จุดจบที่กลายเป็นจุดเริ่มต้น

กิโยตินแห่งสังคมชั้นสูงไม่ได้สังหารคนด้วยคมมีด แต่มันฆ่าเราให้ตายทั้งเป็นด้วยคำพิพากษาจากปากของชนชั้นสูงที่สวมหน้ากากแห่งความดีงามค่ะ "เอกสารปลดบรรดาศักดิ์และเนรเทศ... เซ็นชื่อลงไปซะ เอเลน่า! อย่าทำให้ตระกูลวอน โรเซนเบิร์ก ต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้เลย" เสียงประกาศิตของดยุกเรย์มอนด์ บิดาผู้ให้กำเนิดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงสีชาด กลิ่นอายของความหยדหยามลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพง บรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่เคยแย้มยิ้มประจบประแจงในงานเลี้ยงน้ำชา ต่างพากันเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับว่าดิฉันเป็นสิ่งปฏิกูลที่น่าขยะแขยง เอเลน่า วอน โรเซนเบิร์ก กะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ความเจ็บปวดจากการถูกกรีดข้อมือในชาติก่อนยังคงหลงเหลือเป็นภาพลวงตาในความทรงจำ แต่ทว่าความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกเวลานี้ กลับไม่ใช่ความหวาดกลัวหรือความสิ้นหวัง... แต่มันคือความเยียบเย็นอันคมกริบของจิตวิญญาณที่ถูกชุบชีวิตขึ้นใหม่จากกองเพลิงแห่งการแก้แค้น ดิฉันกวาดสายตามองกระดาษแผ่นบางที่วางอยู่เบื้องหน้า ปากกาขนนกประดับเพชรถูกยื่นมาตรงหน้าด้วยท่าทางเหยียดหยามของท่านพี่ชายผู้แสนดี—เอ็ดเวิร์ด ผู้ซึ่งอยู่เบื้องหลังการใส่ร้ายป้ายสีให้ดิฉันกลายเป็น 'นางร้าย' ผู้โง่เขลาและไร้ยางอายในสายตาขององค์รัชทายาท "มองอะไรเล่า เอเลน่า? สำนึกผิดตอนนี้ก็สายไปแล้ว เธอวางยาพิษเลดี้ไอรีน นี่คือบทลงغโทษที่เธอสมควรได้รับ" เอ็ดเวิร์ดแค่นAเสียงหัวเราะในลำคอ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ดิฉันไม่ได้ตอบโต้นทันทีค่ะ นิ้วเรียวบางเอื้อมไปหยิบปากกาขนนกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ท่าทางที่สง่างามและไร้ซึ่งความตื่นตระหนกทำให้รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของทุกคนในห้องชะงักงัน ในนิยายต้นฉบับ... เอเลน่าในเวลานี้จะกรีดร้อง ฟูมฟาย และอ้อนวอนขอความเห็นใจ จนกระทั่งถูกลากตัวออกไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี แต่ขอโทษด้วยนะคะ... บทบาท 'นางร้ายผู้โง่เขลา' คนนั้น ได้ตายไปพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายในชาติก่อนแล้วค่ะ "เซ็นสินะคะ..." ดิฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะ แต่กลับเยือกเย็นจนคนฟังต้องสันหลังวาบ "ท่านพ่อ ท่านพี่... และพวกท่านทุกคน จำคำพูดในวันนี้ให้ดีนะคะ เพราะในอีกไม่ช้า... พื้นที่ที่พวกท่านยืนอยู่ตรงนี้ จะไม่ใช่ของตระกูลวอน โรเซนเบิร์ก อีกต่อไป" สิ้นคำพูดนั้น รอยยิ้มเยาะหยันก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของดยุกเรย์มอนด์ "สามห่าว! ไร้สำนึกจนวินาทีสุดท้าย รีบไสหัวไปซะ! ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่คนของตระกูลเราอีก..." ฉับพลัน! ประเจิดประเจ้อและอึกทึกครึกโครมยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า เสียงระเบิดตูมสนั่นจากด้านนอกคฤหาสน์ก็ดังขึ้นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงสั่นสะเทือนทำให้โคมระย้าคริสตัลราคาแพงสั่นไหว กระจกหน้าต่างบานใหญ่แตกกระจายละเอียดเป็นjuniper! เหล่าแขกเหรื่อและคนรับใช้ต่างกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ดยุกเรย์มอนด์หน้าถอดสี ทหารยามวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องโถงด้วยความหวาดผวา "ทะ... ท่านดยุกครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ทหารยามละล่ำละลักรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "กองกำลังทหารรับจ้างไม่ทราบฝ่าย... ไม่สิ! กองเรือเหาะติดอาصدวุธหนักนับร้อยลำ กำลังปิดล้อมคฤหาสน์ของเราไว้หมดแล้วครับ!" "ว่ายังไงนะ?! กองกำลังจากไหนกัน!" ดยุกเรย์มอนด์ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจขีดสุด ท่ามกลางความโกลาหลและฝุ่นควันสีขาวที่ตลบอบอวล เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ก้าวเข้ามาทีละก้าว... เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ดั่งเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย บุรุษในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท เรือนผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟ ใบหน้าหล่อเหลาดั่งประติมากรรมเทพบุตรกรีกแต่ทว่าเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกวาดมองผู้คนในห้องด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาทุกคนแทบไม่กล้าหายใจ เขาคือ 'คาร์ลอส เดอ ลูซิอาน' มหาเศรษฐีลึกลับผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งค่อนอาณาจักร และเป็นบุรุษที่ไม่มีใครกล้าต่อกรด้วย! ในอดีต... คาร์ลอสคือชายหนุ่มที่เคยยืนเคียงข้างดิฉันในวันที่ตระกูลขับไลไสส่ง เขายอมเอาทรัพย์สินทั้งหมดที่มีมาแลกเพื่อความปลอดภัยของดิฉัน แต่ในชาตินี้... ดิฉันจะไม่ยอมให้เขาต้องลำพังอีกต่อไป และที่สำคัญที่สุด... อำนาจเงินตราในมือของเขากำลังจะถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อบดขยี้พวกมันให้แหลกคามือ คาร์ลอสเดินผ่านหน้าบรรดาขุนนางผู้สูงศักดิ์โดยไม่ชายตาแลแม้แต่น้อย ร่างสูงสง่าหยุดยืนตรงหน้าดิฉัน คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นอย่างนอบน้อม ราวกับกำลังถวายความเคารพต่อจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเอเลน่า นัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นทอประกายความภักดีและลุ่มลึกเกินกว่าใครจะหยั่งถึง ก่อนจะยื่นมือหนามาสัมผัสปลายนิ้วของดิฉันแผ่วเบา "ผมมารับคุณแล้วครับ... นายหญิงของผม" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอמהขึ้นท่ามกลางความเงียบงันระดับป่าช้า ขณะเดียวกัน นิ้วเรียวอีกข้างของเขาก็หยิบ 'บัตรเครดิตโลหะสีดำสนิท' ฝังเพชรแท้ไร้ขีดจำกัดวงเงิน ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น คาร์ลอสกวาดสายตาคมกริบมองไปยังดยุกเรย์มอนด์และเอ็ดเวิร์ด ก่อนจะกดปุ่มโอนเงินเข้าบัญชีกลางของอาณาจักรเพื่อซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลวอน โรเซนเบิร์ก ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที! "และเพื่อเป็นของขวัญต้อนรับการกลับมา..." คาร์ลอสแย้มยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น พร้อมกับยื่นบัตรเครดิตดำใบนั้นใส่มือดิฉัน "ผมได้กว้านซื้อหนี้สินทั้งหมดของตระกูลนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว... ตอนนี้ พวกมันเป็น 'ขอทาน' ที่แท้จริงแล้วครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งการแก้แค้นอันหอมหวานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - เอวาลินน์ปลายพู่กัน