กาแฟรสขมกับคำพูดหวานที่ฟังไม่ขึ้น

"บอกว่าอยู่หน้าประตู... แต่ทำไมมองไปรอบร้านแล้วเจอแต่ผู้ชายใส่ฮู้ดดำนั่งทำหน้าเครียดเหมือนอมขี้ไก่กันทั้งร้านคะเนี่ย" พินพินพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลาดยกมือขึ้นเสยผมหน้าม้าที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยด้วยความประหม่า สายตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตากลมดิ๊กกวาดมองไปรอบร้านกาแฟมินิมอลสไตล์ญี่ปุ่นที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยสุขุมวิท นี่ไม่ใช่การสตรีมเกมผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เธอสามารถกดปิดกล้องหนีเวลาเขินได้ แต่มันคือโลกความเป็นจริง—โลกที่ไม่มีฟิลเตอร์ปรับหน้าใส และไม่มีปุ่ม *Ban* เพื่อบล็อกผู้ชายกวนประสาทที่ชื่อ 'กวิน' ปลายนิ้วเรียวเล็กกดหน้าจอโทรศัพท์มือถือยิกๆ ส่งแชตไปหาอีกฝ่ายด้วยหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ *(พินพิน): ถึงไหนแล้วเนี่ยคุณ นายเปย์! หรือว่าแกล้งหลอกให้ฉันมายืนโง่ๆ อยู่คนเดียวกลางร้านกาแฟ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันจะบล็อกโดเนทนายจริงๆ ด้วยนะ* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นแทบจะทันทีราวกับเขารอจังหวะนี้อยู่แล้ว *(KingVins): มองไปที่โต๊ะมุมสุดติดกระจกใส... คนที่กำลังนั่งแคะขนมเค้กเล่นเหมือนคนไม่มีจะกินคนนั้นแหละค่ะ ไม่ต้องมองหาใครไกลห่าง* พินพินชะงัก เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ หันขวับไปมองยังโต๊ะมุมสุดตามพิกัดที่อีกฝ่ายบอก ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าร่างสูงโปร่งในชุดฮู้ดสีดำสนิทกำลังยกแก้วกาแฟลาเต้ขึ้นจิบ พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากส่งตรงมาให้เธออย่างเยnชาและกวนประสาทเป็นที่สุด ให้ตายเถอะ... ตัวจริงดูดีกว่าในดิสเพลย์โปรไฟล์เกมลิบลับเลย ร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง สันจوกคมเป็นสัน และดวงตาคู่คมที่มองมานั่นมัน... ชวนให้ใจสั่นจนแทบอยากจะวิ่งหนีกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยค่ะ! เท้าบางก้าวเดินเข้าไปใกล้โต๊ะนั้นทีละน้อย เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นไม้ดังเบาๆ แต่ในความรู้สึกของพินพินมันดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวใจจนน่าตกใจ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจกลับคืนมาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแบบไม่เกรงใจ "รอนานไหมคะ... อ้อ ไม่สิ ฉันไม่ได้หมายความว่าดีใจที่ได้เจอคุณนะ แค่สงสัยว่าทำไมคุณถึงว่างงานนักถึงได้มานั่งรอสตรีมเมอร์ตัวจี๊ดอย่างฉันได้" พินพินรีบแก้ตัวเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยเวลาจนมุม กวินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะช้าๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความเขินอากัปกิริยาที่พยายามทำเป็นเก่งแต่หูแดงแจ๋นแบบนั้นมันช่าง... น่ารักจนเขาเกือบจะหลุดยิ้มออกมา "ไม่นานเท่าไหร่หรอกครับ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ" กวินชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้สรรพนามตามความคุ้นเคย "สำหรับคุณแล้ว... ต่อให้นั่งรอนานกว่านี้ ผมก็รอได้ครับ พินพิน" น้ำทุ้มต่ำที่เอ่ยชื่อเธอออกมาตรงๆ ทำเอาพินพินสำลักน้ำลายตัวเองจนต้องไอโขลกออกมาเบาๆ "แค๊กๆ! คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย ใครอนุญาตให้เรียกชื่อฉันสนิทสนมขนาดนั้น ห๊ะ!" เธอโวยวายหน้าตาตื่น รีบยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นดื่มเพื่อดับความร้อนผ่าวบนใบหน้า "อ้าว ก็เราเป็นเพื่อนร่วมจอ... เอ้ย เป็นคู่ปรับกันไม่ใช่เหรอครับ การเรียกชื่อกันมันก็เรื่องปกตินะ" กวินไหล่ง่ายๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปากหยัก "หรือว่า... เขินผมเหรอครับ หูแดงใหญ่แล้วนะยัยตัวแสบ" "ใครเขิน! ฝันไปเถอะคุณ หน้าฉันแดงเพราะอากาศร้อนต่างหาก ประเทศไทยร้อนจะตายคุณไม่รู้รึไง!" พินพินเถียงคอเป็นเอ็น มือบางยกพัดลมพกพาขึ้นมาจ่อหน้าตัวเองรัวๆ เพื่อยืนยันว่าเธอไม่ได้เขินอายผู้ชายตรงหน้าแม้แต่น้อย กวินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะนั่นช่างนุ่มทุ้มและอบอุ่นจนพินพินต้องแอบชำเลืองมอง เขาไม่ได้กวนประสาทเหมือนเวลาอยู่ในห้องแชตสตรีม แต่เขามีเสน่ห์แพรวพราวแบบผู้ชายอันตรายที่ทำเอาสติสตางค์ของเธอเตลิดเปิดเปิงไปหมด "กาแฟที่นี่รสชาติเป็นยังไงบ้างครับ" กวินเปลี่ยนเรื่อง ชี้ไปยังแก้วกาแฟตรงหน้าเธอ "ก็... ขมปี๋เลยสิคะ ถามได้" พินพินเบ้หน้า "ฉันไม่ชอบกาแฟดำอยู่แล้ว สั่งอะไรมาก็ไม่รู้" "ชีวิตคนเราก็เหมือนกาแฟแหละครับ... ตอนแรกมันก็ขมฝาดคอจนไม่อยากกลืน แต่ถ้าลองเปิดใจดื่มด่ำกับมันจริงๆ สักนิด... คุณอาจจะพบว่ารสชาติหวานกลมกล่อมที่ซ่อนอยู่ข้างหลังความขมนั้น มันคุ้มค่าที่จะรอคอย" ดวงตากลมโตของพินพินชะงักค้าง เธอมองสบตาคนพูดที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ คำพูดกำกวมที่แฝงความนัยนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวยิ่งกว่าตอนลงแทงค์แรงค์สูงสุดเสียอีก บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอกับเขากำลังเต้นตรงกัน "คุณ... พูดจาแปลกๆ นะวันนี้ กินยาผิดซองรึเปล่าเนี่ย" พินพินแกล้งทำเป็นเฉไฉ หลบสายตาดวงคมคู่นั้นด้วยการก้มหน้าก้มตาตักเค้กเข้าปาก กวินยิ้มบางๆ ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เขายื่นมือหนามาเช็ดคราบครีมสีขาวที่เปื้อนอยู่ตรงมุมปากพินพินอย่างแผ่วเบา โดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้ตั้งตัว สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านริมฝีปากทำเอาพินพินแข็งทื่อเป็นหุ่นปูนปั้น ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปหมด เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุกระดอนออกมานอกอก "เลอะเทอะใหญ่แล้วครับ... เด็กดื้อ" กวินกระซิบเสียงพร่า แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเอ็นดู พินพินอ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยปากด่าแต่ก็เรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ เธอผลักอกแกร่งเบาๆ แล้วกRะถอยหลังกรูดด้วยความตื่นตระหนก "คุณ... คุณมันฉวยโอกาส! ฉันกลับบ้านดีกว่า อยู่ใกล้คุณแล้วประสาทจะกิน!" พินพินสะพายกระเป๋าผ้าเตรียมลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความลốngลู่ แต่ทว่า... พรึบ! เสียงประตูร้านกาแฟผลักเปิดออก พร้อมกับร่างของชายหนุ่มร่างสูงอีกคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ ใบหน้าคมคายนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และทันทีที่เขาเห็นพินพินยืนอยู่กับกวิน เขาก็อุทานเสียงดังลั่นร้าน "พินพิน! อยู่นี่เอง... แย่แล้ว! ช่องสตรีมของเธอถูกแฮก และแถมตอนนี้... คนที่แฮกมันกำลังเปิดกล้องไลฟ์สดประจานความลับทั้งหมดของเธออยู่!" พินพินหน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที เธอกำมือถือแน่นด้วยความตกใจ ขณะที่กวินหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของมิกซ์ที่ส่งเสียงแจ้งเตือนรัวๆ ดวงตาคู่คมที่เคยพราวระยับเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความน่ารักปนกวนของยัยสตรีมเมอร์ตัวจี๊ดกับเซียนเกมสายเปย์ในตอนนี้นะคะ!