ความเงียบที่น่ากลัว

แฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ถูกผลักให้เลื่อนออกไปทางซ้ายด้วยแรงเหวี่ยงที่มากเกินความจำเป็น เสียงกระดาษปะทะกับมุมโต๊ะดังทึบสะท้อนก้องในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงันจนน่าอึดอัด ธันวาไม่ได้สนใจเอกสารพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใดกำลังจ้องมองความว่างเปล่าตรงหน้า—ความว่างเปล่าที่เคยมีร่างโปร่งของบัณฑิตจบใหม่นั่งอยู่ตรงนั้นเมื่อไม่กี่วันก่อน เก้าอี้หนังสีดำตัวนั้นยังคงหมุนวนกลับมาในตำแหน่งเดิมหลังจากที่เขาปล่อยมือ แต่มันไร้ซึ่งเงาของคนที่ควรจะนั่งอยู่ ความเงียบ... มันไม่ใช่ความสงบสุข แต่มันคือความเงียบที่กัดกินหัวใจจนน่ากลัว "คุณริน..." ธันวาพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ เสียงของเขาแหบพร่าอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่คาดคิด ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปิดเปลือกตาลงเพื่อไล่ภาพรอยยิ้มเยาะหยันและวาจาคมกิบที่มักจะโต้เถียงกับเขาไม่เคยยอมแพ้ออกไปจากหัว แต่ยิ่งพยายามลบ ภาพของรินกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเงาสะท้อนในกระจกเงาที่ต่อให้ปิดไฟอย่างไรก็ยังคงทิ้งโครงร่างเอาไว้ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ธันวาชินกับการอยู่คนเดียว ชินกับการสั่งการ ชินกับการควบคุมทุกสิ่งให้อยู่ในกำมือ การไม่มีใครอยู่ข้างกายไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดสำหรับผู้ชายที่แบกอาณาจักรธุรกิจมูลค่ามหาศาลไว้บนบ่า ทว่าเวลานี้... ความเงียบงันในห้องทำงานกลับหนักอึ้งราวกับมีภูเขาหินมาทับอยู่บนอก ไม่มีเสียงเคาะปากกาด้วยความหงุดหงิด ไม่มีเสียงถอนหายใจยาวเหยียดเวลาที่เขาแกล้งสั่งงานเพิ่มในนาทีสุดท้าย และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีดวงตากลมโตที่มองมาด้วยความดื้อรั้นท้าทายเพื่อพิสูจน์ว่าเด็กจบใหม่อย่างรukan ไม่เคยเกรงกลัวซีอีโอจอมเผด็จการอย่างเขาเลยสักนิด ถ้าขาดรินไป... ชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไรต่อจากนี้? ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัวราวกับคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ธันวาขมวดคิ้วแน่นจนเกิดรอยย่นลึกที่หว่างคิ้ว หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากปกติ มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความตื่นตระหนกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในรอบทศวรรษ ผู้ชายที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกเกมธุรกิจอย่างเขา กำลังรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะ "พ่ายแพ้" ให้กับความว่างเปล่า ก็แค่เด็กฝึกงานคนหนึ่ง... ก็แค่พนักงานชั่วคราวที่เข้ามาสร้างความปวดหัว... ทำไมการที่อีกฝ่ายก้าวเดินออกไปถึงทำให้โลกทั้งใบของเขาดูเหมือนจะเอียงลาดไปครึ่งซีกได้ขนาดนี้? ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ธันวาลืมตาขึ้นทันที แววตาคมปลาบฉายประกายความหวังวับขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงดีดตัวลุกขึ้นยืนตรงโดยอัตโนมัติ "เข้ามา!" เขาเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงเข้มทรงอำนาจตามวิสัย ประตูบานใหญ่เปิดออก เลขานุการส่วนตัวก้าวเข้ามาด้วยท่าทางนกน้อยตื่นตูม ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อยเมื่อเห็นรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเจ้านายหนุ่ม "ท่านประธานครับ... มีเอกสารด่วนจากแผนกบัญชี แล้วก็..." เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "คุณเมฆาติดต่อเข้ามาครับ เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ที่ร่วมมือกับทางนั้น... และ... และ..." "พูดให้มันจบ!" ธันวาตวาดกร้าว ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อคู่ปรับตัวฉกาจ "คุณเมฆาบอกว่า... ตอนนี้เขาอยู่กับคุณรินครับ และกำลังจะพาไปเซ็นสัญญาทำงานร่วมกันที่สำนักงานใหญ่ของฝั่งนู้นในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า!" เพล้ง! เสียงแฟ้มเอกสารในมือของธันวาร่วงหล่นกระแทกพื้น กระดาษกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกราวกับถูกกระชากวิญญาณแล่นริ้วไปทั่วร่าง เมฆากล้าดียังไงถึงแตะต้องคนของเขา เมฆากล้าดียังไงถึงพาตัวรินไป! ภาพรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเมฆาซ้อนทับขึ้นมาในหัว พร้อมกับความคิดที่ว่า หากรินตกไปอยู่ในมือของคนเจ้าเล่ห์อย่างนั้นจริงๆ รินอาจจะไม่หันกลับมามองเขาอีกเลยตลอดกาล ธันวาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สันจدขึ้นนูนเด่นด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ มือหนากำหมัดเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาประเมินความรู้สึกของตัวเองต่ำเกินไป และตอนนี้... เขาจะไม่ยอมให้เวลาเสียเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว "เตรียมรถ..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึก ทรงพลัง และเย็นเยียบจนเลขาหนุ่มถึงกับตัวสั่นสะท้าน "ฉันจะไปเอาตัวคนของฉันคืน!" ขณะที่ธันวากำลังจะก้าวเท้าเดินพ้นโต๊ะทำงานเพื่อมุ่งหน้าไปจัดการกับศัตรูหัวใจ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะที่คว่ำหน้าอยู่ก็แผดเสียงกรีดร้องขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าที่เป็นหมายเลขไม่คุ้นเคย แต่ตัวอักษรข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันนั้นกลับทำให้ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึกทันที มันคือภาพถ่ายระยะใกล้... ภาพของรินที่กำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเมฆาในร้านกาแฟหรูแห่งหนึ่ง และรอยยิ้มที่รินส่งให้เมฆานั้น... ช่างบาดลึกหัวใจของธันวาเสียเหลือเกิน พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามาใต้ภาพ: *'ของขวัญชิ้นนี้... ผมรับดูแลต่อเองนะเพื่อน'* ธันวาแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว ดวงตาสุกใสคู่นั้นลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงและโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังเดือดดาลนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!