เมื่อยัยสตรีมเมอร์สู้กลับ

"ประกาศิตจากยอดโดเนทห้าหมื่นบาทเมื่อกี้... มีผลทำให้บัญชีหนังหมูของดิฉันสั่นสะเทือนไปถึงตับไตไส้พุงเลยค่ะคุณผู้ชม!" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังลั่นห้องสตรีมขนาดกะทัดรัด พินพินในชุดนอนลายเป็ดน้อยสีเหลืองอ๋อยกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้เกมing chair ตัวโปรด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตากลมดิ๊กจ้องเขม็งไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ ที่ซึ่งแชตบ็อกซ์กำลังไหลเลื่อนเป็นสายน้ำราวกับงานวัดวันไหล และที่สำคัญที่สุด... คำถามคาใจจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในสมองจนแทบจะระเบิด *เขารู้ได้ยังไงว่าเธอพักอยู่ที่นี่!* คอนโดมิเนียมเก่าๆ ย่านชานเมืองที่เธอเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่ถึงเดือน ระบบรักษาความปลอดภัยก็ไม่ได้หนาแน่นอะไรนักหนา แต่พ่อคุณรุนหัวใจนามแฝง 'K_Wiiii' คนนั้น ถึงกับส่งชานมไข่มุกร้านโปรดที่อยู่ปากซอยมาให้ถึงหน้าห้องพัก พร้อมโน้ตข้อความกวนประสาทว่า *'ระวังไขมันอุดตันนะยัยขี้เหวี่ยง'* แถมยังรู้ด้วยว่าเธออยู่ห้องไหน ชั้นไหน แบบไม่ต้องพึ่งจีพีเอส มันชักจะล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวเกินไปแล้วนะคะ! ถึงเขาจะเป็นเปย์ปะรำเปย์ตัวพ่อที่ช่วยพยุงค่าไฟห้องเธอในเดือนนี้ก็เถอะ [คุณ K_Wiiii โดเนท 10,000 บาท: หน้าบูดเป็นตูดเป็ดแบบนั้น ระวังตีนกาขึ้นรอยเร็วนะครับคุณสตรีมเมอร์] เสียงแจ้งเตือนระบบโดเนทดังขึ้นพร้อมกับข้อความกวนๆ ที่โผล่มาถูกจังหวะราวกับติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้อง พินพินสูดหายใจเข้าลึกๆ นับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อไม่ให้เส้นเลือดในสมองแตกคาไลฟ์ เธอหันขวับไปมองกล้องเว็บแคมด้วยสายตาวาวโรจน์ ชนิดที่ถ้าแปลงร่างเป็นก๊อดซิลล่าได้คงพ่นไฟเผาตึกสำนักงานใหญ่ของเกมที่หมอนั่นเล่นไปแล้ว "ค่ะ! ขอบคุณสำหรับเงินหมื่นบาทนะคะคุณเศรษฐีผู้ว่างงาน ว่าแต่... วันนี้ว่างมากเหรอคะ ถึงได้มานั่งเฝ้าหน้าจอรอดยSยัดเยียดความหวังดีให้คนอื่นเนี่ย หรือว่าที่บ้านไม่มีใครคบ?" พินพินยิ้มหวานหยดจนมดขึ้นจอ แต่คำพูดนี่เชือดเฉือนพริกขี้หนูสวนสิบสวนมารวมกัน ในห้องแชตฝั่งผู้ชมพากันส่งสติกเกอร์หัวเราะลั่นและอิโมจิรูปป๊อปคอร์นกันยกใหญ่ มิกซ์ โมเดอเรเตอร์คู่บุญรีบพิมพ์ข้อความสีเขียวเด่น *(Mod) Mix_Me: แรงมากคุณพิน! ระวังเขางอนแล้วเลิกเปย์นะ 555555* "เชิญงอนเลยค่ะ! ดิฉันสตรีมด้วยลำแข้งและหยาดเหงื่อแรงกาย ไม่ได้ขายวิญญาณให้ซาตานทุนหนาแถวนี้หรอกนะคะ!" พินพินเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ก่อนจะหันกลับมามองหน้าจอเกมในมือถือที่เธอกำลังสตรีมอยู่ "วันนี้เราจะมาลุยแมพใหม่กันค่ะทุกคน ใครขัดขวางแม่... แม่จะฟาดด้วยกระทะเหล็กในเกมให้ดู!" ทว่า ระหว่างที่เธอกำลังหัวร้อนกับการบังคับตัวละครกระโดดข้ามหน้าผา เสียงแจ้งเตือนไลน์ส่วนตัวในโทรศัพท์มือถือเครื่องสำรองก็ดังขึ้น *ติ๊ง* พินพินเหลือบตาไปมองด้วยความหงุดหงิด คิดว่าคงเป็นข้อความทวงค่าเน็ตหรือข้อความจากแม่ แต่ปรากฏว่าเป็นข้อความจากบัญชีไลน์ที่เธอเพิ่งบล็อกไปเมื่อคืน... แต่หมอนั่นคงใช้วิธีอื่นทักมา หรือไม่ก็... เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูอย่างกล้าๆ กลัวๆ **K_Wiiii:** *ลงมาข้างล่างหน่อยสิครับ* **K_Wiiii:** *ผมซื้อบัวลอยไข่หวานร้านโปรดที่คุณบ่นว่าอยากกินเมื่อวานมาฝาก* **K_Wiiii:** *ให้เวลาสองนาที ถ้าไม่ลงมา... ผมจะกดโดเนทแสนนึงแล้วบอกชื่อจริงนามสกุลจริงของคุณกลางไลฟ์นี้แหละ* "ไอ้...