ความลับของดันเจี้ยน

"ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... เชฟผู้โชคร้าย" เสียงนั้นไม่ได้ลอยมาตามลม แต่มันสั่นสะเทือนผ่านโครงสร้างหินแกรนิตของดันเจี้ยนชั้นที่ห้าสิบ—ชั้นลึกสุดที่ไม่มีนักผจญภัยหน้าไหนเคยเหยียบย่ำลงมาถึง รัศมีสีครามเข้มแผ่ซ่านออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า บีบอัดอากาศจนคินรู้สึกเหมือนปอดกำลังจะแฟบลงทุกขณะ คินหรี่ตาลง มือขวาที่ถือกระทะเหล็กกล้าชั้นดีกระชับแน่นจนข้อต่องอขาว เขาไม่ได้ตกใจจนเสียกระบวน—อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในระดับที่จะทำให้อาหารในมือไหม้ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของพ่อค้าเร่บอกเขาชัดเจนว่า สิ่งที่ซ่อนอยู่หลังม่านเงามืดนั้น ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ระดับบอสที่เขาเคยตบตีเพื่อเอาวัตถุดิบมาทำสเต็ก "ยินดีต้อนรับครับ... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ" คินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ รอยยิ้มกะล่อนที่มักประดับบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความจริงจัง "ถ้าท่านมาเพื่อสั่งข้าวผัดไข่สูตรพิเศษล่ะก็ ต้องขออภัยด้วย เพราะผมหมดเวลาบริการหลังเที่ยงคืนแล้วครับ" "ฮึ..." เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังสะท้อนก้อง มันคือเสียงที่ทรงอำนาจจนแก้วหูสั่นไหว ร่างในเงาดำค่อยๆ ก้าวพ้นเขตความมืดออกมา แสงสลัวจากคริสตัลมานาเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูตรโบราณสีดำสนิท เส้นผมสีเงินยวงยาวระบ่า และดวงตาสีอำพันที่สะท้อนประกายความโดดเดี่ยวอันยาวนานนับพันปี ราชาปีศาจกอร์กอน... ไม่สิ ในสภาพนี้ เขาดูเหมือนขุนนางผู้สูงศักดิ์มากกว่าราชาแห่งความมืดที่โหดเหี้ยม แต่สิ่งที่ทำให้คินต้องขมวดคิ้วไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก หากแต่เป็นกลิ่นอายที่ลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นคาวเลือดหรือกลิ่นอายความตายแบบที่มอนสเตอร์ทั่วไปมี แต่มันคือ... "กลิ่นของเครื่องเทศและควันไฟ" "เจ้าสงสัยสินะว่าทำไมข้าถึงมีกลิ่นอายของห้องครัวติดตัว" กอร์กอนกวาดสายตามองคินและลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างหลังด้วยความระแวง ภูติสาวตัวน้อยซ่อนตัวอยู่หลังไหล่ของคิน มือเล็กๆ กำชายเสื้อของเขาแน่นจนยับยู่ยี่ "ยอมรับก็ได้ครับว่าแปลกใจ" คินผ่อนลมหายใจออกทางจมูกเล็กน้อย เขายังคงรักษาระยะห่าง "ผมคิดว่าท่านเป็นแค่บอสตัวสุดท้ายที่ถูกโปรแกรมให้มาขวางทางผู้กล้าเสียอีก แต่ดูจากแววตาของท่านแล้ว... ท่านดูเหมือนคนที่กำลังรอคอยใครสักคนมาเปิดร้านอาหารมากกว่าจะมาสู้ตาย" กอร์กอนแค่นยิ้ม รอยยิ้มนั้นระคนไปด้วยความขมขื่นล้ำลึก เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นหินใจกลางห้องโถง ซึ่งบนนั้นมีหม้อดินเผาโบราณขนาดใหญ่ตั้งอยู่ รอบๆ หม้อเต็มไปด้วยคราบเขม่าและเศษซากเครื่องเทศแห้งๆ ที่เสื่อมสลายไปตามกาลเวลา "เจ้าคิดว่าดันเจี้ยนนี้สร้างขึ้นมาทำไม, คิน?" กอร์กอนเอ่ยถามโดยไม่หันกลับมามอง "แหล่งฟาร์มไอเทม? หรือคุกใต้ดินสำหรับขังพวกปีศาจ?" คินตอบตามตำราที่ฮันเตอร์ทุกคนท่องจำขึ้นใจ "ผิดถนัด" กอร์กอนส่ายหน้าช้าๆ "ดันเจี้ยนแห่งนี้... แท้จริงแล้วมันคือ 'ห้องครัว' ต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้ลูน่าถึงกับหลุดอุทานออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ส่วนคินนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองของเชฟหนุ่มเริ่มประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา มอนสเตอร์ดุร้ายที่ถูกจัดวางไว้ในแต่ละชั้น สมุนไพรหายากที่เติบโตได้เฉพาะใต้ดินลึก และพลังมานาที่เข้มข้นจนทำให้เนื้อสัตว์มีความนุ่มพิเศษ... ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาด "ห้องครัว... งั้นเหรอครับ?" คินทวนคำ น้ำเสียงเจือความไม่แน่ใจ "ถูกต้อง" กอร์กอนหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคิน "ในอดีตกาลนับล้านปี มิติของเราและมนุษย์ไม่ได้แยกขาดจากกัน เทพเจ้าผู้สร้างได้ออกแบบโลกใบนี้ให้เป็น 'เตาหลอม' ขนาดยักษ์ โดยมีดันเจี้ยนเหล่านี้เป็นภาชนะในการบ่มเพาะวัตถุดิบ มอนสเตอร์ไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือ 'ส่วนผสม' ที่ผ่านการหมักบ่มด้วยมานาธรรมชาติ เพื่อให้ได้รสชาติและพลังงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดเมื่อนำมาปรุงอาหาร" ราชาปีศาจเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนหยุดยืนห่างจากคินเพียงแค่เอื้อมมือ เขายื่นมือหนาออกไปแตะขอบหม้อดินเผานั้นเบาๆ ราวกับกำลังระลึกถึงอดีตอันแสนคิดถึง "แล้วท่าน... คือใครกันแน่?" คินถามเสียงเครียด "ข้าคือ 'เชฟหลวง' คนแรกของพระเจ้า" กอร์กอนตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "หน้าที่ของข้าไม่ใช่การทำลายล้างโลก แต่คือการดูแล 'เตาไฟ' นี้ไม่ให้ดับลง แต่ทว่า... เมื่อกาลเวลาผ่านไป มนุษย์กลับมองดันเจี้ยนเป็นสนามรบ พวกเขาฆ่ามอนสเตอร์อย่างไร้ความเคารพ ล่าเพื่อความสนุกและเงินตรา โดยไม่รู้เลยว่าการทำลายสมดุลนั้น กำลังทำให้ 'รสชาติ' ของโลกใบนี้เสื่อมสลาย" คินยืนนิ่งฟังเงียบๆ ความตลกคะนองที่เคยมีหายวับไป ความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้งเข้าเกาะกุมหัวใจ เขาเข้าใจความรู้สึกของเชฟที่เห็นวัตถุดิบชั้นดีถูกปฏิบัติอย่างย่ำแย่ดีกว่าใคร "ข้าพยายามสร้างระบบดันเจี้ยนขึ้นมาใหม่ เพื่อคัดกรองมนุษย์" กอร์กอนกล่าวต่อ "ข้าสร้างมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่ง เพื่อให้มีเพียงผู้ที่เข้าใจความเจ็บปวดและคุณค่าของชีวิตเท่านั้นที่จะก้าวมาถึงจุดนี้ได้... และนั่นคือเหตุผลที่ข้าปล่อยให้เจ้าเดินทางมาถึงที่นี่, คิน" คินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ท่านเลือกผม?" "ข้าไม่ได้เลือกเจ้าเพราะฝีมือดาบอันยอดเยี่ยม แต่ข้าเลือกเจ้าเพราะตอนที่เจ้าปรุงข้าวผัดไข่ให้ข้ากินในชั้นที่สิบ... เจ้าไม่ได้มองไข่และข้าวแค่วัตถุดิบราคาถูก แต่มันคือศิลปะ เจ้าให้เกียรติทุกอณูของอาหาร" กอร์กอนแย้มยิ้มอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก "เจ้าคือผู้สืบทอดที่ข้ารอคอยมานานแสนนาน" บรรยากาศในห้องโถงเงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพ้ำถ้ำที่ดังสะท้อนเป็นจังหวะ คินก้มมองกระทะในมือ สลับกับมองหน้ากอร์กอน สมองของเขากำลังชั่งน้ำหนักระหว่างภารกิจเดิมในฐานะฮันเตอร์ กับความรับผิดชอบใหม่ที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะจินตนาการได้ ลูน่าดึงชายเสื้อของคินเบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงสั่นๆ "คิน... ถ้าที่นี่คือห้องครัว แล้วเรา... จะทำยังไงต่อไปดีคะ... เอ๊ย! ครับ!" คินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลี่คลายลงครึ่งหนึ่ง เขายกกระทะขึ้นพาดบ่าอย่างสบายๆ รอยยิ้มมุมปากกลับมาปรากฏอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันมีความมุ่งมั่นที่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม "ถ้าดันเจี้ยนนี้คือห้องครัวขนาดใหญ่..." คินก้าวเท้าเข้าไปหากอร์กอนหนึ่งก้าว ดวงตาสคมกริบเป็นประกาย "ในฐานะพ่อค้าและเชฟมือหนึ่ง... ผมคงต้องขออนุญาต 'รีโนเวท' เมนูอาหารของที่นี่เสียใหม่ ให้มันอร่อยจนแม้แต่เทพเจ้าบนสวรรค์ยังต้องน้ำลายสอเลยล่ะครับ" กอร์กอนนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนจะหัวเราะร่าออกมาเสียงดังสนั่นดันเจี้ยน เป็นเสียงหัวเราะที่ปลดปล่อยความโดดเดี่ยวอันยาวนานนับพันปี "ดี! ถ้าเช่นนั้น จงแสดงให้ข้าดู..." ทว่า ในวินาทีที่กอร์กอนกำลังจะเอ่ยประโยคถัดไป พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน เสียงระเบิดตูมสนั่นดังขึ้นจากทางเข้าชั้นที่ห้าสิบ พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนนับร้อยที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น คินหันขวับไปมองทางเดินมืดสนิทเบื้องหลัง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปทันทีเมื่อเห็นแสงคบเพลิงสว่างวาบ และธงสัญลักษณ์รูปดาบไขว้กับโล่สีทองที่คุ้นตา กิลด์ฮันเตอร์ระดับ S... พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดไว้ และคนที่เดินนำหน้าสุดในชุดเกราะเวทมนตร์ระยิบระยับ ก็คือคนที่คินไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในเวลานี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" เสมอมานะครับ