใจเย็นๆ ก่อนนะคุณพินพิน คุณกวินอาจจะมีเหตุผลก็ได้... หรืออาจจะแค่โรคจิตส่วนตัวอันนี้ผมไม่แน่ใจ—โอ๊ย!" มิกซ์ร้องจ๊ากทันทีเมื่อกวินส่งสายตาดุส่งไปให้จนเพื่อนสนิทต้องรีบหุบปากฉับแล้วขยับถอยก้นไปชิดมุมเบาะพร้อมทำมือรูดซิปปากตัวเองทันที กวินหันกลับมามองสตรีมเมอร์สาวที่ตอนนี้หน้าตาบูดบึ้ง แก้มป่องด้วยความงอนสุดขีด เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้สถานการณ์เป็นแบบนี้ต่อไป ระยะห่างที่พยายามทลายมันลงมาคงจะพังทลายไม่เป็นท่า ผู้ชายมาดนิ่งอย่างเขาไม่เคยต้องมานั่งอธิบายความรู้สึกให้ใครฟังยาวๆ แบบนี้มาก่อนในชีวิต แต่กับผู้หญิงคนนี้... เขากลับไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดแม้แต่นิดเดียว "ที่ฉันทำแบบนั้น..." กวินเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ดวงตาคู่คมมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่กำลังงอนตุ๊บป่อง "ก็เพราะว่า... วันแรกที่ฉันบังเอิญกดเข้ามาดูสตรีมของเธอ เป็นวันที่ฉันเจอเรื่องแย่ๆ มาจนแทบจะไม่อยากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูอะไรอีกเลย" พินพินชะงักไปเล็กน้อย ความโกรธที่กำลังพุ่งพล่านเมื่อครู่สะดุดกึก เธอกะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มฉายแววความเหนื่อยล้าออกมาจางๆ "เสียงโวยวายของเธอ... ท่าทางตลกๆ ตอนที่เธอพยายามสู้ชีวิตกับเกมกากๆ นั่น..." กวินพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ "มันทำให้ฉันหลุดออกจากโลกที่น่าเบื่อและกดดันนั่นได้... ฉันแค่อยากเห็นเธอยิ้ม อยากเห็นเธอหัวเราะ และ... ใช่ ฉันแค่อยากเปย์ให้เธอเลิกทำงานเหนื่อยๆ จนดึกดื่นแค่นั้นเอง" "นะ... นายพูดอะไรเนี่ย" พินพินหน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ความโกรธมลายหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาตีรัวที่สองข้างแก้ม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่กล้าสู้สายตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังของเขา "ไม่ได้พูดเล่น" กวินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สะอาดๆ ของเขาลอยมาแตะจมูกจนพินพินต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉันรู้ว่าฉันมันกวนประสาท และรู้ว่าวิธีแสดงออกของฉันมันงี่เง่า... แต่พินพิน ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่ 'ป๋าเปย์' ในจอของเธอหนะ" มิกซ์ที่นั่งลุ้นอยู่เงียบๆ แอบเอามือปิดหน้าแล้วยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่คนเดียว พึมพำเบาๆ กับตัวเองว่า *'ไอ้เสือเอ้ย รุกหนักแบบนี้ใครจะไปต้านไหววะ'* พินพินเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดตรงไปตรงมาของผู้ชายคนนี้ เธอยังคงใจเต้นแรงและสับสน แต่ในขณะเดียวกัน ความอบอุ่นแปลกประหลาดก็แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "ละ... แล้วทำไมเพิ่งมาบอกตอนนี้ล่ะ!" เธอยังคงฟอร์มทำเป็นเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความเขินอายด้วยการยกมือขึ้นกอดอกแล้วค้อนขวับให้เขา "ปล่อยให้ฉันโง่อยู่ตั้งนาน สนุกมากนักหรือไงเล่า!" กวินหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกในรอบวัน เสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวลและชวนให้หัวใจคนฟังกระตุกวูบ "ก็เพราะกลัวว่า... ถ้าบอกความจริงเร็วกว่านี้ เธออาจจะบล็อกแชตฉันหนีไปก่อนน่ะสิ" "ไอ้คนเจ้าเล่ห์!" พินพินแยกเขี้ยวใส่ ยื่นมือไปหมายจะหยิกแขนเขาสักทีเพื่อระบายความหมั่นเขี้ยว แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะ chạm โทรศัพท์มือถือของกวินที่วางอยู่บนโต๊ะก็ส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าขัดจังหวะเสียก่อน กวินก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว แต่ใบหน้าคมคายที่กำลังผ่อนคลายเมื่อครู่กลับตึงเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคู่คมหรี่ลงด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พินพินสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นจึงชะงักมือ "มีอะไรเหรอ? ใครส่งข้อความมา หน้าตาน่ากลัวเชียว" กวินไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตามองข้อความยาวเหยียดบนหน้าจอก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพินพินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เต็มไปด้วยความกังวลและความลับบางอย่างที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด "ไม่มีอะไร..." กวินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงอย่างรวดเร็ว "แค่เรื่องงานที่บ้านนิดหน่อย..." แต่ไม่ทันที่พินพินจะได้ซักไซ้ต่อ ประตูร้านคาเฟ่บอร์ดเกมก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงพอสมควร เสียงกระดิ่งลมเหนือประตูสั่นกรุ๊งกริ๊ง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงดิ่งมาที่โต๊ะของพวกเขาอย่างรวดเร็ว "กวิน!" เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยเรียกชื่อกวินเสียงดังลั่นจนลูกค้าโต๊ะอื่นหันมามองเป็นตาเดียว พินพินและมิกซ์สะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองผู้มาใหม่พร้อมกัน ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มภูมิฐาน ใบหน้าเคร่งขรึมและมีเค้าโครงความดุที่ถอดแบบมาจากกวินไม่มีผิดเพี้ยน ยืนจ้องมองกวินด้วยสายตาคาดคั้นและเย็นชา ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะกวาดมองมาที่พินพินและมิกซ์ด้วยความดูแคลนระคนหงุดหงิด กวินลุกขึ้นยืนบังหน้าพินพินโดยอัตโนมัติ กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มฉายแววกร้าวขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าผู้มาเยือน "พ่อ..." กวินเอ่ยลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและแรงต้านทานขั้นสุด พินพินหน้าถอดสี หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า... ความลับที่กวินพยายามปกปิดในชีวิตจริง มันกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตาเธอในวินาทีนี้เอง! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความโบ๊ะบ๊ะของยัยสตรีมเมอร์ตัวจี๊ดกับป๋าเปย์ปากแข็งคนนี้นะคะ!