ไอ้คนฉวยโอกาส!" พินพินหลุดอุทานเสียงดังลั่นจนลืมตัว ผู้ชมในไลฟ์ต่างพากันพิมพ์ถามว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยความงุนงง ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความคับแค้นใจ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนโมโหระคนกัน เขาขู่เธอ! และเธอก็รู้ดีว่าคนอย่างกวิน... พูดจริงทำจริงเสียด้วยสิคะ! ยอดโดเนทระดับแสนบาทสำหรับเขาคงเหมือนกับการจ่ายค่ากาแฟแก้วเดียว พินพินกัดริมฝีปากล่างอย่างชั่งใจ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าจะทำอย่างไรดี จะปิดไลฟ์หนีตอนนี้ก็เสียฟอร์มแย่ แถมยังโดนขู่เรื่องชื่อจริงอีก ถ้าแฟนคลับรู้ว่าเธอชื่อจริงว่าอะไร มีหวังโดนขุดประวัติสมัยมัธยมที่เคยประกวดนางนพมาศแล้วตกเวทีแน่ๆ! *ไม่ได้การ... จะให้เขากลั่นแกล้งฝ่ายเดียวไม่ได้หรอกนะคะ* รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของสตรีมเมอร์สาว เธอหันกลับมามองกล้องเว็บแคมด้วยแววตาเป็นประกายซุกซน ชนิดที่มิกซ์ในฐานะเพื่อนสนิทเห็นแล้วต้องรู้สึกเสียวสันหลังวาบแทนใครบางคน "เอ่อ... ทุกคนคะ พอดีมีเรื่องด่วนระดับชาติเกิดขึ้นค่ะ" พินพินปรับน้ำเสียงให้กลับมานุ่มนวลชวนฝันราวกับนางฟ้าใจดี "พอดีมี 'ทาสแมว' เอ๊ย... มีสปอนเซอร์ใจดีกระเป๋าหนัก ส่งเสบียงมาให้ถึงหน้าตึกค่ะ เดี๋ยวพินขอตัวลงไปรับของแป๊บเดียวนะคะ ห้ามไปไหนกันเด็ดขาดนะ... โดยเฉพาะคุณ K_Wiiii ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาดนะคะ!" พูดจบเธอก็กดปิดไมค์ชั่วคราว คว้าเสื้อกันหนาวตัวเก่งมาสวมทับชุดนอนลายเป็ด แล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องพักมุ่งตรงไปยังลิฟต์ทันทีด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ บรรยากาศยามค่ำคืนที่โถงชั้นล่างของคอนโดมิเนียมเงียบสงบ ไฟสีส้มวลอบอุ่นส่องกระทบพื้นกระเบื้องสะอาดตา ประตูกระจกใสบานใหญ่มองเห็นเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนพิงเสาอยู่ด้านนอก มือข้างหนึ่งถือถุงพลาสติกใสบรรจุขนมไทยควันฉุย ส่วนมืออีกข้างกำลังกดหน้าจอสมาร์ทโฟน กวินอยู่ในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทกับกางเกงยองเซอร์ๆ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไหล่กว้างและส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบห เซนติเมตรนั่นทำให้เขาดูโดดเด่นสะดุดตาจนผู้หญิงที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวหลังมอง พินพินสูดหายใจเข้าลึกๆ ดันประตูผลักออกไปเผชิญหน้ากับเจ้าปัญหาน้ำเสียงหงุดหงิด "นี่คุณ!" เธอเรียกเสียงแข็ง เดินเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มจนเขาต้องเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ กวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างนึกสนุก ดวงตาคมกริบภายใต้เงาฮู้ดมองสำรวจแม่ตัวดีที่วิ่งลงมาทั้งชุดนอนและรองเท้าแตะคีบ "ลงมาเร็วกว่าที่คิดนี่ครับ นึกว่าจะมัวแต่แต่งหน้าทาปากใหม่อยู่ซะอีก" น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยแซيเย้า "เลוףพูดมากได้แล้วค่ะ!" พินพินยื่นมือออกไปแย่งถุงบัวลอยไข่หวานมาจากมือเขาหน้าตาเฉย "เอาของมาแล้วก็กลับไปได้เลยค่ะ ทางนี้ไม่ต้อนรับโรคจิตตามตื้อ!" "โรคจิต?" กวินทวนคำด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกก้าวหนึ่งจนพินพินต้องถอยหลังไปชนกับเสาปูน "คนที่ซื้อของโปรดมาให้คนที่ปากบอกว่าเกลียดแต่แอบกินหมดเกลี้ยงทุกที... เขาเรียกผู้ชายสายเปย์ผู้แสนดีต่างหากครับคุณพินพิน" "ใครเกลียดคุณไม่ทราบ! แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบบัวลอยร้านนี้... อย่าบอกนะว่าไปสืบประวัติฉันมา!" "เปล่าสืบสักหน่อย..." กวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นไอฝนยามค่ำคืนทำให้พินพินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ก็คุณเคยบ่นลงสตอรี่ไอจีตอนเมาดิบเมื่อเดือนก่อน จำไม่ได้เหรอครับ?" พินพินเบิกตากว้าง สมองนึกย้อนไปถึงคืนนั้น... คืนที่เธอไปกินเลี้ยงกับเพื่อนร่วมงานแล้วเมาแอ๋จนต้องโพสต์ตัดพ้อเรื่องความอยากกินบัวลอยแต่ร้านปิด... เดี๋ยวนะ! ตอนนั้นเธอยังไม่ได้ฟอลโลว์อินสตาแกรมเขาด้วยซ้ำ แล้วเขาไปเห็นได้ยังไง! ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากโวยวายอะไรออกมา กวินก็ยื่นมือหนามาแตะที่หน้าผากของเธอเบาๆ ปัดปอยผมที่ตกลงมาบังตาให้อย่างถือวิสาสะ "กินซะนะ หน้าตาจะได้หายบึ้ง แล้วก็..." กวินก้มกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าจนหัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวราวกับกลองเพล "เลิกไล่ผมทางแชตได้แล้วครับ... เพราะผมไม่อยากเป็นแค่คนดูผ่านจอหรอกนะ" คำพูดนั้นทิ้งปริศนาและความอบอุ่นประหลาดไว้กลางใจ จนพินพินยืนแข็งทื่อเป็นหินปูนไปชั่วขณะ เมื่อเธอได้สติและเงยหน้าขึ้นจะต่อว่า ร่างสูงก็หันหลังเดินหลบหายไปในความมืดของลานจอดรถเสียแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ และถุงบัวลอยไข่หวานอุ่นๆ ในมือที่กำลังส่งความร้อนลามเลียไปถึงใบหน้าที่เห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ยัยพินพิน... แกกำลังจะแพ้ทางผู้ชายกวนประสาทคนนี้จริงๆ แล้วเหรอเนี่ย! พินพินกัดริมฝีปากแน่น กำถุงขนมในมือแน่นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอก ก่อนจะรีบวิ่งกลับขึ้นห้องพักเพื่อจัดการกับภารกิจสตรีมมิ่งที่ยังค้างคา แต่ทว่า... เมื่อเธอกลับมานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์และเปิดไมค์เตรียมจะทักทายผู้ชม สายตาก็เหลือบไปเห็นข้อความแชตล่าสุดจากระบบที่ถูกส่งเข้ามาแบบส่วนตัว (Whisper) จากยูสเซอร์เดิม **K_Wiiii:** *บัวลอยหวานสู้คุณไม่ได้หรอกนะ... พินพิน* **K_Wiiii:** *รักนะครับคนสวย* พินพินสะดุ้งสุดตัว มือเรียวรีบขยับเมาส์ไปกดปุ่ม 'ยกเลิกข้อความ' ของอีกฝ่ายตามความเคยชินของโปรแกรม แต่ทว่า... ระบบดันฟ้องเตือนหน้าจอโชว์หราขึ้นมาว่า *'ไม่สามารถยกเลิกข้อความที่ถูกเปิดอ่านแล้วได้'* พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบโดเนทที่ดังขึ้นซ้ำรอยเดิมอย่างเย้ยหยัน! [คุณ K_Wiiii โดเนท 50,000 บาท: ส่งกำลังใจให้สตรีมเมอร์คนสวยรีบกินบัวลอย จะได้มีแรงมาเคลียร์หัวใจกับผมพรุ่งนี้พรุ่งนี้เช้าไงครับ 💕] ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแว่นแทบหลุดจากดั้ง หัวใจเต้นโครมครามรุนแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อตระหนักได้ว่า... หมอนั่นไม่ได้แค่กวนประสาทเล่นๆ เหมือนทุกวันเสียแล้ว! --- ขอขอบคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความโบ๊ะบ๊ะของยัยสตรีมเมอร์ตัวจี๊ดกับหนุ่มสายเปย์คนนี้ด้วยกันนะคะ! แล้วมาติดตามตอนต่อไปกันค่ะว่าจะอลหม่านขนาดไหน พีชชี่เบอร์รี่รักทุกคนเลยค่ะ!